سالن اصلی تئاتر شهر، نمایش شعله در زمهریر، ساعت 5 بعدازظهر. کارگردان نمایش با نیم ساعت تاخیر در سالن حاضر می‌شود تا به سوالات ما درباره تئاتر تازه‌اش پاسخ دهد. محمدرضا مداحیان کار تئاتر را از سال 70 شروع کرده است که از عمده کارهای او می‌توان به نمایش «صبر سرخ»، «قاصدکی به رنگ دعا»، «حرامیان عشق» و «شعله در زمهریر» اشاره کرد.
نمایش شعله در زمهریر از چه سخن می‌گوید؟
ما برای متن این نمایش خیلی فکر کردیم چراکه تا به حال هر کاری که به مناسبت ایام فاطمیه دیده بودم بیشتر تکرار یکسری فاکتورها بود. بر این اساس به دنبال داستانی گشتیم که چندان به خود ماجرا نپردازد... و وقتی با یاسین حجازی حرف می‌زدیم به این نتیجه رسیدیم که باید به دنبال کاری باشیم که مردم بتوانند با آن همذات‌پنداری کنند و مبتلابه مجموعه آدم‌هایی باشد که می‌آیند و کار را می‌بینند. بعد از مدتی تحقیق، یاسین حجازی به این نتیجه رسید که موضوع ناامیدی از خدا که بزرگ‌ترین گناه است و متاسفانه دچار نسل امروز است را دستمایه نمایش قرار دهیم.
برای تمرین‌های این نمایش چقدر زمان گذاشتید؟
ما این کار را حدود 5 سال است در ایام فاطمیه روی صحنه می‌بریم. در سال اول 3 تا 4 ماه به طور مداوم تمرین شد. این نمایش در این پنج سال 5 بار بازنویسی شد تا به این شکل درآمد. در مجموع هم سه بازیگر اصلی و چهار بازیگر مکمل در این نمایش ایفای نقش می‌کنند و 28 نفر دیگر نیز در این نمایش هستند که 10 نفر از آنها کارهای فرم را انجام می‌دهند و بقیه هنرور هستند.
هدایت گروه فرم بر عهده چه کسی بوده است؟
عامر مسافر.
سال گذشته طراحی صحنه نمایش به گونه‌ای دیگر بود؛ چرا برای اجرای امسال آن را تغییر دادید؟
آقای ولدی، طراح صحنه این کار یکی از آدم‌های بسیار خوشفکر است و بزرگ‌ترین حسن ایشان این است که بیشتر از اینکه حرف می‌زند، عمل می‌کند. بر این اساس و به خاطر حساسیت‌های آقای ولدی، به طور معمول دو ماه قبل از کار شروع به گپ‌زدن می‌کنیم. با هم ساعت‌ها صحبت کردیم تا به یک نتیجه مشترک برسیم که برزخ را از چه جنسی بگیریم. در سال گذشته ما برزخ را از جنس صخره دیدیم اما من چندان با فضای صخره‌ای موافق نبودم و بر این اساس امسال مواد برزخ را نرم‌تر گرفتیم، به عبارتی خواستیم جنسیت برزخ را زمینی و سنگی نبینیم. در اینجا – سالن اصلی تئاتر شهر - مشکل بزرگ ما این است که امکانات نوری خوبی در اختیار نداریم چون قرار بر این بود که دکور را به رنگ سفید بگیریم و برای نخستین‌‌بار در کار مذهبی رنگ را فقط در شهر مدینه ببینیم و برزخ را با نور‌های رنگی طراحی کنیم.
در این کار از المان‌هایی که در تعزیه شناخته شده است، استفاده کرده‌اید؟
نه! چندان از این المان‌ها در این کار استفاده نشده است. اساسا بر این اعتقاد هستم که در تئاتر هم می‌توان بدون در نظر داشتن نکاتی که در تعزیه کاربرد دارد به کارهایی با تم مذهبی پرداخت.
برای القای فضای روحانی و مذهبی نمایشنامه به تماشاچی، از چه المان‌هایی بهره برده‌اید؟
ما آمدیم و یک کلیاتی از یک ماجرا دیدیم. به عنوان مثال قصه طناب کشیدن و آتش زدن در را همه می‌دانند و شنیده‌اند. ما در این کار از نور و نیز باورهای تماشاچی برای القای بیشتر مفاهیم استفاده کردیم. در کل در این کار از المان‌هایی استفاده شده که قالب تکراری ندارد. سعی کرده‌ایم به تخیل و باورهای تماشاچی دست نزنیم بلکه با او و در کنار او همراه شویم و همین نزدیک نشدن به آن باورها موجب شده به قداست و وقار آنها لطمه‌ای نخورد و اهانت نشود.
آیا به همین خاطر به سمت فضاهای سوررئال رفته‌اید؟
بله! این نمایش به دلیل علاقه من به فضاهای سوررئال، چندان فضای واقعی ندارد. ما فضایی را انتخاب کردیم که به واسطه آن بتوانیم از تخیل استفاده کنیم و تماشاچی را به جاهای عجیب و غریب ببریم، برای همین فضای بعد از مرگ را به داستان اضافه کردیم. نمایش، روایتگر آدمی است از نسل امروز که به گناه ناامیدی از خدا مبتلاست. این فرد بعد از تصادف فوت می‌کند و به طبقه‌ای از برزخ می‌رود که آدم‌هایی با بزرگ‌ترین گناهان خود در آنجا قرار دارند و در حال گذراندن برزخ هستند. در اینجا معلوم می‌شود که دعای خیری پشت سر این فرد بوده که همان شفاعت است و بر اساس یک اتفاق این شفاعت انجام می‌شود و این شفاعت به گونه‌ای اتفاق می‌افتد که این فرد به رحمت خداوند امیدوار می‌شود. با محمدرضا مداحیان، کارگردان و بازیگر نمایش «شعله در زمهریر»
روایتی از ناامیدی انسان امروز
سالن اصلی تئاتر شهر، نمایش شعله در زمهریر، ساعت 5 بعدازظهر. کارگردان نمایش با نیم ساعت تاخیر در سالن حاضر می‌شود تا به سوالات ما درباره تئاتر تازه‌اش پاسخ دهد. محمدرضا مداحیان کار تئاتر را از سال 70 شروع کرده است که از عمده کارهای او می‌توان به نمایش «صبر سرخ»، «قاصدکی به رنگ دعا»، «حرامیان عشق» و «شعله در زمهریر» اشاره کرد.
نمایش شعله در زمهریر از چه سخن می‌گوید؟
ما برای متن این نمایش خیلی فکر کردیم چراکه تا به حال هر کاری که به مناسبت ایام فاطمیه دیده بودم بیشتر تکرار یکسری فاکتورها بود. بر این اساس به دنبال داستانی گشتیم که چندان به خود ماجرا نپردازد... و وقتی با یاسین حجازی حرف می‌زدیم به این نتیجه رسیدیم که باید به دنبال کاری باشیم که مردم بتوانند با آن همذات‌پنداری کنند و مبتلابه مجموعه آدم‌هایی باشد که می‌آیند و کار را می‌بینند. بعد از مدتی تحقیق، یاسین حجازی به این نتیجه رسید که موضوع ناامیدی از خدا که بزرگ‌ترین گناه است و متاسفانه دچار نسل امروز است را دستمایه نمایش قرار دهیم.
برای تمرین‌های این نمایش چقدر زمان گذاشتید؟
ما این کار را حدود 5 سال است در ایام فاطمیه روی صحنه می‌بریم. در سال اول 3 تا 4 ماه به طور مداوم تمرین شد. این نمایش در این پنج سال 5 بار بازنویسی شد تا به این شکل درآمد. در مجموع هم سه بازیگر اصلی و چهار بازیگر مکمل در این نمایش ایفای نقش می‌کنند و 28 نفر دیگر نیز در این نمایش هستند که 10 نفر از آنها کارهای فرم را انجام می‌دهند و بقیه هنرور هستند.
هدایت گروه فرم بر عهده چه کسی بوده است؟
عامر مسافر.
سال گذشته طراحی صحنه نمایش به گونه‌ای دیگر بود؛ چرا برای اجرای امسال آن را تغییر دادید؟
آقای ولدی، طراح صحنه این کار یکی از آدم‌های بسیار خوشفکر است و بزرگ‌ترین حسن ایشان این است که بیشتر از اینکه حرف می‌زند، عمل می‌کند. بر این اساس و به خاطر حساسیت‌های آقای ولدی، به طور معمول دو ماه قبل از کار شروع به گپ‌زدن می‌کنیم. با هم ساعت‌ها صحبت کردیم تا به یک نتیجه مشترک برسیم که برزخ را از چه جنسی بگیریم. در سال گذشته ما برزخ را از جنس صخره دیدیم اما من چندان با فضای صخره‌ای موافق نبودم و بر این اساس امسال مواد برزخ را نرم‌تر گرفتیم، به عبارتی خواستیم جنسیت برزخ را زمینی و سنگی نبینیم. در اینجا – سالن اصلی تئاتر شهر - مشکل بزرگ ما این است که امکانات نوری خوبی در اختیار نداریم چون قرار بر این بود که دکور را به رنگ سفید بگیریم و برای نخستین‌‌بار در کار مذهبی رنگ را فقط در شهر مدینه ببینیم و برزخ را با نور‌های رنگی طراحی کنیم.
در این کار از المان‌هایی که در تعزیه شناخته شده است، استفاده کرده‌اید؟
نه! چندان از این المان‌ها در این کار استفاده نشده است. اساسا بر این اعتقاد هستم که در تئاتر هم می‌توان بدون در نظر داشتن نکاتی که در تعزیه کاربرد دارد به کارهایی با تم مذهبی پرداخت.
برای القای فضای روحانی و مذهبی نمایشنامه به تماشاچی، از چه المان‌هایی بهره برده‌اید؟
ما آمدیم و یک کلیاتی از یک ماجرا دیدیم. به عنوان مثال قصه طناب کشیدن و آتش زدن در را همه می‌دانند و شنیده‌اند. ما در این کار از نور و نیز باورهای تماشاچی برای القای بیشتر مفاهیم استفاده کردیم. در کل در این کار از المان‌هایی استفاده شده که قالب تکراری ندارد. سعی کرده‌ایم به تخیل و باورهای تماشاچی دست نزنیم بلکه با او و در کنار او همراه شویم و همین نزدیک نشدن به آن باورها موجب شده به قداست و وقار آنها لطمه‌ای نخورد و اهانت نشود.
آیا به همین خاطر به سمت فضاهای سوررئال رفته‌اید؟
بله! این نمایش به دلیل علاقه من به فضاهای سوررئال، چندان فضای واقعی ندارد. ما فضایی را انتخاب کردیم که به واسطه آن بتوانیم از تخیل استفاده کنیم و تماشاچی را به جاهای عجیب و غریب ببریم، برای همین فضای بعد از مرگ را به داستان اضافه کردیم. نمایش، روایتگر آدمی است از نسل امروز که به گناه ناامیدی از خدا مبتلاست. این فرد بعد از تصادف فوت می‌کند و به طبقه‌ای از برزخ می‌رود که آدم‌هایی با بزرگ‌ترین گناهان خود در آنجا قرار دارند و در حال گذراندن برزخ هستند. در اینجا معلوم می‌شود که دعای خیری پشت سر این فرد بوده که همان شفاعت است و بر اساس یک اتفاق این شفاعت انجام می‌شود و این شفاعت به گونه‌ای اتفاق می‌افتد که این فرد به رحمت خداوند امیدوار می‌شود. ارسال نظر
پربیننده