قرمز از فلسفه‌اش که فوتبال هجومی است تخطی کرد، ستاره‌های کم فروغش را به نیمکت دوخت و ناسزا را از روی سکو به جان خرید اما در نهایت به هدف متعالی‌اش که سه امتیاز این مصاف و صدرنشینی گروهB بود، رسید.
از تغییرات اساسی تا تشویش سکوها
تنها جمله‌ای که وینگادا در طول چند ماه حضورش در ایران به زبان آورد و بلافاصله آن را عملیاتی کرد به وعده پیش از بازی او برمی‌گشت؛ «تیم را تغییر می‌دهم» و چنین کرد. پرسپولیس با شش تغییر نسبت به گذشته وارد میدان شد. دیگر هواداران این تیم محکوم به تماشای اشتباهات مهدی واعظی و حقیقی نبودند، چرا که میثاق معمارزاده پیراهن شماره یک را بر تن کرده بود و این سناریو برای رحمان رضایی، پتروویچ، نیکبخت، توره و علیرضا محمد تکرار شد تا سیمای پرسپولیس با بیشترین تغییر مواجه شود. البته در بازه این تغییرات حضور بهادر عبدی بیشترین انتقاد را پدید آورد. توپ لو دادن‌های او که هنوز مشخص نیست روی کدام ساز و کار پیراهن پرسپولیس را بر تن کرده است، بیشترین نقش را در مشوش کردن سکوها ایفا کرد. اولین حادثه این مصاف در دقیقه شش حادث شد؛ جایی که بهادر عبدی برای اولین بار درون باکس هجده قدم صاحب توپ شد اما ضربه ضعیف او هیچ کس را به اندازه سرمربی الشباب به وجد نیاورد. هر چه از دقایق ابتدایی بازی عبور می‌کردیم از هنرنمایی کریمی کاسته می‌شد و گویی هیچ کس به غیراز آقای شماره هشت، نقشی در بازی رو به جلوی پرسپولیس نداشت. بهترین فرصت سعودی‌ها در دقیقه هفده به دست آمد، دقایقی که کریمی هم مثل سایر هافبک‌های پرسپولیس کم اثر نشان می‌داد تا الشماری بعد از اشتباه حیدری صاحب توپ شود اما او در مصافی تک به تک توپ را به کنار دروازه کوباند. دقیقه 30 زمان باز شدن دمل اختلافات مدیرتی روی سکوها بود. پرسپولیس وینگادا ترسو مآبانه بازی می‌کرد و همین ترس چندش‌آور بهانه‌ای بود برای عقده‌گشایی سکوها؛ انصاری‌فرد باید حیا می‌کرد و پرسپولیس را رها، هدایتی همچنان محبوب بود و تشویق می‌شد و این سعادت شامل کسانی می‌شود که در جامعه امروز از قشر فوق‌متمول محسوب می‌شوند، حبیب کاشانی هم ستایش شد که صدا زدن حاج حبیب، بیشتر ریشه در بغض مدیر عامل فعلی داشت تا حب کاشانی.
نیمه دوم ؛ بازگشت ورق
سوت پایان نیمه نخست در بحبوحه اعتراضات هواداران به صدا درآمد و تصور می‌رفت دامنه این ناآرامی‌ها در چهل و پنج دقیقه دوم هم ادامه داشته باشد اما گل زودهنگام محسن خلیلی همه چیز را به نفع وینگادا و انصاری‌فرد تغییر داد. ماهیت فوتبال مرد شماره 9 در دقیقه 46 به سرمربی پرسپولیس ثابت شد ؛ خلیلی در شلوغی مقابل دروازه توپی را درون دروازه الشباب قرار داد که هیچ یک از حمله‌وران قرمز در طول لیگ هشتم مشابه آن را به ثمر نرسانده بودند. حالا پرسپولیس تیم نخست گروه بود و هواداران این تیم نه یادی از حسین هدایتی و پول‌های فراوانش کردند و نه بی‌رحمانه انصاری فرد را مقصر نازیبا بازی کردن پرسپولیس می‌دانستند. چند واکنش به موقع از معمارزاده و استواری تیر دروازه در دو صحنه دیگر مانع از گشوده شدن دروازه پرسپولیس شد. مضاف براین عوامل، آرایش سه نفره خط دفاعی به رهبری مجتبی شیری با کمترین اشتباه ممکن توپ‌ها را دفع کرد تا هیچگاه حلقه شادی الشبابی‌ها در آزادی شکل نگیرد. در سوی مقابل علیرضا محمد بهترین موقعیت میزبان را در ثانیه‌های پایانی از دست داد تا تقدیر چنین شود که پرسپولیس با همان تک گل خلیلی، سرانجام طلسم ناکامی مقابل سعودی‌ها را در آزادی بشکند. با تک گل خلیلی در مقابل الشباب
دنیا به کام قرمزها شد
قرمز از فلسفه‌اش که فوتبال هجومی است تخطی کرد، ستاره‌های کم فروغش را به نیمکت دوخت و ناسزا را از روی سکو به جان خرید اما در نهایت به هدف متعالی‌اش که سه امتیاز این مصاف و صدرنشینی گروهB بود، رسید.
از تغییرات اساسی تا تشویش سکوها
تنها جمله‌ای که وینگادا در طول چند ماه حضورش در ایران به زبان آورد و بلافاصله آن را عملیاتی کرد به وعده پیش از بازی او برمی‌گشت؛ «تیم را تغییر می‌دهم» و چنین کرد. پرسپولیس با شش تغییر نسبت به گذشته وارد میدان شد. دیگر هواداران این تیم محکوم به تماشای اشتباهات مهدی واعظی و حقیقی نبودند، چرا که میثاق معمارزاده پیراهن شماره یک را بر تن کرده بود و این سناریو برای رحمان رضایی، پتروویچ، نیکبخت، توره و علیرضا محمد تکرار شد تا سیمای پرسپولیس با بیشترین تغییر مواجه شود. البته در بازه این تغییرات حضور بهادر عبدی بیشترین انتقاد را پدید آورد. توپ لو دادن‌های او که هنوز مشخص نیست روی کدام ساز و کار پیراهن پرسپولیس را بر تن کرده است، بیشترین نقش را در مشوش کردن سکوها ایفا کرد. اولین حادثه این مصاف در دقیقه شش حادث شد؛ جایی که بهادر عبدی برای اولین بار درون باکس هجده قدم صاحب توپ شد اما ضربه ضعیف او هیچ کس را به اندازه سرمربی الشباب به وجد نیاورد. هر چه از دقایق ابتدایی بازی عبور می‌کردیم از هنرنمایی کریمی کاسته می‌شد و گویی هیچ کس به غیراز آقای شماره هشت، نقشی در بازی رو به جلوی پرسپولیس نداشت. بهترین فرصت سعودی‌ها در دقیقه هفده به دست آمد، دقایقی که کریمی هم مثل سایر هافبک‌های پرسپولیس کم اثر نشان می‌داد تا الشماری بعد از اشتباه حیدری صاحب توپ شود اما او در مصافی تک به تک توپ را به کنار دروازه کوباند. دقیقه 30 زمان باز شدن دمل اختلافات مدیرتی روی سکوها بود. پرسپولیس وینگادا ترسو مآبانه بازی می‌کرد و همین ترس چندش‌آور بهانه‌ای بود برای عقده‌گشایی سکوها؛ انصاری‌فرد باید حیا می‌کرد و پرسپولیس را رها، هدایتی همچنان محبوب بود و تشویق می‌شد و این سعادت شامل کسانی می‌شود که در جامعه امروز از قشر فوق‌متمول محسوب می‌شوند، حبیب کاشانی هم ستایش شد که صدا زدن حاج حبیب، بیشتر ریشه در بغض مدیر عامل فعلی داشت تا حب کاشانی.
نیمه دوم ؛ بازگشت ورق
سوت پایان نیمه نخست در بحبوحه اعتراضات هواداران به صدا درآمد و تصور می‌رفت دامنه این ناآرامی‌ها در چهل و پنج دقیقه دوم هم ادامه داشته باشد اما گل زودهنگام محسن خلیلی همه چیز را به نفع وینگادا و انصاری‌فرد تغییر داد. ماهیت فوتبال مرد شماره 9 در دقیقه 46 به سرمربی پرسپولیس ثابت شد ؛ خلیلی در شلوغی مقابل دروازه توپی را درون دروازه الشباب قرار داد که هیچ یک از حمله‌وران قرمز در طول لیگ هشتم مشابه آن را به ثمر نرسانده بودند. حالا پرسپولیس تیم نخست گروه بود و هواداران این تیم نه یادی از حسین هدایتی و پول‌های فراوانش کردند و نه بی‌رحمانه انصاری فرد را مقصر نازیبا بازی کردن پرسپولیس می‌دانستند. چند واکنش به موقع از معمارزاده و استواری تیر دروازه در دو صحنه دیگر مانع از گشوده شدن دروازه پرسپولیس شد. مضاف براین عوامل، آرایش سه نفره خط دفاعی به رهبری مجتبی شیری با کمترین اشتباه ممکن توپ‌ها را دفع کرد تا هیچگاه حلقه شادی الشبابی‌ها در آزادی شکل نگیرد. در سوی مقابل علیرضا محمد بهترین موقعیت میزبان را در ثانیه‌های پایانی از دست داد تا تقدیر چنین شود که پرسپولیس با همان تک گل خلیلی، سرانجام طلسم ناکامی مقابل سعودی‌ها را در آزادی بشکند. ارسال نظر
پربیننده