مناقشات جدی
درباره توان اجرایی موسوی
قضیه اعطای بی‌ضابطه دلارهای هفت تومانی که اغلب سر از بازار خارج درآورد و بازار خرید و فروش موافقت‌های اصولی و از جمله مثل آن وام‌های کلان سرگردانی که حتی آدرس گیرنده آن را برای پرسش از نتیجه نداشتند و عاقبت گیرنده از کشور خارج شد و نمونه‌های مختلفي از این دست آن هم در بستر اقتصاد کوپنی و معیشت حداقلی از نظر صاحبنظران سیاسی و مدیران اجرایی کماکان از چالش‌برانگیزترین مباحثی است که رئیس دولت وقت را (میرحسین موسوی) حتی در خلال سال‌های سكوت و سکون رها نکرده است. اما اکنون که نامبرده با داعیه اداره اجرایی کشور به عنوان داوطلب انتخابات ریاست جمهوری دهم وارد عرصه شده است لابد پاسخ‌های در خور و قانع‌کننده‌ای برای قضایای مذکور فراهم کرده است. مستهدف این بحث، همانطور که ملاحظه می‌فرمایید طرح بحث‌های تخصصی اقتصادی نیست که نه نویسنده در آن سررشته‌ای دارد و نه جناب موسوی به رغم دو دوره ریاست دولت در سال‌های 60 تا 68 به تجربه ویژه‌ای در بحث اقتصادی دست یافته است. هدف کلی از ارائه این کلیات نقد و بررسی توان اجرایی کسی است که اینک مدعی اداره امور عمومی کشور بزرگ ایران بویژه در شرایطی است که مملکت ما از مراحل ساده و مقدماتی گذشته و با چشم‌اندازهای خطیر، آینده دور و نزدیک را ترسیم می‌کند و اینها همه در حالی است که موسوی 68 ساله با سابقه سال‌های سال دوری از صحنه‌های جدی‌تر زندگی عمومی اقشار مختلف مردم و ترجیح 20 سال زندگی راحت‌تر و تفرج در نمایشگاه‌های نقاشی مثل آنکه متاسفانه برای ایشان که می‌خواهد یک بار دیگر مدیریت کلان را تجربه کند، تعریفی جز تمایل به نوعی اشرافی‌گری پنهان نمی‌تواند داشته باشد.
آری! جناب موسوی با این اوصاف چگونه میل به چنین جایگاه سنگینی را در دل خود راه داده است؟! گیرم مجمع روحانیون در سال 75 به انگیزه‌ای که بعدا معلوم شد به سراغ ایشان رفته باشد تا به عرصه انتخابات بیاید یا تعارفات محض سال83 همان تشکل در همین باره را در نظر بگیریم؛ آیا صرف دعوت یا تعارف، توانبخش است؟ و یا تکلیف‌آور است؟ و اگر این گزاره‌های معترضه طولانی‌تر نمی‌شد تاثیر بعضی اصحاب نزدیک نه اصلاح‌طلب و نه اصولگرا را که با ارائه احساس نوستالژیک(!) آقای موسوی را ترغیب و تشویق به حضور در این صحنه خطیر کرده‌اند توصیف می‌کردم...
و اما نتیجه:
اگر بپذیریم که آن شیوه ادامه اقتصاد کشور در دوران دفاع مقدس ضرورت داشته است که البته این موضوع از دید صاحبنظران محل مناقشات جدی است، ناگزیریم بر دو نکته اصرار کنیم: 1ـ مدیریت کوپنی اقتصاد به عنوان اصلی‌ترین مکانیسم به‌واسطه قداست و اهمیت دفاع مقدس و لزوم پرهیز از انحراف اذهان از غیردفاع مقدس و توجیه و قبول عمومی البته آسان‌ترین نوع کار نیز بوده است.
2- به‌رغم سادگی مکانیسم یادشده متاسفانه نمونه‌هایی که در ابتدای یادداشت آمد همه حاکی از ناتوانی و ناآمادگی شخص میرحسین موسوی برای مسؤولیت کلانی است که برای آن پا پیش نهاده است. نکته
مناقشات جدی
درباره توان اجرایی موسوی
قضیه اعطای بی‌ضابطه دلارهای هفت تومانی که اغلب سر از بازار خارج درآورد و بازار خرید و فروش موافقت‌های اصولی و از جمله مثل آن وام‌های کلان سرگردانی که حتی آدرس گیرنده آن را برای پرسش از نتیجه نداشتند و عاقبت گیرنده از کشور خارج شد و نمونه‌های مختلفي از این دست آن هم در بستر اقتصاد کوپنی و معیشت حداقلی از نظر صاحبنظران سیاسی و مدیران اجرایی کماکان از چالش‌برانگیزترین مباحثی است که رئیس دولت وقت را (میرحسین موسوی) حتی در خلال سال‌های سكوت و سکون رها نکرده است. اما اکنون که نامبرده با داعیه اداره اجرایی کشور به عنوان داوطلب انتخابات ریاست جمهوری دهم وارد عرصه شده است لابد پاسخ‌های در خور و قانع‌کننده‌ای برای قضایای مذکور فراهم کرده است. مستهدف این بحث، همانطور که ملاحظه می‌فرمایید طرح بحث‌های تخصصی اقتصادی نیست که نه نویسنده در آن سررشته‌ای دارد و نه جناب موسوی به رغم دو دوره ریاست دولت در سال‌های 60 تا 68 به تجربه ویژه‌ای در بحث اقتصادی دست یافته است. هدف کلی از ارائه این کلیات نقد و بررسی توان اجرایی کسی است که اینک مدعی اداره امور عمومی کشور بزرگ ایران بویژه در شرایطی است که مملکت ما از مراحل ساده و مقدماتی گذشته و با چشم‌اندازهای خطیر، آینده دور و نزدیک را ترسیم می‌کند و اینها همه در حالی است که موسوی 68 ساله با سابقه سال‌های سال دوری از صحنه‌های جدی‌تر زندگی عمومی اقشار مختلف مردم و ترجیح 20 سال زندگی راحت‌تر و تفرج در نمایشگاه‌های نقاشی مثل آنکه متاسفانه برای ایشان که می‌خواهد یک بار دیگر مدیریت کلان را تجربه کند، تعریفی جز تمایل به نوعی اشرافی‌گری پنهان نمی‌تواند داشته باشد.
آری! جناب موسوی با این اوصاف چگونه میل به چنین جایگاه سنگینی را در دل خود راه داده است؟! گیرم مجمع روحانیون در سال 75 به انگیزه‌ای که بعدا معلوم شد به سراغ ایشان رفته باشد تا به عرصه انتخابات بیاید یا تعارفات محض سال83 همان تشکل در همین باره را در نظر بگیریم؛ آیا صرف دعوت یا تعارف، توانبخش است؟ و یا تکلیف‌آور است؟ و اگر این گزاره‌های معترضه طولانی‌تر نمی‌شد تاثیر بعضی اصحاب نزدیک نه اصلاح‌طلب و نه اصولگرا را که با ارائه احساس نوستالژیک(!) آقای موسوی را ترغیب و تشویق به حضور در این صحنه خطیر کرده‌اند توصیف می‌کردم...
و اما نتیجه:
اگر بپذیریم که آن شیوه ادامه اقتصاد کشور در دوران دفاع مقدس ضرورت داشته است که البته این موضوع از دید صاحبنظران محل مناقشات جدی است، ناگزیریم بر دو نکته اصرار کنیم: 1ـ مدیریت کوپنی اقتصاد به عنوان اصلی‌ترین مکانیسم به‌واسطه قداست و اهمیت دفاع مقدس و لزوم پرهیز از انحراف اذهان از غیردفاع مقدس و توجیه و قبول عمومی البته آسان‌ترین نوع کار نیز بوده است.
2- به‌رغم سادگی مکانیسم یادشده متاسفانه نمونه‌هایی که در ابتدای یادداشت آمد همه حاکی از ناتوانی و ناآمادگی شخص میرحسین موسوی برای مسؤولیت کلانی است که برای آن پا پیش نهاده است. ارسال نظر
پربیننده