مایکل کاکس: داستان همیشگی جام ملت‌های اروپا افزایش تیم‌های حاضر در این تورنمنت بوده است. در 20 سال اول یورو فقط با 4 تیم برگزار می‌شد. از سال 1980 این تعداد به 8 تیم رسید، از 1996 به 16 و امسال برای نخستین‌بار به 24 تیم. افزایش تیم‌های حاضر فرصتی به کشورهای کوچک‌تر می‌دهد که داستان‌هایی جذاب در بالاترین سطح فوتبال اروپا رقم بزنند. اما تاثیر دیگر این تغییر می‌تواند رواج پیدا کردن بیش از پیش فوتبال دفاعی در دور گروهی و تا حدی کسالت‌بار شدن بازی‌های 2 هفته اول باشد. تیم‌های کوچکی که به یورو 2016 رسیده‌اند می‌دانند فوتبال باز و هجومی معمولا به سود تیم‌های بزرگ‌تر به پایان می‌رسد و تنها راه آنها برای رقابت با این تیم‌های پرستاره فوتبالی منظم و فشرده در بعد دفاعی و استفاده از ضدحمله‌ها است، الگویی که لستر قهرمانی فوق‌العاده‌اش در لیگ برتر را با استفاده از آن به دست آورد. برای مثال گروه یک را با حضور آلبانی و رومانی در نظر بگیرید. آلبانی در دور مقدماتی، خارج از خانه حتی یک گل هم نخورد. در نقطه مقابل کلا در راه صعود به یورو 7 گل زد که 5 گلش به ارمنستان بود. تیمی که جانی دبیازی ساخته، تیمی یکدست و قابل احترام است. اما تعجب نکنید اگر آلبانی در یورو حتی یک گل هم نزند. دیگر تیم این گروه رومانی است که 11 گل در دور مقدماتی زد و با خوردن تنها 2 گل و 8 کلین‌شیت به فرانسه رسید. 3 تساوی بدون گل در اواسط دور مقدماتی بیانگر کامل وضعیت تیم آنگل یوردانسکوی کهنه‌کار است. در عین حال به دلیل فقدان قدرت هجومی بالا و مهاجمان درجه یک در رومانی نمی‌توان از رویکرد مربی‌اش ایراد گرفت. رومانی و آلبانی در 2 بازی اول یورو مقابل فرانسه و سوییس قرار می‌گیرند. نوع این 2 بازی شاید الگویی باشد برای تعداد زیادی از بازی‌های دور گروهی. بدین خاطر که گروه یک تنها گروهی نیست که تیم‌هایی فوق‌العاده دفاعی دارد. روسیه و ولز در گروه دوم و اوکراین و ایرلند شمالی در گروه سوم، همه تیم‌هایی دفاعی و وابسته به قدرت‌شان در ضدحمله‌ها هستند. گروه‌های چهارم و پنجم شاید از این نظر با بقیه گروه‌ها تفاوت داشته باشند و نوید بازی‌های جذاب‌تری بدهند. اما ایسلند و مجارستان در گروه ششم هم وضعیتی مشابه 6 تیم نام برده دارند. پس بدین ترتیب آیا بین تیم‌های کوچک‌تر تیمی واقعا هجومی وجود دارد؟ اتریش فوتبالی روان بازی می‌کند و بازیسازی را از عقب زمین انجام می‌دهد. اما تیمی که مدعی نهم برای قهرمانی است را نمی‌توانیم تیمی کوچک بدانیم. تیم‌های دیگری مثل چک و ترکیه هم که فوتبالی هجومی و جذاب بازی می‌کنند در فقدان مهاجمانی درجه یک ضربه می‌خورند. البته تقریبا تمام تیم‌های بزرگ با این مشکل مواجهند. اسپانیا و آلمان هافبک‌هایی فوق‌العاده دارند ولی احتمال اینکه هر دو بدون مهاجم کلاسیک و با 9 کاذب در یورو بازی کنند (فابرگاس و گوتزه) بسیار زیاد است. این سیستم به خودی خود مشکلی ندارد، اما بالا بردن نفرات در خط میانی مقابل تیم‌هایی که هیچ علاقه‌ای به مالکیت توپ ندارند و با عمق زیاد دفاع می‌کنند چندان کاربردی نخواهد داشت. بر عکس آلمان و اسپانیا، فرانسه اولیویه ژیرو را دارد، مهاجمی که با اینکه چندان محبوب فرانسوی‌ها نیست اما قدرتش در پشت به دروازه بازی کردن و ایجاد موقعیت برای هافبک‌هایش می‌تواند کلید موفقیت تیم دشان در جدال با تیم‌هایی مثل رومانی و آلبانی باشد. پرتغال هم سال‌هاست یک مهاجم کلاسیک درجه یک نداشته است. در واقع با نگاهی به تیم‌های نامدار اروپایی می‌بینیم که تنها انگلیس است که با داشتن هری کین و جیمی واردی به نظر مشکلی در این زمینه ندارد. البته نداشتن تجربه خارج از لیگ برتر هم باعث می‌شود تا کین و واردی را هنوز مهاجمانی درجه یک در سطح اول جهان ندانیم. بین تمام این تیم‌ها کرواسی با داشتن راکیتیچ و مودریچ در خط میانی و مانژوکیچ در خط حمله به عنوان یک مهاجم کلاسیک و قادر به حفظ توپ می‌تواند لحظات جذابی در بعد هجومی خلق کند. لهستان هم رابرت لواندوفسکی، شاید بهترین مهاجم شماره 9 حال حاضر جهان را داشته باشد، اما خط میانی چندان خلاقی برای راه انداختنش ندارد. در مجموع هیچکدام از تیم‌های حاضر در یورو دارای خط میانی و خط حمله‌ای عالی نیستند. حتی بدون توجه به این نکته هم، همیشه در تورنمنت‌های بزرگ فوتبال دفاعی از سوی تیم‌های کوچک‌تر به چشم می‌خورد. اصلا اینکه 24 تیم در مجموع 36 بازی می‌کنند تا 16 تیم به دور حذفی صعود کنند باعث می‌شود 2 هفته اول یورو مثل دور مقدماتی به نظر برسد. پس امسال برای اینکه به بازی‌های واقعا جذاب و حساس برسیم باید بیش از دوره‌های دیگر صبر کنیم.