«چ» قربانی چه شد؟
جایزه‌های بهترین کارگردانی و بهترین فیلم در حالی به فیلم «رستاخیز» و نیز فیلم «آذر، شهدخت، پرویز و دیگران» اهدا شد که عدم دریافت این جوایز توسط ابراهیم حاتمی‌کیا برای فیلم «چ» بسیاری از منتقدان و تماشاگران حرفه‌ای سینما را متعجب کرد. به گزارش «سینما پرس» آنچه که در طول 10 روز متوالی میان نمایندگان و نویسندگان سینمایی در برج میلاد یا همان «کاخ» جشنواره همواره مطرح بود، حکایت از برتری حاتمی‌کیا در کارگردانی فیلم زندگی شهید چمران نسبت به احمدرضا درویش در فیلم 2 ساعت و 50 دقیقه‌ای «رستاخیز» داشت که متاسفانه در مراسم اختتامیه شاهد نتیجه معکوس آن در اهدای جوایز بودیم. اگرچه تصمیم نهایی با اعضای هیات محترم داوران است اما به‌رغم همه خوش‌بینی‌ها هیچ علاقه‌مند حرفه‌ای از همان ابتدای اعلام جوایز، نمی‌توانست تقسیم سیمرغ‌ها و سایر جوایز را بین «همه» سینماگران با اندیشه‌ها و گرایشات مختلف کتمان کند تا مبادا جشنواره تحت مدیریت جناب رضاداد، دستخوش گله و دلخوری از سوی بزرگان سینما یا به تعبیری همفکران ایشان شود! شاید سیاست «یکی به نعل و یکی به میخ» آن هم با شعار عدالت بهترین ضرب‌المثل برای این مواقع حساس است که احساس می‌شود کاملا در دوره سی و دوم رعایت شده است، فارغ از اینکه واژه عدالت یعنی اعطای حق واقعی هر کس، نه یکسان‌سازی و همه را به یک چشم دیدن. بی تردید مردم هوشمند و علاقه‌مند به سینما با دیدن «چ» و «رستاخیز»، جدا از مضامین احساسی موجود در فیلم‌های مورد اشاره، متوجه تفاوت‌های آشکار این دو فیلم از همه لحاظ خواهند شد و آنگاه رای داوران محترم جشنواره را مورد قضاوت قرار خواهند داد. در باب مظلومیت «چ» همین بس که این گمان نیز خیلی بی‌دلیل نیست که شاید حذف «چ» به عنوانی محصولی ماندگار و ارزشمند از مدیریت دوره قبل، از سیمرغ‌های کارگردانی و تهیه‌کنندگی جشنواره امسال، در ازای حذف بجای دو فیلم «قصه‌ها» و «عصبانی نیستم» از دایره جوایز جشنواره
سی و دوم صورت گرفته است، فیلم‌هایی که با محوریت حمایت از فتنه 88 و بعضا به‌طورغیرقانونی تولید شده و توسط سازمان سینمایی جدید مجوز نمایش دریافت کرده بودند!
تشکر دختر شهید زین‌الدین از «شیار 143»
حضور زنان در عرصه ساخت فیلم جنگی ارزشمند است
لیلا زین‌الدین، فرزند شهید زین‌الدین ضمن تاثیرگذار دانستن فیلم «شیار 143» از نرگس آبیار، کارگردان و مریلا زارعی، بازیگر این فیلم برای ارائه تصویری تاثیرگذار از دفاع مقدس تشکر کرد. وی به مهر گفت: این فیلم بسیار زیبا و تاثیرگذار بود و به‌خوبی توانسته بود نشان دهد که چگونه یک مادر انتظار فرزندش را می‌کشد؛ فرزندی که به جبهه رفته و حال از او هیچ خبری نیست. وی ادامه داد: به عنوان یک دختر شهید که این فضا را درک کرده‌ام فکر می‌کنم ساختن چنین فیلم‌هایی بسیار سخت است زیرا کارگردان و سایر عوامل باید خود را به جای شخص مورد نظر بگذارند و از زاویه دید او فیلمنامه را بنویسند و فضا را متناسب با آن ایجاد کنند. زین‌الدین در ادامه با اشاره به فیلم «شیار 143» و واقعیت‌هایی که از زندگی آدم‌های پس از جنگ نشان می‌دهد، بیان کرد: واقعیت‌هایی که این فیلم نشان می‌دهد بسیار ملموس بود، من و بعضی دوستانم حتی فکر کردیم بعضی از دوستانی که خودشان درگیر این مسائل بوده‌اند شاید بهتر باشد فیلم را نبینند چون تمام آن مشکلات و مسائل دوباره برایشان زنده می‌شود. حتی یکی از آشنایان ما درگیر همین مساله بود و پیکر پدرش هیچگاه نیامد بنابراین فکر کردیم شاید بهتر باشد اینها فیلم را نبینند اما این فیلم درد و ناراحتی‌ای را بیان می‌کند که دیدنش برای ما حس زیبا و توصیف‌ناپذیری دارد.
وی به بازی مریلا زارعی در فیلم اشاره و بیان کرد: من باید همینجا از بازی خوب مریلا زارعی همچنین از کارگردان فیلم، نرگس آبیار تشکر کنم. درباره خودم نمی‌توانم بگویم که از دیدن این فیلم ناراحت شدم یا خوشحال، چون فضای آن حس جدیدی را به من منتقل کرد که تا به حال از این زاویه به آن نگاه نکرده بودم. ما انتظار زیادی برای پیکر پدرم نکشیدیم و خودم این آدم‌ها را چندان درک نکرده بودم ولی احساس کردم «شیار 143» این فضا را به درستی تصویر کرده بود. دختر زین‌الدین از کارگردانی نرگس آبیار به عنوان ویژگی این فیلم یاد کرد و گفت: برایم بسیار جالب بود که این فیلم را یک زن ساخته است. فکر می‌کنم حضور زنان در عرصه ساخت فیلم‌هایی در حوزه دفاع مقدس مخصوصا فیلم‌هایی که به این شکل به مسائل پس از جنگ می‌پردازند، بسیار ارزشمند است و باید این حضور پررنگ‌تر باشد چون زاویه دید یک زن با مردان تفاوت دارد.
زین‌الدین در پایان درباره فیلمسازانی که در حوزه جنگ کار می‌کنند، گفت: هرکسی نباید در فضای جنگ کار کند، کسی باید فیلم‌های دفاع مقدس را بسازد که با این آدم‌ها ارتباط نزدیک داشته و آگاهی بیشتری نسبت به این آدم‌ها دارد.