محمدحسین عباسی : 1 - روزی که با پرسپولیس قرارداد بست، روزی که با آن تی‌شرت ساده و چهره معصومانه روبه‌روی ساختمان باشگاه کنار بنر پرسپولیس عکس گرفت، روزی که انگشتش را جوهری کرد تا پای رقم 150 میلیونی با سرخ‌ها را امضا کند، کمتر کسی بود که نامش را شنیده باشد. به او امید بسته باشد و این مهاجم جنوبی را در بین خریدهای مهم باشگاه به حساب بیاورد. پرسپولیس روزهای ملتهبی را پشت سر می‌گذاشت. پیشکسوت‌ها هر روز مصاحبه جدیدی انجام می‌دادند تا خریدهای جوان پرسپولیس را نتیجه نفوذ دلال‌ها در باشگاه بدانند. طارمی جوان، سوژه کنایه و ریشخند بود. بدون آنکه بازی‌اش را دیده باشند. بدون آنکه بدانند پرسپولیس چطور یک ستاره را کشف کرده است. یک ستاره گمنام اما جاه‌طلب که پیراهن فرشاد پیوس را پوشید. در اولین بازی‌اش در آزادی، ناگهان مثل روح از میان بازیکنان متعدد ذوب آهن عبور کرد و با جسارتی کمتر دیده شده، توپ را به تور دروازه حریف رساند. بچه‌های یحیی می‌توانستند تا صبح پاسکاری کنند. پرسپولیس دایی اما برنده بود.چون یک بازیکن برنده داشت.
2 - در قم، چشم‌ها را خیره کرد. ضربه استثنایی‌اش به دروازه صبا، نقل محافل پرسپولیسی‌ها شد. دیگر هیچکس جرات نداشت او را حاصل نفوذ دلال‌ها بداند اما در هفته‌های بعد، اوضاع برای پرسپولیس دایی خوب پیش نرفت. دایی رفت و درخشان آمد تا بازی بد و بدتر در باشگاه برقرار باشد. مربی جدید در داربی رفت، طارمی را روی نیمکت نشاند و مسابقه، درست از لحظه ورود پسر بوشهری دچار تحول شد. یک ضربه آکروباتیک به تیر و یک پاس گل تماشایی برای نوری، پرسپولیس را زنده کرد. حالا سوال فردوسی‌پور، سوال همه پرسپولیسی‌ها بود: «کجا بوده تا حالا این مهدی طارمی؟». قهرمان شماره 9، مدتی بعد روی صندلی 90 نشست. آرام و گرم. آنقدر خجالتی که انگار هنوز در دسته یک توپ می‌زند. شبیه نخل‌های آب‌پخش. شبیه خود بوشهر. بی‌ربط به تهران. با لهجه‌ای که مثل فرارهایش شیرین بود. حالا روی سکوهای هواداران پرسپولیس، همه او را می‌شناختند. حالا در پرسپولیس، پیراهن شماره 9 را برایش کنار گذاشته بودند.
3- از مهدی طارمی، قاب‌های به یاد ماندنی زیادی در ذهن هواداران پرسپولیس ثبت شده است. از پاس نبوغ‌آمیز برای هادی نوروزی در بازی حساس با لخویا، تا شادی گل جنجالی مسابقه با النصر که او را تبدیل به مرد کلیدی جروبحث‌های شبکه‌های اجتماعی کرد. از نمایش شاهکار داربی برگشت با 2 گل و یک پاس گل، تا خاطره روزی که بعد از کامل کردن بازگشت تیمش به مسابقه سیاه‌جامگان، روی زمین افتاد و نای جشن گرفتن گل مهمش را نداشت. پسر بوشهری، بارها و بارها منجی پرسپولیس شد. بار اصلی درام در پرسپولیس برانکو، روی شانه‌های او بود. روی شانه‌های بازیکن متفاوت، جذاب و غیرقابل پیش‌بینی پرسپولیس که نه مدافعان حریف و نه بازیکنان خودی نمی‌توانستند دستش را بخوانند. مهاجمی که درست به اندازه تبحرش در پنالتی گرفتن، در خراب کردن پنالتی‌ها هم توانا بود. ستاره‌ای که ماشین‌اش را به محرمی تقدیم می‌کرد اما می‌توانست بخش مهمی از جریان اعتصاب به خاطر پول در باشگاه باشد. او حتی وسط نمایش قهرمانانه‌اش در آخرین داربی، فرصت هت‌تریک را به سادگی از دست داد. مهاجمی که گل‌های سخت زیادی زد اما بارها در مواجهه با موقعیت‌های ساده، بی‌دقتی به خرج داد که تشخیص حرکت بعدی‌اش برای هیچکس آسان نبود. یک مجموعه کامل از تناقض‌هایی که 2 سال موفقیت‌آمیز را در پرسپولیس برایش رقم زدند. همیشه دلبر، گاهی دیو!
4- احساساتی نشدن و تن دادن به جدایی از پرسپولیس برانکو، دومین تصمیم درست زندگی ورزشی مهدی طارمی بود. اولین تصمیم درست را تابستان گذشته گرفت. طارمی در آغاز یک فصل جدید از زندگی فوتبالی‌اش قرار دارد و در پایان یک دوره دیوانه‌وار. کوتاه اما درخشان، کم اما فراموش‌نشدنی. بازیکنی که ساق‌هایش، پیشرفتش و مسیر فوتبالی‌اش، بیشتر از نطق رئیس‌جمهورها به باور شعارهایی برای ناامیدنشدن می‌انجامید. مرد خواستن و ساختن.