زهرا قزیلی: زنی زخم خورده به یک سالن سینما که باشگاه بیلیارد شده پناه می‌برد. 2 مرد جوان که در آنجا حضور دارند و می‌توانند در سرنوشت این زن نقشی تاثیرگذار بازی کنند. کیمیایی این بار به سراغ فیلمی زنانه رفته است و قهرمان‌های قصه او دیگر مردان خشن نیستند. این فیلم روایت زندگی زنی به نام خاتون (مهناز افشار) است که در خاک‌سفید زندگی می‌کرده و با دختری به نام بهشته آشنا می‌شود. او باعث آشنایی‌اش با مردی پولدار به نام ماندگاری شده و از زندگی فلاکتبار رهایی می‌یابد. پس از مرگ ماندگاری حالا خاتون دچار مشکل شده و همه چیز در یک شب به هم می‌ریزد. بهشته که زنی فرتوت و معتاد است توان مقابله با مردان مظفر را ندارد و آدرس خاتون را می‌دهد اما خاتون را خبردار می‌کند. خاتون هم که به سوگ همسر نشسته دستپاچه شده و با تاخیر لوازمش را جمع می‌کند اما سر بزنگاه مردان از راه می‌رسند و با کتک او را در یک فرش پیچیده و از خانه خارج می‌کنند. براثر تصادف سر چهارراه، خاتون مهلت فرار پیدا کرده و خود را نجات می‌دهد و به باشگاه بیلیارد که در محل سینما متروپل بنا نهاده شده، می‌رساند.
قهرمان جدیدترین ساخته مسعود کیمیایی برخلاف آثار قبلی این کارگردان یک زن است اما این زن به بهانه‌ای که در بسیاری از آثار تلویزیونی دستمالی شده (هوو) به قهرمان تبدیل شده، قهرمانی که در زمانی که باید خودش را نشان دهد و دو مرد جوان از او حمایت کرده‌اند، با قربان و صدقه رفتن و تعارفات معمول اختلافات را کنار می‌گذارد. جالب است که به گفته خودشان اختلاف ریشه‌ای بوده اما این اختلاف ریشه‌ای و عمیق(!) با چند دیالوگ در پایان فیلم به انتها می‌رسد و تنها مردها بسان تمام کارهای کیمیایی با هم دعوا می‌کنند اما این بار به حرمت سالن سینما با چاقو به جان هم نمی‌افتند بلکه با چوب بیلیارد با هم گلاویز می‌شوند.
کیمیایی، کارگردان کهنه‌کار سینمای ایران است که در روزگاری سینمای او پیشرو نسل جوان معترض بود. او در این سن و سال برای جوانان فیلم می‌سازد اما این روایت برای نسل جوان امروزی روایت آشنایی نیست زیرا آدم‌هایش را نمی‌شناسد، این افراد از کجا آمده‌اند؟ از کدام قشرند؟ نوع گفت‌وگویشان متفاوت است تنها شبیه ما هستند. جوانان امروز آنگونه که جوانان روزگار کیمیایی خاطرات شاخصی از سینما داشتند، ندارند و به همین دلیل متوجه سینما و میعادگاه بودن آن در فیلم متروپل نمی‌شود زیرا برایشان این مفهوم را ندارد اما برای نسل کیمیایی اینگونه بوده است. فیلمسازی که قرار است برای جوانان فیلم بسازد دغدغه جوانان را به خوبی نمی‌شناسد، به همین دلیل است که اختلاف دو زن با چند تا دیالوگ به راحتی به سرانجام می‌رسد.
مسعود کیمیایی به سینما علاقه دارد و در این فیلم سینما به عنوان لوکیشن و پناهگاه معرفی می‌شود. از قدیم‌الایام تا امروز به هر بهانه‌ای بخشی از داستانش را در سینماها روایت کرده است اما تماشاگرانی که شیفته کیمیایی نیستند و آثارش را دنبال نکرده‌اند شاید مفهوم پناهگاه را برای سینما درک نکنند و این دیالوگ را که چند بار در فیلم تکرار می‌شود، نپسندند. در این فیلم کیمیایی سینما را درمان دردها و پناهگاه معرفی می‌کند و زن بی‌پناه را به سینما می‌آورد و سهمش از عدالت را در سینما جست‌وجو می‌کند اما چه عاقبتی دارد؟
خرده‌داستان‌ها که طراحی شده به پیشبرد داستان اصلی کمک چندانی نمی‌کند. بازگویی مشکلات خانوادگی امیر و بدهکاری‌اش یا وضعیت نابسامان هومن و خرید و فروش موتورها یا ماجرای خسرو (ساعد سهیلی) با خواهرش که او هم به برادرش و باشگاه بیلیارد پناه آورده و زندگی پردردی داشته و در انتظار جدایی است نمی‌تواند کمک چندانی به مخاطب کند. شخصیت‌هایی که کیمیایی خلق کرده با دیالوگ‌های نغز برای مخاطب امروز ناشناخته است و مدت‌هاست از زندگی آنها خارج شده و به حاشیه رانده شده‌اند. متروپل زندگی آدم‌هایی را نشان می‌دهد که در مقطعی کنار هم جمع شدند و دردهایشان پایانی ندارد و هیچیک عاقبت به خیر نمی‌شود. سرانجام قهرمان قصه به کجا ختم می‌شود؟ امیر و هومن در نهایت چه خواهند کرد؟ وضعیت سینما چه می‌شود؟ خسرو و خواهرش چه می‌کنند؟ فیلم کیمیایی نه آغاز درستی دارد و نه پایان. همه در باشگاه بیلیارد منتظر طلوع صبحدم هستند اما هیچکس نمی‌داند در صبح چه اتفاقی می‌افتد و آیا گشایشی حاصل خواهد شد؟
سوالات و ابهامات بسیاری در متروپل مطرح است که کیمیایی به هیچ یک پاسخ نمی‌دهد و تنها یک تعداد شخصیت را خلق کرده و در یک موقعیت قرار داده و در مسیری آنها را به حرکت درآورده که هیچ عاقبتی را انتظار نمی‌کشند.
کیمیایی هنوز هم که هنوز است در نسل خود باقی مانده، غافل از اینکه نسل جوان با این قصه‌ها ارتباط برقرار نمی‌کند.