گروه سیاسی: چند ماه بیشتر به پایان دوره ریاست محمد البرادعی بر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی باقی نمانده است و این روزها بحث بر سر جانشینی او در این نهاد مهم بین‌المللی داغ است. البرادعی شناخته شده‌ترین، مديرکل یک سازمان وابسته به سازمان ملل متحد در ایران و جهان است که عمده شهرت خود را مدیون 11 سال پیگیری و بررسی برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی است. وی در گزارش‌های خود درباره برنامه اتمی ایران، همواره بر «یافت‌نشدن هیچ نشانه‌ای از انحراف به‌سمت فعالیت غیرمجاز» تاکید کرده است. در سال‌های اخیر، البرادعی چندین بار از سیاست‌های جورج بوش، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده در قبال ایران نیز انتقاد کرده و آن را مانع اصلی خاتمه یافتن بحث بر سر برنامه هسته‌ای ایران دانسته است. برنده جایزه صلح نوبل در سال 2005، در تازه‌ترین مصاحبه خود با هفته‌نامه نیوزویک، از سیاست «چماق و هویج» بشدت انتقاد کرده، تلویحا «مطالعات ادعایی» را عامل به بن‌بست رسیدن مذاکرات دانسته و تاکید کرده است که ایرانیان دقیقاً می‌دانند چه می‌خواهند و راه دست‌یافتن به آن را نیز می‌شناسند. آنچه در پی می‌آید، بخش‌هایی از مصاحبه این هفته‌نامه آمریکایی با البرادعی است که قرار است نسخه کامل آن در شماره آینده نیوزویک منتشر شود.
رئیس‌جمهور، باراک اوباما 2 ماه قبل یک پیام ویدئویی صلح‌آمیز برای ایران فرستاد اما به‌نظر می‌رسد دیالوگ دو طرف از آن هنگام تاکنون تقریباً متوقف شده است. به‌نظر شما چرا؟
اوباما از «چماق و هویج» - سیاستی که قبلاً از آن سخن می‌گفتند- حرف نمی‌زند؛ این سیاست برای یک الاغ خوب است، نه برای ملتی سربلند. او از احترام متقابل می‌گوید. او نخستین رئیس‌جمهور آمریکاست که «جمهوری اسلامی ایران» را به زبان آورده است [نظام را به‌رسمیت شناخته است] و نمی‌دانید این کار او چه تاثیر خوبی بر ایرانی‌ها گذاشت اما این کار منجر به مذاکرات نشد چون آمریکایی‌ها در حال بازبینی سیاست خود هستند. ایرانیان هم عجله‌ای ندارند چون در آستانه انتخابات هستند. آنها همچنین مذاكره‌كنندگان خیلی خوبی هستند و می‌خواهند نتیجه بازبینی سیاست‌های آمریکا را ببینند.
انتخاب بنیامین نتانیاهو به‌عنوان نخست‌وزیر اسرائیل اوضاع را پیچیده کرد. او احتمال حمله اسرائيل به‌تأسیسات هسته‌ای ایران را رد نمی‌کند.
متاسفانه مجبوریم آنچه را که در طول این سال‌ها گفته‌ایم - و نومحافظه‌کاران از آن بد می‌گویند- باز هم تکرار کنیم، راه حل نظامی وجود ندارد؛ تنها یک راه حل دیپلماتیک داریم. شیمون پرز، رئیس اسرائیل حرف خوبی زد و گفت، نمی‌توان دانش [دانشمندان هسته‌ای ایران] را بمباران کرد. کاش این حرف سه سال پیش زده
شده بود.
آیا اگر دولت بوش انعطاف بیشتری نشان می‌داد، می‌شد برنامه غنی‌سازی ایران را در فازهای آزمایشی
متوقف کرد؟
به هیچ روشی نمی‌توان دانش را از آنها دریغ كرد اما اگر آنها ظرفیت صنعتی را نداشته باشند، به سلاح نخواهند رسید؛ قضیه به همین سادگی است. ایرانی‌ها آماده بودند روی برنامه غنی‌سازی خود محدودیت بگذارند و آن را ابتدا از چندده و بعد از چندصد سانتریفیوژ فراتر نبرند اما کسی در این زمینه پیشنهادی به آنها نداد. حالا ایران پنج‌هزار سانتریفیوژ دارد. بعضی‌ها می‌گفتند «ایران زیر فشار خم می‌شود» ولی حالا این خواسته در تاروپود روح ایرانی جا گرفته و این مساله تبدیل به بخشی از غرور ملی ایرانیان شده است. آنها طوری درباره برنامه هسته‌ای حرف می‌زنند که انگار به کره ماه رفته‌اند. آنها به‌درستی می‌دانند که اگر رموز کار را بدانید، همچنان می‌توانید در پیمان ان‌پی‌تی حاضر باشید. آنها دارند یک پیام به ما می‌فرستند: «ما می‌توانیم این کار را انجام دهیم؛ برای خود یک سیاست بیمه‌ای ساخته‌ایم و بهتر است نخواهید با ما درگیر شوید».
آمریکا در سال 2007 تخمین اطلاعاتی خود را منتشر کرد که در آن نوشته شده بود: «ایران در سال 2003 برنامه تولید سلاح‌های هسته‌ای خود را متوقف کرده است»؛ این باعث حیرت آژانس شد که خبری از این برنامه نداشت.
ما نمی‌توانستیم آن برنامه را شناسایی کنیم. ما نیروی نظامی نیستیم که بتوانیم بدون اخطار قبلی، سرزده وارد شویم. آمریکایی‌ها ادعا می‌کنند که در برنامه کاری ایران، روش استفاده از کلاهک هسته‌ای در موشک شهاب-3 آمده و آنها برنامه‌هایی برای انفجار سلاح هسته‌ای دارند ولی ما به هیچ طریقی نمی‌توانیم این موضوع را کشف کنیم که در یک آزمایشگاه کوچک در کامپیوتر یک نفر چه می‌گذرد.
تمرکز شما روی موضوعات هسته‌ای، «واقعی» است اما آمریکایی‌ها به آژانس اسنادی داده‌اند که ایرانی‌ها روی جعلی بودن آنها تاکید دارند و از حرف زدن درباره آن سر باز می‌زنند.
موارد بسیاری در این اسناد وجود دارد که نمی‌توانیم آنها را به ایرانی‌ها بگوییم، چون باید از متدها و منابع محافظت کنیم. ایران هم می‌گوید که چطور می‌تواند بدون داشتن این اسناد [مطالعات ادعایی] بگوید آنها واقعی هستند یا جعلی؟ به این ترتیب همه در یک «دور باطل» گرفتار آمده‌ایم.
کمی از روش معامله ایرانی‌ها بگویید.
ایرانی‌ها همیشه بسیار روی جزئیات متمرکز می‌شوند. آنها می‌دانند چه می‌خواهند. آنها روی اهداف استراتژیک، عالی کار می‌کنند و منتظر قیمت مناسب می‌مانند البته نمی‌خواهم بگویم آنها اَبَرانسان هستند و شما مشاهده می‌کنید که خودشان هم با هم ناسازگاری‌هایی دارند. البرادعی در گفت‌وگو با نیوزویک «چماق و هویج» را سیاستی توهین‌آمیز خواند
ایرانی‌ها می‌دانند چگونه به اهداف استراتژیک خود برسند
گروه سیاسی: چند ماه بیشتر به پایان دوره ریاست محمد البرادعی بر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی باقی نمانده است و این روزها بحث بر سر جانشینی او در این نهاد مهم بین‌المللی داغ است. البرادعی شناخته شده‌ترین، مديرکل یک سازمان وابسته به سازمان ملل متحد در ایران و جهان است که عمده شهرت خود را مدیون 11 سال پیگیری و بررسی برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی است. وی در گزارش‌های خود درباره برنامه اتمی ایران، همواره بر «یافت‌نشدن هیچ نشانه‌ای از انحراف به‌سمت فعالیت غیرمجاز» تاکید کرده است. در سال‌های اخیر، البرادعی چندین بار از سیاست‌های جورج بوش، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده در قبال ایران نیز انتقاد کرده و آن را مانع اصلی خاتمه یافتن بحث بر سر برنامه هسته‌ای ایران دانسته است. برنده جایزه صلح نوبل در سال 2005، در تازه‌ترین مصاحبه خود با هفته‌نامه نیوزویک، از سیاست «چماق و هویج» بشدت انتقاد کرده، تلویحا «مطالعات ادعایی» را عامل به بن‌بست رسیدن مذاکرات دانسته و تاکید کرده است که ایرانیان دقیقاً می‌دانند چه می‌خواهند و راه دست‌یافتن به آن را نیز می‌شناسند. آنچه در پی می‌آید، بخش‌هایی از مصاحبه این هفته‌نامه آمریکایی با البرادعی است که قرار است نسخه کامل آن در شماره آینده نیوزویک منتشر شود.
رئیس‌جمهور، باراک اوباما 2 ماه قبل یک پیام ویدئویی صلح‌آمیز برای ایران فرستاد اما به‌نظر می‌رسد دیالوگ دو طرف از آن هنگام تاکنون تقریباً متوقف شده است. به‌نظر شما چرا؟
اوباما از «چماق و هویج» - سیاستی که قبلاً از آن سخن می‌گفتند- حرف نمی‌زند؛ این سیاست برای یک الاغ خوب است، نه برای ملتی سربلند. او از احترام متقابل می‌گوید. او نخستین رئیس‌جمهور آمریکاست که «جمهوری اسلامی ایران» را به زبان آورده است [نظام را به‌رسمیت شناخته است] و نمی‌دانید این کار او چه تاثیر خوبی بر ایرانی‌ها گذاشت اما این کار منجر به مذاکرات نشد چون آمریکایی‌ها در حال بازبینی سیاست خود هستند. ایرانیان هم عجله‌ای ندارند چون در آستانه انتخابات هستند. آنها همچنین مذاكره‌كنندگان خیلی خوبی هستند و می‌خواهند نتیجه بازبینی سیاست‌های آمریکا را ببینند.
انتخاب بنیامین نتانیاهو به‌عنوان نخست‌وزیر اسرائیل اوضاع را پیچیده کرد. او احتمال حمله اسرائيل به‌تأسیسات هسته‌ای ایران را رد نمی‌کند.
متاسفانه مجبوریم آنچه را که در طول این سال‌ها گفته‌ایم - و نومحافظه‌کاران از آن بد می‌گویند- باز هم تکرار کنیم، راه حل نظامی وجود ندارد؛ تنها یک راه حل دیپلماتیک داریم. شیمون پرز، رئیس اسرائیل حرف خوبی زد و گفت، نمی‌توان دانش [دانشمندان هسته‌ای ایران] را بمباران کرد. کاش این حرف سه سال پیش زده
شده بود.
آیا اگر دولت بوش انعطاف بیشتری نشان می‌داد، می‌شد برنامه غنی‌سازی ایران را در فازهای آزمایشی
متوقف کرد؟
به هیچ روشی نمی‌توان دانش را از آنها دریغ كرد اما اگر آنها ظرفیت صنعتی را نداشته باشند، به سلاح نخواهند رسید؛ قضیه به همین سادگی است. ایرانی‌ها آماده بودند روی برنامه غنی‌سازی خود محدودیت بگذارند و آن را ابتدا از چندده و بعد از چندصد سانتریفیوژ فراتر نبرند اما کسی در این زمینه پیشنهادی به آنها نداد. حالا ایران پنج‌هزار سانتریفیوژ دارد. بعضی‌ها می‌گفتند «ایران زیر فشار خم می‌شود» ولی حالا این خواسته در تاروپود روح ایرانی جا گرفته و این مساله تبدیل به بخشی از غرور ملی ایرانیان شده است. آنها طوری درباره برنامه هسته‌ای حرف می‌زنند که انگار به کره ماه رفته‌اند. آنها به‌درستی می‌دانند که اگر رموز کار را بدانید، همچنان می‌توانید در پیمان ان‌پی‌تی حاضر باشید. آنها دارند یک پیام به ما می‌فرستند: «ما می‌توانیم این کار را انجام دهیم؛ برای خود یک سیاست بیمه‌ای ساخته‌ایم و بهتر است نخواهید با ما درگیر شوید».
آمریکا در سال 2007 تخمین اطلاعاتی خود را منتشر کرد که در آن نوشته شده بود: «ایران در سال 2003 برنامه تولید سلاح‌های هسته‌ای خود را متوقف کرده است»؛ این باعث حیرت آژانس شد که خبری از این برنامه نداشت.
ما نمی‌توانستیم آن برنامه را شناسایی کنیم. ما نیروی نظامی نیستیم که بتوانیم بدون اخطار قبلی، سرزده وارد شویم. آمریکایی‌ها ادعا می‌کنند که در برنامه کاری ایران، روش استفاده از کلاهک هسته‌ای در موشک شهاب-3 آمده و آنها برنامه‌هایی برای انفجار سلاح هسته‌ای دارند ولی ما به هیچ طریقی نمی‌توانیم این موضوع را کشف کنیم که در یک آزمایشگاه کوچک در کامپیوتر یک نفر چه می‌گذرد.
تمرکز شما روی موضوعات هسته‌ای، «واقعی» است اما آمریکایی‌ها به آژانس اسنادی داده‌اند که ایرانی‌ها روی جعلی بودن آنها تاکید دارند و از حرف زدن درباره آن سر باز می‌زنند.
موارد بسیاری در این اسناد وجود دارد که نمی‌توانیم آنها را به ایرانی‌ها بگوییم، چون باید از متدها و منابع محافظت کنیم. ایران هم می‌گوید که چطور می‌تواند بدون داشتن این اسناد [مطالعات ادعایی] بگوید آنها واقعی هستند یا جعلی؟ به این ترتیب همه در یک «دور باطل» گرفتار آمده‌ایم.
کمی از روش معامله ایرانی‌ها بگویید.
ایرانی‌ها همیشه بسیار روی جزئیات متمرکز می‌شوند. آنها می‌دانند چه می‌خواهند. آنها روی اهداف استراتژیک، عالی کار می‌کنند و منتظر قیمت مناسب می‌مانند البته نمی‌خواهم بگویم آنها اَبَرانسان هستند و شما مشاهده می‌کنید که خودشان هم با هم ناسازگاری‌هایی دارند. ارسال نظر
پربیننده