امير گودرزي: شهردار تهران چندی پیش در نشست مشترک نوسازان شهر تهران از روند بازسازی بافت فرسوده ابراز رضایت کرد و گفت: برای ادامه این کار باید در زمینه جلب اعتماد شهروندان تلاش کنیم. این اظهارات در حالی مطرح شد که اهالی محله‌هایی که کلنگ بازسازی توسط قالیباف در آنها فرود آمده است خود را در آستانه بی‌خانمان‌شدن می‌بینند و آرزو می‌کنند همان خانه‌های فرسوده به آنها بازگردانده شود. سه سال از آغاز عملیات نوسازی در منطقه 15 می‌گذرد اما این پروژه هم‌اکنون نه‌تنها به سرانجام نرسیده بلکه اعتراض شدید اهالی این محله‌ها را نیز به دنبال داشته است. این اعتراض‌ها تنها از سوی شهروندان مطرح نشد، بلکه بارها اعضای شورای شهر نسبت به رویه شهرداری در نوسازی بافت فرسوده انتقاد کرده‌اند و اکنون نگرانی دیگری پیش آمده است چون کارشناسان معتقدند شهرداری تهران فرق میان بافت فرسوده و غیر فرسوده را نمی‌داند و محلات نو‌ساز هم در معرض فرسودگی قرار گرفته‌اند. مهدی چمران یک بار در کسوت رئیس شورای عالی استان‌ها اعلام کرد: ساخت مسکن در اطراف شهرها در حالی است که بافت‌های فرسوده، آشغالدانی شده‌اند. این موضوع در شورای اسلامی شهر تهران هم مطرح شد. نخستین روز بهمن ماه سال گذشته پس از اینکه گزارش تکراری و نامطلوب سازمان نوسازی شهرداری تهران که نشان زیادی از پیشرفت طرح‌ها در نوسازی بافت‌های فرسوده پایتخت نداشت، در جلسه علنی شورای اسلامی شهر تهران با واکنش شدید اعضای این شورا روبه‌رو شد. خسرو دانشجو، سخنگوی شورای شهر پس از پایان یکصد و نهمین جلسه شورای شهر در جمع خبرنگاران با اشاره به گزارش مسؤولان شهرداری تهران درباره بافت‌های فرسوده اعلام کرد: «این گزارش نشانه‌ای از پیشرفت در اجرای برنامه‌های نوسازی بافت‌های فرسوده نداشت و به اذعان مسؤولان شهرداری احداث ۱۰هزار واحد مسکونی برای نوسازی بافت‌های فرسوده تنها ۱۴درصد پیشرفت طی هفت سال دارد». دانشجو در پاسخ به این سوال که مسؤولان شهرداری امروز چه وعده‌ای به اعضای شورای شهر برای عملی کردن برنامه‌های نوسازی بافت‌های فرسوده دادند، گفت: متاسفانه مسؤولان شهرداری تنها به ارائه برخی آمار و ارقام که به اذعان خودشان نشانه‌ای از پیشرفت در اجرای برنامه‌ها نداشت اكتفا كرده و وعده‌ای را برای اجرای برنامه‌ها ندادند. حسن بیادی، نایب رئیس شورای شهر تهران هم با انتقاد به گزارش عملکرد سازمان نوسازی بافت‌های فرسوده، خاطرنشان کرد: این همه زمان نامه‌نگاری، هزینه و برنامه‌ریزی که برای نوسازی بافت‌های فرسوده صرف کرده‌ایم، تنها منجر به تحویل 400 واحد مسکونی به مردم شده است.رسول خادم، رئیس کمیسیون برنامه و بودجه شورای شهر تهران نیز با بیان این مطلب که 36 هزار میلیارد تومان منابع برای نوسازی بافت‌های فرسوده در طول 10 سال نیاز داریم، در حالی که چهار سال از این دوره گذشته و شش سال دیگر باقی‌مانده است و هنوز هیچ برنامه مدونی در این زمینه وجود ندارد، گفت: تاکنون نیز ورود دولت به این بخش تنها در حوزه اوراق مشارکت بوده که آن نیز تاکنون اجرایی نشده است. در این میان شنیدن درد‌دل اهالی محلات فرسوده پایتخت شنیدنی است: حسین احمدپور، دبیر شورایاری محله ضیایی منطقه 15 بخشی از مشکلات محله خود را چنین مطرح کرد: «سال 84 از شهرداری سراغ ما آمدند و طبق قراردادی که میان صاحبان بناهای فرسوده و شهرداری بسته شد، باید 30 خرداد ماه سال 87 خانه‌های جدید را به ما تحویل می‌دادند». او ادامه داد: «این قرارداد کاملا یکطرفه و به نفع شهرداری منعقد شده است و زیر آن هیچ مهر و امضای معتبری وجود ندارد. در این قرارداد اگر شهرداری در تحویل خانه‌ها تاخیر داشته باشد، باید روزی 10 هزار تومان جریمه بپردازد ولی اگر شهروندان تاخیر داشته باشند باید 20 یا 50 هزار تومان در روز جریمه شوند». این معتمد محلی انتقاداتش را نسبت به قرارداد بسته شده این‌طور ادامه داد: «در این قرارداد شهرداری هر وقت بخواهد، می‌تواند قرارداد را فسخ کند اما ما حق چنین کاری را نداریم». احمدپور گفت: «کار را به یکسری افراد غیرمتخصص سپرده‌اند، طوری که توالت‌ها را رو به قبله ساخته‌اند. ما به این موضوع اعتراض کردیم ولی آنها گفتند مگر چه اشکالی دارد! یک پیرمرد انگلیسی هم ناظر بر اجرای کار آنهاست. من نمی‌دانم مگر در کشور خودمان مهندس و متخصص کم‌داریم!» به گفته احمدپور، محله اتابک، خوب‌بخت و نفیس تبدیل به مخروبه‌ای شده است که افرادی که مانده‌اند چاره‌ای جز واگذاری خانه‌هایشان به نازل‌ترین قیمت ندارند و آنهایی هم که رفته‌اند با پول ودیعه‌ای که از شهرداری گرفته‌اند دیگر توان رهن خانه را ندارند. این شورایار توضیح داد: «پولی که شهرداری به ما داده است دیگر تکافوی رهن خانه را نمی‌کند. وقتی مراجعه کردیم و موضوع را مطرح کردیم، به ما گفتند باید جریمه‌هایتان را ببخشیم وگرنه از پول رهن خبری نیست».در کنار تمامی این دغدغه‌ها نگرانی دیگری هم ایجاد شده است. قهاری، مدیر مرکز مطالعات و تحقیقات شهرسازی و معماری ایران عقیده دارد: « وجود بافت‌های فرسوده در تهران، مانند شهرهای دیگر حاصل بی‌تدبیری مسؤولان شهری است، چون بناهای فرسوده فقط بناهای قدیمی نیست بلکه ساختمان‌هایی نیز در این بافت‌ها قرار دارد که زمان زیادی از ساخت آنها نمی‌گذرد».
او ادامه داد: «این اتفاق امروز هم در حال رخ دادن است یعنی ساختمان‌های بدون کیفیتی ساخته می‌شود که در آینده‌ای نه‌چندان دور مجموعه‌های اجتماعی و اقتصادی ناهنجاری را شکل می‌دهد». به گفته قهاری، تاکید بر این موضوع ضروری است که وقتی از بافت فرسوده صحبت می‌کنیم، منظور بافت‌هایی است که سابقه تاریخی ندارد. در این شرایط شهرداری تهران باید بافت تاریخی را از بافت فرسوده تمییز دهد که این کار انجام نمی‌شود. بافت باارزش تاریخی نیز به علت شاکله اجتماعی و اقتصادی ناهمگون، بافت فرسوده تلقی می‌شود چون در این زمینه کارشناسی وجود ندارد. در بسیاری از شهرها، خیابان‌های عریض و طویل را از بافت فرسوده عبور می‌دهیم و به قصد بازده اقتصادی آن را تخریب می‌کنیم که بافت تاریخی آن هم از آسیب مصون نمی‌ماند. به بهانه نوسازی بافت فرسوده دست به هر کاری می‌زنیم و هویت‌مان را از میان می‌بریم و این موضوعی است که مسؤولان شهری هنوز درباره آن توضیحی نداده‌اند و پاسخی برایش ندارند. دغدغه‌اي جديد براي بافت فرسوده پایتخت
برنامه‌اي براي نوسازي تهران وجود ندارد
امير گودرزي: شهردار تهران چندی پیش در نشست مشترک نوسازان شهر تهران از روند بازسازی بافت فرسوده ابراز رضایت کرد و گفت: برای ادامه این کار باید در زمینه جلب اعتماد شهروندان تلاش کنیم. این اظهارات در حالی مطرح شد که اهالی محله‌هایی که کلنگ بازسازی توسط قالیباف در آنها فرود آمده است خود را در آستانه بی‌خانمان‌شدن می‌بینند و آرزو می‌کنند همان خانه‌های فرسوده به آنها بازگردانده شود. سه سال از آغاز عملیات نوسازی در منطقه 15 می‌گذرد اما این پروژه هم‌اکنون نه‌تنها به سرانجام نرسیده بلکه اعتراض شدید اهالی این محله‌ها را نیز به دنبال داشته است. این اعتراض‌ها تنها از سوی شهروندان مطرح نشد، بلکه بارها اعضای شورای شهر نسبت به رویه شهرداری در نوسازی بافت فرسوده انتقاد کرده‌اند و اکنون نگرانی دیگری پیش آمده است چون کارشناسان معتقدند شهرداری تهران فرق میان بافت فرسوده و غیر فرسوده را نمی‌داند و محلات نو‌ساز هم در معرض فرسودگی قرار گرفته‌اند. مهدی چمران یک بار در کسوت رئیس شورای عالی استان‌ها اعلام کرد: ساخت مسکن در اطراف شهرها در حالی است که بافت‌های فرسوده، آشغالدانی شده‌اند. این موضوع در شورای اسلامی شهر تهران هم مطرح شد. نخستین روز بهمن ماه سال گذشته پس از اینکه گزارش تکراری و نامطلوب سازمان نوسازی شهرداری تهران که نشان زیادی از پیشرفت طرح‌ها در نوسازی بافت‌های فرسوده پایتخت نداشت، در جلسه علنی شورای اسلامی شهر تهران با واکنش شدید اعضای این شورا روبه‌رو شد. خسرو دانشجو، سخنگوی شورای شهر پس از پایان یکصد و نهمین جلسه شورای شهر در جمع خبرنگاران با اشاره به گزارش مسؤولان شهرداری تهران درباره بافت‌های فرسوده اعلام کرد: «این گزارش نشانه‌ای از پیشرفت در اجرای برنامه‌های نوسازی بافت‌های فرسوده نداشت و به اذعان مسؤولان شهرداری احداث ۱۰هزار واحد مسکونی برای نوسازی بافت‌های فرسوده تنها ۱۴درصد پیشرفت طی هفت سال دارد». دانشجو در پاسخ به این سوال که مسؤولان شهرداری امروز چه وعده‌ای به اعضای شورای شهر برای عملی کردن برنامه‌های نوسازی بافت‌های فرسوده دادند، گفت: متاسفانه مسؤولان شهرداری تنها به ارائه برخی آمار و ارقام که به اذعان خودشان نشانه‌ای از پیشرفت در اجرای برنامه‌ها نداشت اكتفا كرده و وعده‌ای را برای اجرای برنامه‌ها ندادند. حسن بیادی، نایب رئیس شورای شهر تهران هم با انتقاد به گزارش عملکرد سازمان نوسازی بافت‌های فرسوده، خاطرنشان کرد: این همه زمان نامه‌نگاری، هزینه و برنامه‌ریزی که برای نوسازی بافت‌های فرسوده صرف کرده‌ایم، تنها منجر به تحویل 400 واحد مسکونی به مردم شده است.رسول خادم، رئیس کمیسیون برنامه و بودجه شورای شهر تهران نیز با بیان این مطلب که 36 هزار میلیارد تومان منابع برای نوسازی بافت‌های فرسوده در طول 10 سال نیاز داریم، در حالی که چهار سال از این دوره گذشته و شش سال دیگر باقی‌مانده است و هنوز هیچ برنامه مدونی در این زمینه وجود ندارد، گفت: تاکنون نیز ورود دولت به این بخش تنها در حوزه اوراق مشارکت بوده که آن نیز تاکنون اجرایی نشده است. در این میان شنیدن درد‌دل اهالی محلات فرسوده پایتخت شنیدنی است: حسین احمدپور، دبیر شورایاری محله ضیایی منطقه 15 بخشی از مشکلات محله خود را چنین مطرح کرد: «سال 84 از شهرداری سراغ ما آمدند و طبق قراردادی که میان صاحبان بناهای فرسوده و شهرداری بسته شد، باید 30 خرداد ماه سال 87 خانه‌های جدید را به ما تحویل می‌دادند». او ادامه داد: «این قرارداد کاملا یکطرفه و به نفع شهرداری منعقد شده است و زیر آن هیچ مهر و امضای معتبری وجود ندارد. در این قرارداد اگر شهرداری در تحویل خانه‌ها تاخیر داشته باشد، باید روزی 10 هزار تومان جریمه بپردازد ولی اگر شهروندان تاخیر داشته باشند باید 20 یا 50 هزار تومان در روز جریمه شوند». این معتمد محلی انتقاداتش را نسبت به قرارداد بسته شده این‌طور ادامه داد: «در این قرارداد شهرداری هر وقت بخواهد، می‌تواند قرارداد را فسخ کند اما ما حق چنین کاری را نداریم». احمدپور گفت: «کار را به یکسری افراد غیرمتخصص سپرده‌اند، طوری که توالت‌ها را رو به قبله ساخته‌اند. ما به این موضوع اعتراض کردیم ولی آنها گفتند مگر چه اشکالی دارد! یک پیرمرد انگلیسی هم ناظر بر اجرای کار آنهاست. من نمی‌دانم مگر در کشور خودمان مهندس و متخصص کم‌داریم!» به گفته احمدپور، محله اتابک، خوب‌بخت و نفیس تبدیل به مخروبه‌ای شده است که افرادی که مانده‌اند چاره‌ای جز واگذاری خانه‌هایشان به نازل‌ترین قیمت ندارند و آنهایی هم که رفته‌اند با پول ودیعه‌ای که از شهرداری گرفته‌اند دیگر توان رهن خانه را ندارند. این شورایار توضیح داد: «پولی که شهرداری به ما داده است دیگر تکافوی رهن خانه را نمی‌کند. وقتی مراجعه کردیم و موضوع را مطرح کردیم، به ما گفتند باید جریمه‌هایتان را ببخشیم وگرنه از پول رهن خبری نیست».در کنار تمامی این دغدغه‌ها نگرانی دیگری هم ایجاد شده است. قهاری، مدیر مرکز مطالعات و تحقیقات شهرسازی و معماری ایران عقیده دارد: « وجود بافت‌های فرسوده در تهران، مانند شهرهای دیگر حاصل بی‌تدبیری مسؤولان شهری است، چون بناهای فرسوده فقط بناهای قدیمی نیست بلکه ساختمان‌هایی نیز در این بافت‌ها قرار دارد که زمان زیادی از ساخت آنها نمی‌گذرد».
او ادامه داد: «این اتفاق امروز هم در حال رخ دادن است یعنی ساختمان‌های بدون کیفیتی ساخته می‌شود که در آینده‌ای نه‌چندان دور مجموعه‌های اجتماعی و اقتصادی ناهنجاری را شکل می‌دهد». به گفته قهاری، تاکید بر این موضوع ضروری است که وقتی از بافت فرسوده صحبت می‌کنیم، منظور بافت‌هایی است که سابقه تاریخی ندارد. در این شرایط شهرداری تهران باید بافت تاریخی را از بافت فرسوده تمییز دهد که این کار انجام نمی‌شود. بافت باارزش تاریخی نیز به علت شاکله اجتماعی و اقتصادی ناهمگون، بافت فرسوده تلقی می‌شود چون در این زمینه کارشناسی وجود ندارد. در بسیاری از شهرها، خیابان‌های عریض و طویل را از بافت فرسوده عبور می‌دهیم و به قصد بازده اقتصادی آن را تخریب می‌کنیم که بافت تاریخی آن هم از آسیب مصون نمی‌ماند. به بهانه نوسازی بافت فرسوده دست به هر کاری می‌زنیم و هویت‌مان را از میان می‌بریم و این موضوعی است که مسؤولان شهری هنوز درباره آن توضیحی نداده‌اند و پاسخی برایش ندارند. ارسال نظر
پربیننده