مشاور وزیر ارشاد دولت‌های نهم و دهم ضمن نقد فیلم «قصه‌ها» ساختار آن را همچون یک بیانیه دانست و ایرادهای محتوایی و ساختاری به «رستاخیز» وارد دانست و از فیلم «چ» ساخته ابراهیم حاتمی‌کیا دفاع کرد. محمدحسین نیرومند، کاریکاتوریست، فعال فرهنگی و مشاور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت‌های نهم و دهم در گفت وگو با مهرگفت: معمولا فیلم‌های مطرح فیلمهایی هستند که آدم‌های سرشناس دارند و بنابر این تعریف، امسال فیلم‌های مطرح زیاد داشتیم ولی متاسفانه من نسبت به همین فیلم‌های مطرح ناامید شدم. به عنوان مثال تاکنون نقد جمعی شنیده بودید؟ ولی من در روز اکران فیلم کیومرث پوراحمد، نقد جمعی شنیدم یعنی همه اهل قلم به تمسخر برای فیلم دست می‌زدند. وی درباره فیلم حاتمی کیا گفت: فیلم را دیدم. راستش را بخواهید سال‌های زیادی بود که انتظار چنین فیلمی را می‌کشیدم. به عقیده من کاری که در فیلم «چ» انجام شد تجلیل از امام خمینی(ره) بود. من «چ» را در اصل فیلم امام خمینی(ره) می‌بینم تا فیلم شهید چمران. به نظرم حاتمی‌کیا با اعتقاد این کار را کرده بود و وقتی اسم امام در فیلم برده می‌شد حس خاصی به تماشاگر دست می‌داد. نیرومند ادامه داد: سینمای ایران با هالیوود فاصله خیلی زیادی دارد. شاید یکی از ایرادهای جشنواره فیلم فجر، شما رسانه‌ای‌ها باشید چراکه وقتی شما و صدا و سیما چیزی را بیش از حد واقعی آن بزرگ می‌کنید توهم در خود سینماگران هم ایجاد می‌شود و فکر می‌کنند به جایی رسیده‌اند و چیزی شده‌اند. البته تجربیاتی که وجود دارد و به نام سینما عرضه می‌شود اما خیلی از آنها سینما نیست. خیلی درست نیست فکر کنیم هالیوودی‌ها عقلشان نمی‌رسیده و نمی‌فهمیدند که بیانیه دادن در فیلم درست نیست و مخاطب‌زدگی ایجاد می‌کند اما ما می‌فهمیم و با اعلام بیانیه‌ها، یک سبک فیلمسازی ابداع کرده‌ایم. سینما وقتی سینماست که مخاطبی که هزینه مادی می‌کند و فیلم را می‌بیند در نهایت راضی شود. حاتمی‌کیا جزو معدود کسانی است که فرم را می‌شناسد و طبیعی است که وقتی فرم را خوب انتخاب می‌کنید باقی مسائل را هم می‌توانید حل کنید. من همیشه آرزو داشتم در کنار شهید چمران می‌بودم و با ایشان می‌جنگیدم که محقق نشد ولی وقتی فیلم «چ» را دیدم یک آرزوی دیگر داشتم و آن این بود که در تیتراژ پایانی این فیلم نام من هم بود. وی درباره فیلم «شیار 143» توضیح داد: کارگردان این فیلم یک نویسنده است که از حوزه نویسندگی به فیلمسازی روی آورده است. در ابتدا فکر می‌کردم فقط من تا این حد از فیلم رضایت دارم ولی اگر در سالن بودید می‌دیدید که جمعیت هم از دیدن این فیلم کاملا راضی هستند. من 80 درصد فیلم‌ها را دیدم ولی ندیدم تماشاچی‌ها این‌طور یک فیلم را تشویق کنند. البته این فیلم اشکالات تکنیکی داشت. کارگردان فیلم مستنداتی را به داستان آورده ولی این امر خیلی با روال فیلم یکی نشده بود ولی در کل فیلم قابل‌قبولی از آب درآمده است. نیرومند درباره «رستاخیز» نیز گفت: «رستاخیز» فیلمی است که به طور قطع در موردش صحبت زیاد خواهد شد. «رستاخیز» فیلم خوب و شیکی است ولی یک اشکال اساسی دارد که به خود کارگردان فیلم هم گفتم. فیلم روال تندی دارد و کارگردان می‌خواهد ظرف مدت دو یا سه ساعت همه اطلاعات را بگوید. به این جهت کارگردان مجبور است به هر چیزی نوک بزند و این کار را خراب کرده است. یعنی اگر احمدرضا درویش تنها توبه حر را نشان می‌داد کار تمام بود. شما فکر می‌کنید تعزیه‌خوانی‌های ما چیست؟ تعزیه‌خوان‌های ما نیز داستان‌های جدا جدا از کربلا را روایت می‌کنند. به نظر من باید «رستاخیز» طی دو ساعت بخشی از این واقعه را نشان می‌داد البته برخی می‌گویند «رستاخیز» واقعه عاشورا به روایت آقای درویش است. من نمی‌دانم «رستاخیز» چقدر مستندات تاریخی درست دارد اما به نظرم فیلم بدی نبود. به عقیده من درویش باید در فیلم «رستاخیز» تنها توبه حر را نشان می‌داد. من انتظار داشتم درویش بازگشت حر و کفش‌های این آزادمرد اسلام که در هنگام رجوع به امام حسین(ع) بر گردن آویخت را نشان دهد. این کفش‌ها می‌توانست به عنوان یک عنصر فرمی و محتوایی به فیلم ارزش دهد. اینکه حر با کفش‌های آویزان به گردن سراغ امام بیاید به تنهایی سرشار از المان‌های زیبایی‌شناسانه است. اما در «رستاخیز» تنها یک بار آن هم در نمایی که پشت سر مبارک امام حسین(ع) را نشان می‌دهد امام حسین کفش حر را می‌بیند که معنی و مفهومی ندارد بویژه برای یک خارجی که این فیلم را می‌بیند. اینجاست که مشخص می‌شود فیلم پرداخت حرفه‌ای سینمایی ندارد، یا به عنوان مثال در سکانس آب آوردن حضرت عباس(ع) باز هم فیلم لنگ می‌زند و به عنصری مثل آب یا مشک آب که به لحاظ سینمایی عنصری زیباست و باید روی آنها کار می‌شد، به درستی پرداخته نمی‌شود.