یک سال از توافقات هسته‌ای ایران با غرب گذشت و در این مدت دولت مرتبا گزارش‌هایی از دستاوردهای جدید در عرصه‌های سیاسی و اقتصادی ارائه کرده است. البته تلاش‌های دولت در این زمینه که بالاخره پس از سال‌ها گفت‌وگو و چانه‌زنی با طرف‌های غربی توانسته به یک جمع‌بندی برسد، قابل تقدیر است اما آنچه پس از قرائت بیانیه توافقات بویژه در بخش اقتصادی انتظار می‌رفت، تاکنون محقق نشده و می‌توان گفت دستاوردها حتی بسیار ناچیزتر از بدترین پیش‌بینی‌ها بوده است. مهر نوشت، شاید مقامات دولتی بگویند نمی‌توان انتظار داشت تمام مشکلات اقتصادی موجود از طریق پسابرجام و به فوریت حل شود که این هم موضوع درستی است اما در یک سال گذشته با وجود رفت و آمدهای غربی‌ها و هیات‌های اقتصادی مختلف به کشور، دستاورد خاصی حاصل نشده و همچنان برخی قراردادهای بزرگ اقتصادی مانند خرید هواپیما و مانند آن در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. همچنین در طول یک سال گذشته و پس از مانورهای بزرگ تبلیغاتی دولت درباره پسابرجام و آغاز یک دوره شکوفایی در اقتصاد ایران، بسیاری از نگاه‌ها به حل مساله بزرگ داخلی کشور یعنی بیکاری بود و برای جوانان بسیاری این امیدواری حاصل شده بود که شاید در دوران جدید، از طریق رشد اقتصاد ایران و همچنین جذب سرمایه‌های خارجی، بازار کار بالاخره از بحران و رکود تاریخی خود خارج شود اما نشد.
بیکاری پیچیده‌تر شد
بیکاری در طول یک‌سال گذشته و در دوران پسابرجام نه‌تنها بهتر نشده بلکه پیچیده‌تر و دارای ابعاد جدیدتری هم شده است؛ نه خبری از تاثیر سرمایه‌گذاری‌های جدید در کاهشش نرخ بیکاری و بهبود اشتغال جوانان است و نه امید می‌رود که روند بحران بیکاری در ماه‌های آینده در مسیر مناسبی قرار گیرد. حمید حاج‌اسماعیلی با بیان اینکه تحریم‌های اقتصادی کشور را درگیر خود کرده بود، گفت: دولت برای درمان مشکلات اقتصادی اولویت‌بندی مناسبی انجام نداد و اینکه تصور شود رفع همه مشکلات در گرو رفع تحریم‌هاست، انتظار نادرستی است. پس از یک سال از توافقات هسته‌ای، نتایج و دستاوردها برای مردم محسوس نیست و بار روانی مثبتی در کشور ایجاد نشده است. این مساله زنگ خطر بزرگی را به صدا درآورده که گره کار در داخل کشور است و در حوزه مشکلات اقتصادی، چاره کار باید در داخل جست‌وجو شود.