بسیاری از آنچه تصور می‌شود درباره شیوه مقابله با رشوه‌خواری در مالزی و سنگاپور
می‌دانیم، درست نیست؛ تبانی و ساخت و پاخت‌های ورزشی با برپایی لیگ حرفه‌ای به‌طور ناگهانی رواج پیدا نکرد بلکه از مدت‌ها پیش جزئی از فرهنگ فوتبال مالزی بود. حتی برخی از سردمداران قدیمی فوتبال هم اعتراف کردند، در دوران فعالیت آنها به‌عنوان بازیکن، مسابقه‌هایی دستخوش تبانی بودند. فاروق علی(نام مستعار) در دهه 60 میلادی هم به‌عنوان بازیکن و هم به‌عنوان کارگزار فعالیت داشت. او برایم تعریف کرد: «هیچ چیز تماشایی و فوق‌العاده‌ای در کار نبود. تعدادی از بازیکنان باسابقه‌تر می‌گفتند اختلاف گل نباید بالا باشد. به بیان دیگر با سه گل اختلاف نه، با اختلاف کمتر ببرید».
با چندین فوتبالیست که در دهه 90 در لیگ بازی کرده بودند، گفت‌وگوهایی را ترتیب دادم. آنها همگی درباره آنچه به عقیده‌شان انجام شده بود، آشکارا و بی‌پرده صحبت می‌کردند.
آیا مدیریت تیم در ساخت و پاخت‌ها سهیم بود؟
بله، مدیریت گاهی در تبانی‌ها دست داشت. آنها رفته رفته آغاز به این کار می‌کردند. به نظر شما 40 هزار تا برای 90 دقیقه وسوسه‌برانگیز نیست؟ مالکان باشگاه‌ها گاهی به من می‌گویند: ببین، من 40 هزار تا روی هشت توپ شرط می‌بندم. [به این معنی که مدیر باشگاه 40 هزار دلار روی این موضوع شرط بسته بود که در بازی هشت گل رد و بدل می‌شود.] چنانچه از بازیکنان دیگر هم بپرسید، این گفته را تایید خواهند کرد.
بازیکن دیگری هم گفت: آنها بازیکنان زیادی را دستگیر کردند. با این حال در نهایت روسا را آزاد کردند؛ هر قدر هم زیاد. شکی هم وجود نداشت که دست آنها نیز در کار بود. آنها افرادی بودند که در تبانی نقش داشتند، از مربی گرفته یا چنین چیزی. با این حال آنها روسا را در هر حال آزاد کردند. ترجیح می‌دهم این‌طور بگویم؛ آنهایی که دستگیر شدند، تنها افرادی جزئی و کم‌اهمیت هستند. جانسن فرناندز در سال 1993 با کمک خبرچین‌هایش در دنیای تبهکاران ارتباط‌های مشابهی را کشف کرد و مجموعه مقاله‌های درخشانی را نوشت. از جمله مقاله‌ای با عنوان «با چه دقتی مسابقه‌ای دستخوش تبانی مشخص می‌شود؟ روسا هم در این جنجال دست دارند».
او نوشت: «در این بین فرد می‌داند که تنها بازیکنان نیستند که در مسابقه‌ها تقلب و تبانی می‌کنند. دست‌اندرکارانی هم در پشت‌پرده حاضر هستند. برخی از آنان بی‌وجدان و به دور از هرگونه دغدغه خاطر هستند. تنها چیز مطرح برای آنها سود و منفعت است. دیگران مسابقه‌هایی را می‌بازند، چرا که برای تیم آنها در جام مالزی پای هیچ در میان است».
پیتر ولاپان یکی از شخصیت‌های برجسته فوتبال آسیاست. او دبیرکل کنفدراسیون آسیا (AFC)، شاخه آسیایی فیفا بود. ولاپان در سال 1993 با فرناندز گفت‌وگویی داشت: «شما (کارکنان فوتبال) همه چیز را مخفی نگه می‌دارید. من هنوز در اینجا به فدراسیونی برنخورده‌ام که با این مشکل آشکارا به مقابله پرداخته باشد».
در مقر اصلی AFC در کوالالامپور با ولاپان ملاقات داشتم تا کشف کنم او امروز در این‌باره چگونه فکر می‌کند. ولاپان مرد بسیار شیک‌پوشی است. هر چند او خسته است؛ خسته از مبارزه با تبانی. حتی خود او هم با پیشنهاد دریافت پول رشوه رو‌به رو شده بود؛ در غرب آسیا (برای اروپایی‌ها خاورمیانه) روزنامه‌ای از لای در هتل به داخل اتاق انداخته شد. لای آن روزنامه 10هزار دلار قرار داشت. او بلافاصله پول را به مردی که تلاش داشت به او رشوه پرداخت کند، پس داد. ولاپان تبانی مسابقه‌ها را [همچون] «شبح» می‌خواند، چرا که کشف یا مقابله با آن بسیار دشوار است. با این همه او مدعی است که تبانی‌ها کمتر شده‌اند و فدراسیون‌های فوتبال اکنون آن را به کنترل خود درآورده‌اند. او باید تنها کسی باشد که در طول تحقیقاتم چنین حرفی را می‌زند. دیگر اهالی فوتبال دست‌کم به طور محرمانه اعتراف کردند که تبانی مشکلی بزرگ است.
پس از گفت‌وگویی که با هم داشتیم، دو روز را در مقر اصلی AFC گذراندم؛ ساختمانی زیبا و باشکوه با نهری وسیع و پر از ماهی آن هم درست در جلوی در ورودی‌اش.
بیشتر کارمندان AFC در برخورد با من بی‌اندازه دوستانه و بادقت ظاهر می‌شدند. دریافتم که در آسیا 46 فدراسیون فوتبال، 29 هزار باشگاه و بیش از 105 میلیون بازیکن در بیش از یکصد تیم حضور دارند و اینکه افزون بر 716 هزار داور در حوزه AFC فعالیت دارند.
به من گفتند در سال 1981 یکی از افراد صدام حسین یکی از این داوران را کتک‌زده بود، چرا که در بغداد مسابقه‌ای را داوری کرده بود؛ مسابقه‌ای که در آن کویت به پیروزی رسیده بود. داور کتک خورده با همان حالت مجروح و زخمی به فرودگاه رفت و با هواپیما به خارج از کشور گریخت. یک داور سابق و دست‌اندرکار کنونی داستان زیر را تعریف کرد: ...
ترجمه: محمد علیجانی‌بائی پيروزی هاي مطمئن (18)
بسیاری از آنچه تصور می‌شود درباره شیوه مقابله با رشوه‌خواری در مالزی و سنگاپور
می‌دانیم، درست نیست؛ تبانی و ساخت و پاخت‌های ورزشی با برپایی لیگ حرفه‌ای به‌طور ناگهانی رواج پیدا نکرد بلکه از مدت‌ها پیش جزئی از فرهنگ فوتبال مالزی بود. حتی برخی از سردمداران قدیمی فوتبال هم اعتراف کردند، در دوران فعالیت آنها به‌عنوان بازیکن، مسابقه‌هایی دستخوش تبانی بودند. فاروق علی(نام مستعار) در دهه 60 میلادی هم به‌عنوان بازیکن و هم به‌عنوان کارگزار فعالیت داشت. او برایم تعریف کرد: «هیچ چیز تماشایی و فوق‌العاده‌ای در کار نبود. تعدادی از بازیکنان باسابقه‌تر می‌گفتند اختلاف گل نباید بالا باشد. به بیان دیگر با سه گل اختلاف نه، با اختلاف کمتر ببرید».
با چندین فوتبالیست که در دهه 90 در لیگ بازی کرده بودند، گفت‌وگوهایی را ترتیب دادم. آنها همگی درباره آنچه به عقیده‌شان انجام شده بود، آشکارا و بی‌پرده صحبت می‌کردند.
آیا مدیریت تیم در ساخت و پاخت‌ها سهیم بود؟
بله، مدیریت گاهی در تبانی‌ها دست داشت. آنها رفته رفته آغاز به این کار می‌کردند. به نظر شما 40 هزار تا برای 90 دقیقه وسوسه‌برانگیز نیست؟ مالکان باشگاه‌ها گاهی به من می‌گویند: ببین، من 40 هزار تا روی هشت توپ شرط می‌بندم. [به این معنی که مدیر باشگاه 40 هزار دلار روی این موضوع شرط بسته بود که در بازی هشت گل رد و بدل می‌شود.] چنانچه از بازیکنان دیگر هم بپرسید، این گفته را تایید خواهند کرد.
بازیکن دیگری هم گفت: آنها بازیکنان زیادی را دستگیر کردند. با این حال در نهایت روسا را آزاد کردند؛ هر قدر هم زیاد. شکی هم وجود نداشت که دست آنها نیز در کار بود. آنها افرادی بودند که در تبانی نقش داشتند، از مربی گرفته یا چنین چیزی. با این حال آنها روسا را در هر حال آزاد کردند. ترجیح می‌دهم این‌طور بگویم؛ آنهایی که دستگیر شدند، تنها افرادی جزئی و کم‌اهمیت هستند. جانسن فرناندز در سال 1993 با کمک خبرچین‌هایش در دنیای تبهکاران ارتباط‌های مشابهی را کشف کرد و مجموعه مقاله‌های درخشانی را نوشت. از جمله مقاله‌ای با عنوان «با چه دقتی مسابقه‌ای دستخوش تبانی مشخص می‌شود؟ روسا هم در این جنجال دست دارند».
او نوشت: «در این بین فرد می‌داند که تنها بازیکنان نیستند که در مسابقه‌ها تقلب و تبانی می‌کنند. دست‌اندرکارانی هم در پشت‌پرده حاضر هستند. برخی از آنان بی‌وجدان و به دور از هرگونه دغدغه خاطر هستند. تنها چیز مطرح برای آنها سود و منفعت است. دیگران مسابقه‌هایی را می‌بازند، چرا که برای تیم آنها در جام مالزی پای هیچ در میان است».
پیتر ولاپان یکی از شخصیت‌های برجسته فوتبال آسیاست. او دبیرکل کنفدراسیون آسیا (AFC)، شاخه آسیایی فیفا بود. ولاپان در سال 1993 با فرناندز گفت‌وگویی داشت: «شما (کارکنان فوتبال) همه چیز را مخفی نگه می‌دارید. من هنوز در اینجا به فدراسیونی برنخورده‌ام که با این مشکل آشکارا به مقابله پرداخته باشد».
در مقر اصلی AFC در کوالالامپور با ولاپان ملاقات داشتم تا کشف کنم او امروز در این‌باره چگونه فکر می‌کند. ولاپان مرد بسیار شیک‌پوشی است. هر چند او خسته است؛ خسته از مبارزه با تبانی. حتی خود او هم با پیشنهاد دریافت پول رشوه رو‌به رو شده بود؛ در غرب آسیا (برای اروپایی‌ها خاورمیانه) روزنامه‌ای از لای در هتل به داخل اتاق انداخته شد. لای آن روزنامه 10هزار دلار قرار داشت. او بلافاصله پول را به مردی که تلاش داشت به او رشوه پرداخت کند، پس داد. ولاپان تبانی مسابقه‌ها را [همچون] «شبح» می‌خواند، چرا که کشف یا مقابله با آن بسیار دشوار است. با این همه او مدعی است که تبانی‌ها کمتر شده‌اند و فدراسیون‌های فوتبال اکنون آن را به کنترل خود درآورده‌اند. او باید تنها کسی باشد که در طول تحقیقاتم چنین حرفی را می‌زند. دیگر اهالی فوتبال دست‌کم به طور محرمانه اعتراف کردند که تبانی مشکلی بزرگ است.
پس از گفت‌وگویی که با هم داشتیم، دو روز را در مقر اصلی AFC گذراندم؛ ساختمانی زیبا و باشکوه با نهری وسیع و پر از ماهی آن هم درست در جلوی در ورودی‌اش.
بیشتر کارمندان AFC در برخورد با من بی‌اندازه دوستانه و بادقت ظاهر می‌شدند. دریافتم که در آسیا 46 فدراسیون فوتبال، 29 هزار باشگاه و بیش از 105 میلیون بازیکن در بیش از یکصد تیم حضور دارند و اینکه افزون بر 716 هزار داور در حوزه AFC فعالیت دارند.
به من گفتند در سال 1981 یکی از افراد صدام حسین یکی از این داوران را کتک‌زده بود، چرا که در بغداد مسابقه‌ای را داوری کرده بود؛ مسابقه‌ای که در آن کویت به پیروزی رسیده بود. داور کتک خورده با همان حالت مجروح و زخمی به فرودگاه رفت و با هواپیما به خارج از کشور گریخت. یک داور سابق و دست‌اندرکار کنونی داستان زیر را تعریف کرد: ...
ترجمه: محمد علیجانی‌بائی ارسال نظر
پربیننده