یک استاد اقتصاد گفت: اگر دولت رکود را جدی گرفته بود، با گذشت زمان عمق پیدا نمی‌کرد. به گزارش فارس، محسن غلامی‌رنانی، عضو هیات‌علمی دانشگاه اصفهان در نشست کافه بورس با تحلیل ریشه‌های رکود اقتصاد ایران و چالش‌های خروج از آن اظهار داشت: نظام سیاسی، دولت و بخش خصوصی رکود را به عنوان معضل اساسی کشور جدی نگرفته‌اند، هریک به نوعی منتظرند با گذشت زمان و با عواملی مثل برجام، رکود خود به‌خود رفع شود. اگر دولت رکود را جدی گرفته بود، با گذشت زمان عمق پیدا نمی‌کرد. وی با بیان اینکه کاهش تورم موجب تعمیق رکود شده است، با طرح این پرسش که مبارزه با تورم یا رکود برچه مبنایی باید اولویت‌بندی شود؟ گفت: در دوران تورم عده‌ای زیان می‌کنند و عده‌ای هم سود می‌برند اما در رکود همه زیان می‌کنند؛ هم تولیدکننده و هم عوامل تولید؛ در رکود تورمی اما همه زیان می‌کنند و عده‌ای نابود می‌شوند. بنابراین در حل معضلات اقتصادی باید اولویت در نظر گرفته شود. این استاد دانشگاه با بررسی انواع رشد اقتصادی و تشریح روند رکود در این مدل‌ها افزود: بنابر تعاریف موجود 3 نوع رشد اقتصادی وجود دارد که شامل رشد افقی ساده به معنای استفاده بیشتر از همین ظرفیت موجود و تولید بیشتر بدون افزایش پتانسیل؛ رشد عمودی به معنای افزایش ظرفیت و توان تولید و ارتقای پتانسیل‌ها و رشد کیفی به معنای افزایش سطح بلوغ، ارتقای کیفیت منابع انسانی و بهره‌گیری از دانش پنهان است. به گفته وی، رشد کیفی در سطح ملی به معنای توسعه است و توسعه زمانی رخ می‌دهد که رفتار عوض شود مثلا اگر ماشین شخصی بهتر شده پیشرفت کرده‌ایم ولی اگر رفتار رانندگی وی همان است توسعه پیدا نکرده‌ایم. رنانی با بیان اینکه 3 سطح رکود در مقابل رشد اقتصادی وجود دارد، ادامه داد: در اصطلاح اقتصادی اینگونه عنوان می‌کنیم که رکودهای اقتصاد کلان در زمانی است که توان تولید ثابت است ولی کمتر تولید می‌شود و از ظرفیت موجود کمتر استفاده می‌شود. وی افزود: در رکودهای ساختاری اما توان تولید وجود دارد ولی ساختار روابط بخش‌های اقتصادی برای هم مانع و محدودیت تولید می‌کنند و در شرایط رکودهای نهادی، خصوصیات کیفی و رفتارهای توسعه‌یافته ترک می‌شود. به باور رنانی، اقدام برای رفع رکود نیازمند سلسله تصمیماتی است که این تصمیمات اقتصادی در 3 سطح شامل تصمیمات بخش خرد (هریک از بنگاه‌ها)، تصمیمات کلان اقتصادی (بیشتر منظور تصمیمات و اعمال سیاست‌های مالی و پولی است) و تصمیمات بخش عمومی است. رنانی افزود: رشد و رونق به معنای گردش بیشتر و سریع‌تر پول در چرخه اقتصاد کلان است. حالا چرا هر یک از بخش‌های بنگاه‌ها، خانوار، بازارهای مالی، دولت و خارجی‌ها اقدام به باز کردن شیرفلکه پول نمی‌کنند و پول خرج نمی‌کنند؟ وی افزود: بنگاه‌ها می‌گویند برای خرج کردن باید بفروشیم و مطالبات را وصول کنیم. این واحد‌ها به اندازه کافی وام دارند و گرفتن وام جدید برای مخارج توجیهی ندارد اما خانوارها در این رابطه می‌گویند بیکار هستیم و حقوق دریافتی هم کافی نیست. از سوی دیگر نظام مالی اظهار می‌دارد که باید تا 70 درصد سپرده‌ها وام بدهیم اما همین الان 120 درصد سپرده‌ها وام داده‌ایم و بیش از این
امکانپذیر نیست.