مهدی جابری: کاهش یارانه صنایع و تولیدکنندگان، واریز یارانه شیر به حساب مردم، آلوده شدن شیر به روغن پالم، واردات خیره‌کننده روغن پالم و شیرخشک برای افزوده شدن به محصولات لبنی! اینها اتفاقات و اخباری است که نتیجه‌اش چیزی جز کاهش نگران‌کننده سرانه مصرف شیر در ایران نیست. به گزارش «وطن امروز»، سرانه مصرف شیر در کشورهای توسعه‌یافته تقریبا یک کیلوگرم در روز (350 تا 500 کیلوگرم در سال) است اما ایرانی‌ها به سختی 150 گرم شیر در طول روز (سالانه 60 تا 70 کیلوگرم) می‌نوشند یعنی مردم آن کشورها 7 تا 8 برابر ما و مثل آب خوردن شیر می‌خورند! مروری بر اتفاقاتی که سرانه مصرف شیر در ایران را تا این حد کاهش داده، نشان می‌دهد هم فرهنگ مردم و هم نوع تصمیم‌گیری و مواجهه نهادهای دولتی در این زمینه دارای اشکالاتی بوده و هست که اگر برای رفع آنها اقدام نشود، سلامت مردم به مرور در شرایط بحرانی قرار خواهد گرفت. نخستین اتفاقی که کاهش سرانه مصرف شیر را به دنبال داشت، هدفمندی یارانه‌ها و واریز یارانه شیر به حساب مردم بود که هرچند می‌توانست یک اتفاق خوب باشد اما اکثریت جامعه ترجیح دادند یارانه شیر را صرف امور دیگری کنند! عده‌ای شیر را حذف کردند تا یارانه‌اش را صرف نان یا گرفتاری‌های اقتصادی زندگی‌شان کنند، برخی هم که نگران آینده بودند یارانه اندک شیر را در حسابشان پس‌انداز کردند اما تمام این افراد غافل بودند از اینکه «پوکی استخوان» و بیماری‌های حاصل از کاهش مصرف شیر در آینده‌ای نه‌چندان دور دامنگیر جمعیت قابل توجهی از جامعه خواهد شد؛ بیماری‌هایی که درمان آنها هزینه‌ای معادل چند برابر یارانه‌ها می‌خواهد! اتفاق دیگر اما این بود که در شرایطی که برخی رسانه‌ها و کارشناسان نسبت به عوارض کاهش سرانه مصرف شیر در کشور هشدار می‌دادند، اخبار داغ و قابل تاملی از افزوده شدن روغن پالم به شیر و محصولات لبنی مخابره شد و سرانه اندک مصرف شیر ایرانی‌ها را کمتر کرد! چراکه مردم نمی‌توانستند محصولات شرکت‌های لبنی را با اعتماد و اطمینان خاطر مصرف کنند. به همین موضوع باید این تیترها و اخبار را نیز افزود: تولید شیر آلوده به وایتکس در کارخانه‌ها! افزایش واردات روغن پالم، کاهش حمایت دولت از دامداران و صنایع لبنی و... . این همه در حالی است که مطابق هشدار کارشناسان و محققان، 90 درصد مردم ایران از کمبود کلسیم رنج می‌برند و 80 درصد آنها نیز کمبود ویتامین D به عنوان عامل جذب حداکثری کلسیم دارند. دامداران و صنایع لبنی کشور ما همچنان از اما و اگرهای دولتی و عمل نشدن به تعهدات دولت در زمینه اختصاص علوفه ارزان، حذف نشدن مالیات و عوارض گوناگون، عدم اتخاذ سیاست‌های جامع و صحیح در حوزه تعیین قیمت محصولات، حذف نشدن واسطه‌ها و دلالان و اعتماد نکردن به تولیدکنندگان و بخش خصوصی برای کنترل بازار گلایه‌مند هستند. هرچند جبران خسارت‌های این تصمیمات اشتباه سخت است اما همچنان باید امیدوار باشیم که دولتی‌ها این خطر را جدی بگیرند و تصمیمات جدید آنها نه فقط دامداران یا صنایع را به تنهایی، بلکه هر 3 ضلع «دامدار، صنعت و مصرف‌کننده» را منتفع کند، چراکه جلب اعتماد از دست رفته مصرف‌کنندگان کار سختی به نظر می‌رسد، از سوی دیگر دامداران و صنایع در این سال‌ها آنقدر زیان کرده‌اند و انبارهای‌شان از «محصولات برگشتی» پر شده است که نسبت به ادامه فعالیت ناامید هستند.