محمد زعیم‌زاده: 1- از زمان آغاز به کار دولت یازدهم استراتژی جریان اصلاحات در مواجهه با دولت روحانی حمایت در فضای عمومی و رسانه‌ای از دولت و سهم‌خواهی و امتیازگیری در پس پرده بوده است، در واقع جریان اصلاح‌طلب که پس از نقش‌آفرینی جدی در فتنه 88 و عبور رسمی از خطوط قرمز نظام و انقلاب، با چالش ورود به حاکمیت مواجه است و دولت یازدهم را پلی برای اعتمادسازی برای بخش‌هایی از حاکمیت می‌داند؛ چاره‌ای جز حمایت صریح از دولت روحانی ندارد اما به نظر می‌رسد مساله «فیش‌گیت» فرازی نو از رابطه دولت تکنوکرات یازدهم و جریان اصلاح‌طلب پدید آورده است.
2- اصلاح‌طلبان رادیکال که در دهه‌های 70 و 80 ارتجاع ایدئولوژیک به بنیادگرایی روشنفکری مفتضح غربزده دهه 20 را تجربه کرده بودند، امروز در سال‌های میانی دهه 90 تحت پوشش ادبیات و سیاست‌ورزی پراگماتیسم سیاسی، نوعی «اپورتونیسم حاد» را مشق می‌کنند؛ اپورتونیسم حادی که به آنها مجوز می‌دهد هم پیشانی فتنه 78 را ببوسند و هم از سخنران 23 تیر آن حمایت کنند(!) اپورتونیسم حادی که اجازه می‌دهد حتی ریاست «لاریجانی چراغ!» بر مجلس را هم پیروزی خود بدانند و برای آن توجیه تئوریک و عدد- رقمی بتراشند. اپورتونیسم حاد تا اینجا خوب کار می‌کند یعنی تا جایی که همراهی و همداستانی با جریان راست حرفه‌ای ممکن است منافعی برای آنها داشته باشد اما آیا بحران فیش‌گیت که دولت روحانی اکنون با آن مواجه است هم می‌تواند محلی برای همگرایی جریان اصلاح‌طلب با دولت روحانی باشد؟
3- یکی از مضحک‌ترین و مبتذل‌ترین تلاش‌هایی که این روزها جریان رسانه‌ای اصلاح‌طلب انجام می‌دهد تلاش برای فاصله‌گذاری میان دولت روحانی و جریان اصلاحات است؛ در واقع اصلاحات می‌خواهد بدون پرداخت هزینه‌های چسبندگی به یک دولت تکنوکرات فقط پای منقل کباب انتخاباتی آن بنشیند و این در حالی است که اکثر صاحبان فیش‌های نجومی دولت روحانی، از مدیران ارشد دولت اصلاحات هستند، مثلا نام صفدر حسینی، وزیر دولت اصلاحات اکنون چنان به‌عنوان نماد بحران فیش‌گیت مطرح است که برخی پیشنهاد داده‌اند اصطلاح «صفدر گیت» در ادبیات سیاسی جایگزین «فیش‌گیت» شود. از آنجا که بیشتر بدنه مدیران میانی دولت روحانی از مدیران دولت اصلاحات هستند، در واقع بیشترین هزینه به دولت یازدهم از طرف همین جماعت تحمیل شده است؛ هزینه‌هایی که به دست جریان اصلاحات پدید آمده است و برای دولت از 2 جنبه قابل بررسی است.
جنبه اول مساله ایجاد شکاف عاطفی میان مردم و دولت و حتی حاکمیت است که به نظر می‌رسد در این مساله در بالاترین سطح رخ داده است، کارگری که با فیش حقوقی 800 هزار تا یک‌میلیون تومانی هر ماه استرس حذف شدن از فهرست یارانه‌بگیران را دارد، با تماشای فیش‌های چند صد میلیونی مدیران یقه سفید به ظاهر متشرع دیگر به سختی اعتماد می‌کند و ابهامات جدی برایش پدید می‌آید، مساله‌ای که هم به ریزش جدی پایگاه اجتماعی دولت روحانی منجر می‌شود و حتی زنگ خطری برای خود نظام هم هست و البته جنبه دوم خسارت‌های اقتصادی ماجراست.
4- مصطفی کواکبیان از حامیان دولت روحانی اخیرا در مصاحبه‌ای صاحبان فیش‌های نجومی را تنها 7 درصد از مدیران دولتی می‌داند و البته می‌گوید: در این بین 200 تا300 مدیر حقوق بالای 50میلیون تومان می‌گیرند و حقوق 2000تا 3000 مدیر هم بین20 تا 50میلیون تومان است. هرچند کواکبیان سعی کرده مساله را تا حدودی خفیف کند ولی این آمار تا همین جا هم جالب است. اگر برای این آمار حدودی میانه اعداد را در نظر بگیریم یعنی تعداد مدیران درجه یک را 250 نفر با حقوق حداقل 50 میلیون و مدیران درجه 2 را 2500 نفر با حقوق 35 میلیون تومانی لحاظ کنیم و از حقوق‌های چند صد میلیونی مدیران بانک‌های رفاه و تجارت و صادرات و... هم فاکتور بگیریم، تنها این طبقه مدیران 7 درصدی دولت ماهانه 100 میلیارد تومان حقوق دریافت می‌کنند و در 3 سال دولت روحانی 3600میلیارد تومان حقوق گرفته‌اند؛ مبلغی که می‌توان با آن حداقل 36هزار شغل در کشور ایجاد کرد، آن هم در دولتی که آمار ایجاد اشتغال در آن رسما منفی است. هرچند آمار نهادهای رسمی از حقوق‌ها و پاداش‌های نجومی بیش از این ارقام است.
5- مجموعه خسارت اقتصادی که جریان اصلاح‌طلب و دولت پاکدستان هفتم و هشتم در قضیه فیش‌گیت به کشور وارد کرده از مجموعه خساراتی که در فتنه 88 به کشور زده کمتر است، خسارت‌های تحریم تحمیلی به کشور که در پی امیدواری غرب به جریان غربگرا در کشور پس از فتنه پدید آمد و در خوشبینانه‌ترین حالت 178 هزار میلیارد تومان برآورد می‌شود، خروجی اقتصادی فتنه‌براندازانه سال 88 است، این غیر از خسارات معنوی، سیاسی و اجتماعی است که جریان اصلاحات در سال 88 به کشور تحمیل کرده است.
6- جریان لیبرال اصلاح‌طلب در فتنه 88 تا جایی که توانست منابع کشور اعم از مادی و معنوی را حیف و در بحران فیش‌گیت هم تا حد توان میل کرد، این جریان دیگر امروز نمی‌تواند حتی با منطق خطرناک مکتب نیاوران خود را دلسوز منافع ملی جا بزند، چالش اساسی جریان لیبرال هم همین است، این جریان چه بخواهد، چه نخواهد دیگر نمی‌تواند همزمان هم رفیق فیش‌های نجومی باشد، هم شریک جریان منتقد دولت یازدهم.