انتخابات در بزرگ‌ترین دموکراسی جهان بالاخره پایان یافت و هند پیروز این رقابت را شناخت. مردم هند در این انتخابات که یک ماه به طول انجامید با رأیی قاطع، مان‌موهان سینگ را که به معمار بزرگ اقتصاد هندوستان معروف شده است، برگزیدند تا بار دیگر نشان دهند اقتصاد مهم‌ترین مولفه برای آنها محسوب می‌شود. این در حالی بود که برخی از ناظران سیاسی با توجه به حوادث سال گذشته بمبئی پیش‌بینی می‌کردند که ائتلاف متحد پیشرو به رهبری حزب کنگره مانند گذشته با اقبال مردم مواجه نشود. بویژه که حزب رقیب نیز تلاش می‌کرد با زیر سوال بردن سیاست‌خارجی سینگ و اعتراض به نحوه تعامل وی با جامعه بین‌الملل محبوبیت وی را بکاهد. با این همه، حزب بهاراتیا جاناتا نتوانست به حکومت دو دهه‌ای حزب کنگره به ریاست مان موهان سینگ پایان دهد تا حزب کنگره ملی هند کماکان شگفتی‌ساز باشد. اگرچه پیش‌بینی‌‌ها دال بر برتری این حزب در انتخابات بود اما گمان نمی‌رفت چنین حمایت پرشوری از کنگره و متحدانش در ائتلاف به عمل آید و حداقل انتظار نمی‌رفت که پیروزی حزب کنگره تا این حد قاطعانه باشد. شگفتی کنگره ملی هند وقتی کامل شد که دهلی توانست تمامی 7 کرسی را به خود اختصاص دهد.
بی‌شک توسعه اقتصادی هند که در حال حاضر این کشور را که دومین کشور پرجمعیت دنیا محسوب می‌شود، در ردیف کشورهای توسعه یافته قرار داده است، سبب شده گرایش‌های مردم به حزب کنگره بیشتر شود. هر چند هنوز بسیاری در هند زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از نداشتن حداقل نیازهای اولیه رنج می‌برند اما کسی نمی‌تواند پیشرفت‌های اقتصادی هند را در دوران تسلط حزب کنگره ملی بر دولت انکار کند. به واقع مردم هند رشد 8 درصدی اقتصاد خود را ظرف 5 سال گذشته مرهون تلاش‌های مان موهان سینگ و دولتش می‌دانند که امید به زندگی مطلوب را در وجود آنان زنده نگه داشته است. با این حال انتقاد‌هایی نیز به مان موهان‌سینگ وارد است. بسیاری از مردم هند بویژه مسلمانان از روابط نزدیک دهلی با واشنگتن آزرده‌خاطرند و این رابطه را تعاملی یکجانبه به نفع ایالات متحده می‌دانند. با این حال دولت سینگ تلاش کرده است از طریق برقراری رابطه با کشورهای عربی و همچنین کمک به مردم فلسطین رضایت‌خاطر مسلمانان را نیز جلب کند. از سوی دیگر تعامل دولت سینگ با پاکستان که به عنوان دشمن سنتی هند شناخته می‌شود نیز از نظر مردم این کشور موفق بوده است. هر چند به رغم تلاش‌های صورت گرفته تنش‌زدایی در روابط دو طرف به شکلی کامل صورت نگرفته، اما حداقل از وقوع جنگی جدید اجتناب شده است؛ جنگی که با وجود حملات بمبئی بسیار محتمل به نظر می‌رسید. در حال حاضر مردم پاکستان حتی امیدوارند در صورت تداوم همین روند از سوی دولت سینگ تنش‌های میان دهلی‌نو و اسلام‌آباد کاملا مرتفع شود. مسأله دیگری که همواره موجبات نگرانی مردم هند را به وجود آورده بود مسأله قومیت‌هایی بود که همواره دنبال استقلال‌طلبی بودند؛ سناریویی که پیش از این توسط پاکستان و بنگلادش عملیاتی شده بود. اساسا با توجه به ساختار موزاییکی و متکثر حاکم بر هند، تحرکات استقلال‌طلبانه در این کشور بسیار زیاد است و این مسأله همواره یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های دولت مرکزی محسوب می‌شود. این موضوع درباره کشمیر نیز از اهمیت بسیاری برخوردار است. هر چند کشمیر در مدت حکومت سینگ نیز در برخی مقاطع ناآرام بود اما رهبر حزب کنگره ملی نشان داد که می‌تواند با مدیریتی نسبتا مطلوب از پس این بحران نیز برآید. به واقع در حال حاضر هرچند تحرکات استقلال‌طلبانه کاملا خاموش نشده است اما دولت سینگ به جدایی‌طلبان، این موضوع را گوشزد کرده است که فعالیت‌های تجزیه‌طلبانه هزینه بسیاری برای آنان دارد؛ هزینه‌ای که شاید نتوانند از عهده آن برآیند. تأملی در ماراتن انتخاباتی هند
اولویت با اقتصاد است
انتخابات در بزرگ‌ترین دموکراسی جهان بالاخره پایان یافت و هند پیروز این رقابت را شناخت. مردم هند در این انتخابات که یک ماه به طول انجامید با رأیی قاطع، مان‌موهان سینگ را که به معمار بزرگ اقتصاد هندوستان معروف شده است، برگزیدند تا بار دیگر نشان دهند اقتصاد مهم‌ترین مولفه برای آنها محسوب می‌شود. این در حالی بود که برخی از ناظران سیاسی با توجه به حوادث سال گذشته بمبئی پیش‌بینی می‌کردند که ائتلاف متحد پیشرو به رهبری حزب کنگره مانند گذشته با اقبال مردم مواجه نشود. بویژه که حزب رقیب نیز تلاش می‌کرد با زیر سوال بردن سیاست‌خارجی سینگ و اعتراض به نحوه تعامل وی با جامعه بین‌الملل محبوبیت وی را بکاهد. با این همه، حزب بهاراتیا جاناتا نتوانست به حکومت دو دهه‌ای حزب کنگره به ریاست مان موهان سینگ پایان دهد تا حزب کنگره ملی هند کماکان شگفتی‌ساز باشد. اگرچه پیش‌بینی‌‌ها دال بر برتری این حزب در انتخابات بود اما گمان نمی‌رفت چنین حمایت پرشوری از کنگره و متحدانش در ائتلاف به عمل آید و حداقل انتظار نمی‌رفت که پیروزی حزب کنگره تا این حد قاطعانه باشد. شگفتی کنگره ملی هند وقتی کامل شد که دهلی توانست تمامی 7 کرسی را به خود اختصاص دهد.
بی‌شک توسعه اقتصادی هند که در حال حاضر این کشور را که دومین کشور پرجمعیت دنیا محسوب می‌شود، در ردیف کشورهای توسعه یافته قرار داده است، سبب شده گرایش‌های مردم به حزب کنگره بیشتر شود. هر چند هنوز بسیاری در هند زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از نداشتن حداقل نیازهای اولیه رنج می‌برند اما کسی نمی‌تواند پیشرفت‌های اقتصادی هند را در دوران تسلط حزب کنگره ملی بر دولت انکار کند. به واقع مردم هند رشد 8 درصدی اقتصاد خود را ظرف 5 سال گذشته مرهون تلاش‌های مان موهان سینگ و دولتش می‌دانند که امید به زندگی مطلوب را در وجود آنان زنده نگه داشته است. با این حال انتقاد‌هایی نیز به مان موهان‌سینگ وارد است. بسیاری از مردم هند بویژه مسلمانان از روابط نزدیک دهلی با واشنگتن آزرده‌خاطرند و این رابطه را تعاملی یکجانبه به نفع ایالات متحده می‌دانند. با این حال دولت سینگ تلاش کرده است از طریق برقراری رابطه با کشورهای عربی و همچنین کمک به مردم فلسطین رضایت‌خاطر مسلمانان را نیز جلب کند. از سوی دیگر تعامل دولت سینگ با پاکستان که به عنوان دشمن سنتی هند شناخته می‌شود نیز از نظر مردم این کشور موفق بوده است. هر چند به رغم تلاش‌های صورت گرفته تنش‌زدایی در روابط دو طرف به شکلی کامل صورت نگرفته، اما حداقل از وقوع جنگی جدید اجتناب شده است؛ جنگی که با وجود حملات بمبئی بسیار محتمل به نظر می‌رسید. در حال حاضر مردم پاکستان حتی امیدوارند در صورت تداوم همین روند از سوی دولت سینگ تنش‌های میان دهلی‌نو و اسلام‌آباد کاملا مرتفع شود. مسأله دیگری که همواره موجبات نگرانی مردم هند را به وجود آورده بود مسأله قومیت‌هایی بود که همواره دنبال استقلال‌طلبی بودند؛ سناریویی که پیش از این توسط پاکستان و بنگلادش عملیاتی شده بود. اساسا با توجه به ساختار موزاییکی و متکثر حاکم بر هند، تحرکات استقلال‌طلبانه در این کشور بسیار زیاد است و این مسأله همواره یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های دولت مرکزی محسوب می‌شود. این موضوع درباره کشمیر نیز از اهمیت بسیاری برخوردار است. هر چند کشمیر در مدت حکومت سینگ نیز در برخی مقاطع ناآرام بود اما رهبر حزب کنگره ملی نشان داد که می‌تواند با مدیریتی نسبتا مطلوب از پس این بحران نیز برآید. به واقع در حال حاضر هرچند تحرکات استقلال‌طلبانه کاملا خاموش نشده است اما دولت سینگ به جدایی‌طلبان، این موضوع را گوشزد کرده است که فعالیت‌های تجزیه‌طلبانه هزینه بسیاری برای آنان دارد؛ هزینه‌ای که شاید نتوانند از عهده آن برآیند. ارسال نظر
پربیننده