نخستین دریافت‌کننده پیوند صورت در آمریکا در مقابل خبرنگاران
یک زن 46 ساله که شوهرش با شلیک گلوله صورتش را از بین برده بود، برای نخستین‌بار پس از دریافت عمل پیوند صورت در مقابل دوربین خبرنگاران حاضر شد. این زن که «کانی کالپ» نام دارد و اکنون صاحب 2 فرزند است، در سال 2004 بخش میانی صورت خود را با ضرب گلوله شوهرش از دست داد اما تاکنون هویتش فاش نشده بود. او در یک کنفرانس خبری از خانواده فرد اهدا کننده تشکر کرد. جراحان در کلینیکی در کلیولند، ایالت اوهایو در آمریکا، 80 درصد از صورت خانم کالپ را با استفاده از صورت فرد اهدا کننده جایگزین کردند. جراحت خانم کالپ به حدی جدی بود که هیچ استخوانی که پوست بتواند روی آن استوار باشد باقی نمانده بود. او باید به وسیله یک لوله غذا می‌خورد و نفس می‌کشید. 11 جراح به مدت 22 ساعت عمل پیوند صورت خانم کالپ را انجام دادند. حال او می‌تواند اعمال عادی را با صورتش انجام دهد. ماریا سیمیونا، رئیس بخش جراحی پلاستیک کلینیک گفت: تاکنون این پیچیده‌ترین عمل جراحی از نوع خود بوده است. جراحان باید با استفاده از صورت زنی که اخیرا درگذشته بود، عضله، عصب، پوست و رگ‌هایش را روی صورت خانم کالپ پیوند می‌زدند.
این چهارمین‌بار است که عمل پیوند صورت انجام می‌گیرد. این جراحی تاکنون دو بار در فرانسه و یک‌بار در چین انجام گرفته است. اولین پیوند صورت سه سال پیش در فرانسه روی ایزابل دینوار، زنی که سگش صورتش را گاز گرفته بود، انجام شد. او می‌گوید از نتایج عمل راضی است اما گفته می‌شود امکان عوارض جانبی روحی از جمله پشیمانی، ناامیدی و احساس گناه نسبت به فرد اهداکننده وجود دارد. همه دریافت‌کنندگان عمل پیوند صورت باید تا آخر عمر داروهایی را مصرف کنند که سیستم دفاعی بدن را سرکوب می‌کند و در نتیجه مانع از دفع پوست جدید می‌شود. صورت جدید شباهتی به صورت اهداکننده ندارد چون شکل آن توسط عضله و استخوان‌های فرد دریافت کننده تعیین می‌شود.
کوتوله‌های اندونزیایی
گونه ناشناخته‌ای از انسان
دانشمندان شواهد بیشتری یافته‌اند از این که اسکلت «کوتوله» اندونزیایی به گونه تازه‌ای از انسان تعلق دارد. به گفته دانشمندان، این موجود یک متری و 30 کیلوگرمی احتمالا تا هشت هزار سال قبل در جزیره اندونزیایی فلورز می‌زیسته است. از زمان کشف بقایای این موجود، پژوهشگران درگیر جدالی سخت درباره هویت این موجودات ریزاندام بوده‌اند. دو مقاله علمی که در نشریه معتبر «نیچر» چاپ شده، اکنون از این نظر پشتیبانی می‌کنند که این یک گونه کاملا جدید انسانی بوده است. تیمی که بقایا را در غار لیانگ بوا در فلورز کشف کرد استدلال می‌کند که این موجود متعلق به گونه هومو فلورسینسیس (Homo floresiensis) - یعنی مجزا از گروه هومو سیپینز (Homo sapiens) است که انسان به آن تعلق دارد. آنها می‌گویند این کوتوله‌ها (Hobbits) از اعقاب یک گونه ماقبل تاریخ انسانی - شاید هومو ارکتوس - باشند که بیش از یک میلیون سال قبل به این جزیره جنوب شرقی آسیا رسیدند. این محققان و بسیاری دیگر از دانشمندان ادعا می‌کنند که طی سالیان طولانی، اندام این موجودات به احتمال زیاد در یک فرآیند انتخاب طبیعی موسوم به «انقباض جزیره‌ای» کوچک‌تر شد. با این حال برخی محققان استدلال کردند که این نظریه نمی‌تواند اندازه مغز این موجود را که 400 سانتیمتر مکعب یعنی به اندازه مغز شامپانزه و یک‌سوم مغز انسان مدرن است، توضیح دهد. این به گفته آنها یک معماست زیرا به نظر می‌رسد این موجودات ابزارهای پیچیده سنگی ساخته بودند. آنها گفتند که کوتوله‌ها احتمالا بخشی از یک گروه مدرن از انسان‌ها با مغز غیرعادی و کوچک بوده‌اند. یک تیم تحت هدایت ویلیام جانگرز از دانشگاه استونی بروک در آمریکا بقایای پای این کوتوله را تحلیل کرد. این تیم دریافت که این پا از برخی جهات به طرز خارق‌العاده‌ای شبیه پای انسان است. انگشت بزرگ موازی دیگر انگشت‌هاست و حالت مفصل‌ها به آن امکان کش دادن انگشتان به هنگام افتادن وزن کامل بدن روی پا را می‌دهد؛ خصوصیتی که در دیگر پستانداران عالی یافت نمی‌شود اما از جهات دیگر، پا کاملا بدوی است؛ کف پای این موجود بسیار بلندتر از انسان امروزی است و انگشت بزرگ آن بسیار کوچک است، دیگر انگشتان پا بلند و قوس‌دار هستند و ساختار آن در زمینه تحمل وزن شبیه شامپانزه است. بنابراین براساس این نظریه یا این کوتوله‌ها در طول زمان بدوی‌تر شده‌اند - که سناریویی بعید است - یا باید حتی در دوره‌ای قدیم‌تر از خانواده انسان منشعب شده باشند. در یک مطالعه دیگر، النور وستون و آدریان لیستر از موزه تاریخ طبیعی لندن فسیل‌های چندین گونه اسب آبی کهن را بررسی کردند. آنها سپس این فسیل‌های کشف شده در جزیره ماداگاسکار را با فسیل‌های آفریقایی که از آنها تکامل یافته بودند مقایسه کردند. دکتر وستون، فسیل‌شناس موزه تاریخ طبیعی لندن گفت: «این احتمال هست که جمجمه هومو فلورسینسیس متعلق به هومو ارکتوس باشد که در اثر زندگی در جزیره کوچک شده است نه اینکه، چنانکه اشاره شده، یک فرد غیرعادی یا گونه‌ای باشد که جداگانه تکامل یافته است. بررسی اسب‌های آبی کوتوله ماداگاسکار که مغز آنها نسبت به جثه‌شان خیلی کوچک است، نشان می‌دهد همین موضوع ممکن است برای هومو فلورسینسیس صادق باشد و اینکه این وضع نتیجه انزوا در جزیره است». تازه ها
نخستین دریافت‌کننده پیوند صورت در آمریکا در مقابل خبرنگاران
یک زن 46 ساله که شوهرش با شلیک گلوله صورتش را از بین برده بود، برای نخستین‌بار پس از دریافت عمل پیوند صورت در مقابل دوربین خبرنگاران حاضر شد. این زن که «کانی کالپ» نام دارد و اکنون صاحب 2 فرزند است، در سال 2004 بخش میانی صورت خود را با ضرب گلوله شوهرش از دست داد اما تاکنون هویتش فاش نشده بود. او در یک کنفرانس خبری از خانواده فرد اهدا کننده تشکر کرد. جراحان در کلینیکی در کلیولند، ایالت اوهایو در آمریکا، 80 درصد از صورت خانم کالپ را با استفاده از صورت فرد اهدا کننده جایگزین کردند. جراحت خانم کالپ به حدی جدی بود که هیچ استخوانی که پوست بتواند روی آن استوار باشد باقی نمانده بود. او باید به وسیله یک لوله غذا می‌خورد و نفس می‌کشید. 11 جراح به مدت 22 ساعت عمل پیوند صورت خانم کالپ را انجام دادند. حال او می‌تواند اعمال عادی را با صورتش انجام دهد. ماریا سیمیونا، رئیس بخش جراحی پلاستیک کلینیک گفت: تاکنون این پیچیده‌ترین عمل جراحی از نوع خود بوده است. جراحان باید با استفاده از صورت زنی که اخیرا درگذشته بود، عضله، عصب، پوست و رگ‌هایش را روی صورت خانم کالپ پیوند می‌زدند.
این چهارمین‌بار است که عمل پیوند صورت انجام می‌گیرد. این جراحی تاکنون دو بار در فرانسه و یک‌بار در چین انجام گرفته است. اولین پیوند صورت سه سال پیش در فرانسه روی ایزابل دینوار، زنی که سگش صورتش را گاز گرفته بود، انجام شد. او می‌گوید از نتایج عمل راضی است اما گفته می‌شود امکان عوارض جانبی روحی از جمله پشیمانی، ناامیدی و احساس گناه نسبت به فرد اهداکننده وجود دارد. همه دریافت‌کنندگان عمل پیوند صورت باید تا آخر عمر داروهایی را مصرف کنند که سیستم دفاعی بدن را سرکوب می‌کند و در نتیجه مانع از دفع پوست جدید می‌شود. صورت جدید شباهتی به صورت اهداکننده ندارد چون شکل آن توسط عضله و استخوان‌های فرد دریافت کننده تعیین می‌شود.
کوتوله‌های اندونزیایی
گونه ناشناخته‌ای از انسان
دانشمندان شواهد بیشتری یافته‌اند از این که اسکلت «کوتوله» اندونزیایی به گونه تازه‌ای از انسان تعلق دارد. به گفته دانشمندان، این موجود یک متری و 30 کیلوگرمی احتمالا تا هشت هزار سال قبل در جزیره اندونزیایی فلورز می‌زیسته است. از زمان کشف بقایای این موجود، پژوهشگران درگیر جدالی سخت درباره هویت این موجودات ریزاندام بوده‌اند. دو مقاله علمی که در نشریه معتبر «نیچر» چاپ شده، اکنون از این نظر پشتیبانی می‌کنند که این یک گونه کاملا جدید انسانی بوده است. تیمی که بقایا را در غار لیانگ بوا در فلورز کشف کرد استدلال می‌کند که این موجود متعلق به گونه هومو فلورسینسیس (Homo floresiensis) - یعنی مجزا از گروه هومو سیپینز (Homo sapiens) است که انسان به آن تعلق دارد. آنها می‌گویند این کوتوله‌ها (Hobbits) از اعقاب یک گونه ماقبل تاریخ انسانی - شاید هومو ارکتوس - باشند که بیش از یک میلیون سال قبل به این جزیره جنوب شرقی آسیا رسیدند. این محققان و بسیاری دیگر از دانشمندان ادعا می‌کنند که طی سالیان طولانی، اندام این موجودات به احتمال زیاد در یک فرآیند انتخاب طبیعی موسوم به «انقباض جزیره‌ای» کوچک‌تر شد. با این حال برخی محققان استدلال کردند که این نظریه نمی‌تواند اندازه مغز این موجود را که 400 سانتیمتر مکعب یعنی به اندازه مغز شامپانزه و یک‌سوم مغز انسان مدرن است، توضیح دهد. این به گفته آنها یک معماست زیرا به نظر می‌رسد این موجودات ابزارهای پیچیده سنگی ساخته بودند. آنها گفتند که کوتوله‌ها احتمالا بخشی از یک گروه مدرن از انسان‌ها با مغز غیرعادی و کوچک بوده‌اند. یک تیم تحت هدایت ویلیام جانگرز از دانشگاه استونی بروک در آمریکا بقایای پای این کوتوله را تحلیل کرد. این تیم دریافت که این پا از برخی جهات به طرز خارق‌العاده‌ای شبیه پای انسان است. انگشت بزرگ موازی دیگر انگشت‌هاست و حالت مفصل‌ها به آن امکان کش دادن انگشتان به هنگام افتادن وزن کامل بدن روی پا را می‌دهد؛ خصوصیتی که در دیگر پستانداران عالی یافت نمی‌شود اما از جهات دیگر، پا کاملا بدوی است؛ کف پای این موجود بسیار بلندتر از انسان امروزی است و انگشت بزرگ آن بسیار کوچک است، دیگر انگشتان پا بلند و قوس‌دار هستند و ساختار آن در زمینه تحمل وزن شبیه شامپانزه است. بنابراین براساس این نظریه یا این کوتوله‌ها در طول زمان بدوی‌تر شده‌اند - که سناریویی بعید است - یا باید حتی در دوره‌ای قدیم‌تر از خانواده انسان منشعب شده باشند. در یک مطالعه دیگر، النور وستون و آدریان لیستر از موزه تاریخ طبیعی لندن فسیل‌های چندین گونه اسب آبی کهن را بررسی کردند. آنها سپس این فسیل‌های کشف شده در جزیره ماداگاسکار را با فسیل‌های آفریقایی که از آنها تکامل یافته بودند مقایسه کردند. دکتر وستون، فسیل‌شناس موزه تاریخ طبیعی لندن گفت: «این احتمال هست که جمجمه هومو فلورسینسیس متعلق به هومو ارکتوس باشد که در اثر زندگی در جزیره کوچک شده است نه اینکه، چنانکه اشاره شده، یک فرد غیرعادی یا گونه‌ای باشد که جداگانه تکامل یافته است. بررسی اسب‌های آبی کوتوله ماداگاسکار که مغز آنها نسبت به جثه‌شان خیلی کوچک است، نشان می‌دهد همین موضوع ممکن است برای هومو فلورسینسیس صادق باشد و اینکه این وضع نتیجه انزوا در جزیره است». ارسال نظر
پربیننده