رضا صابر
برای مردم ایران امام همچنان زنده است و واسطه فیض، چون رفتن او را هرگز باور نکرده‌اند و باور کردنی هم نیست. برای برخی از اهل سیاست اما -که از هرچه بگذریم حسابشان از مردم سواست- امام به دلایلی دیگر زنده است. مردم امام را دوست دارند و مخالفت با او را تحمل نمی‌کنند. ترجمه سیاسی این جمله ساده، این می‌شود که امام رای دارد یا به عبارت بهتر مخالفت با امام یا حتی فاصله گیری ضمنی از او می‌تواند همه تلاش انتخاباتی یک کاندیدا را بر باد دهد پس نباید آن را از دست داد. بنابراین همه تابلوی خط امام بالای سر می‌گیرند، از تعداد عکس‌های خود با امام یا حکم‌هایی که از او گرفته‌اند یا سخنی که امام زمانی درباره آنها گفته مکرر یاد می‌کنند و خلاصه جهد می‌ورزند تا معلوم شود امام زمانی آنها را قبول داشته یا می‌پذیرفته است. این کدام امام است؟ همان که روزی موتلفان فعلی یکی از آقایان کاندیداهای بسیار خط امامی خواستار به موزه فرستادن او شدند و ولایت فقیه را به عنوان بزرگ‌ترین میراثش دیکتاتوری خواندند. کاندیدای محترم، آن روز احساس خطر نکرد، نه برای اسلام، نه برای انقلاب و نه حتی برای خودش. دفاع از امام در آن روز البته ضرورتی نداشت. حتی لازم نبود خودشان را به امام بچسبانند و از سوابق خط امامی‌شان بگویند. چرا؟ چون آقایان کاندیدا نبودند و از مردم برای کاری رای نمی‌خواستند. تازه اگر می‌خواستند هم معلوم نبود سراغی از امام بگیرند چون در آن دوران فرض بر این بود که دوره حرف‌های دهه شصتی گذشته و امام رای که ندارد هیچ، مثل او سخن گفتن ممکن است آدم را از چشم خلایق بیندازد و احیانا دردسر درست کند. بنابراین سکوت کردند، هزینه حرف زدن بالا بود.
مدتی بعد، مردی که هیچ‌کدام از آن ادعاهای دور و دراز را نداشت و به قول آقایان حتی یک عکس دو نفره هم با امام ندارد، شروع به زدن حرف‌هایی کرد که شبیه حرف‌های امام بود. نزدیکانش می‌گفتند زیاد صحیفه می‌خواند و با افتخار می‌گوید شاگرد مکتب خمینی است. در دوره‌ای که خط امامی‌ها علاقه‌ای به دفاع از امام نداشتند و آرام آرام داشتند یاد می‌گرفتند جور دیگری حرف بزنند، او خجالت نکشید که به تأسی از رهبرش با ادبیات 57 حرف بزند. شاید بعضی در دل گفتند این بنده خدا 25 سال دیر رسیده و با این حرف‌ها دیگر نمی‌توان از مردم رای گرفت.
احمدی نژاد چنانکه عادت دارد کوتاه نیامد. می‌گفت هدفش احیای گفتمان امام و انقلاب در جامعه سیاسی ایران است؛ رای هم البته خواهد آورد. بعدها نقل کردند که بزرگی گفته است او اگر رای هم نمی‌آورد پیروز بود چون در زمانه غربت امام و انقلاب با افتخار سرش را بالا گرفت و برای مردم صحیفه خواند. وارد دولت که شد چند جمله از حرف‌های بسیار معروف امام را در گفتارهایی داخل و خارج از ایران با قوت بر زبان آورد از جمله اینکه اسرائیل باید از صفحه روزگار محو شود. خط امامی‌ها فورا برای منافع ملی احساس خطر کردند. آدم چرا باید با این صراحت صحیفه بخواند؟! بعد گفت باید دولت اسلامی تشکیل داد و مقدمه را برای ظهور امام عصر (عج) فراهم ساخت. فریادها به آسمان برخاست که این چه طرز حرف زدن است، منافع ملی بر باد رفت و منحرفان بازگشته‌اند و ... اما او همچنان صحیفه می‌خواند. بعد از 4 سال، قهرمانان سکوت احساس کردند زمینه برای بازگشت به قدرت مهیاست و حالا وقت حرف زدن است. سکوت شکست. گوشه و کنار می‌گفتند ما که باور نمی‌کردیم دیگر بشود با ادبیات امام حرف زد و از مردم رای هم گرفت. احمدی‌نژاد این سد را شکست و به ما فهماند که می‌شود. حالا که سد شکسته چرا ما که زمانی کاره ای بودیم رئیس جمهور نباشیم؟ و اینگونه بود که سکوت 20 ساله به سخن گفتنی چند ماهه بدل شد که بیشتر به نوعی توبه از «سوابق پرافتخار» شباهت داشت تا مبارزه انتخاباتی. بحث امام هم البته خیلی زود به میان آمد. اشتباه نکنید. نه از ادبیات امام استفاده کردند و نه حتی به دفاع از آن نوع نگاه به انسان و جهان برخاستند. برعکس، پس پرده همه امورات خود را به دست همان کسانی سپردند که بزرگ‌ترین آرزویشان این است که فرصتی مناسب به کف بیاورند و کینه شان را از امام و بساطی که او برپا کرد بستانند. در ظاهر اما طبعا نمی‌شد تابلوی امام و خط امام را کنار گذاشت، بویژه که برخی منسوبان آن بزرگوار که به اسم امام از امام عبور کرده‌اند هم در دم و دستگاه آقایان حاضر باشند و امکانات در اختیار خود را هم به میدان بیاورند.
حتی می‌توان با نهضت آزادی که امام آنها را آمریکایی و فاقد صلاحیت برای هر کاری دانست، زد و بند کرد و باز هم ایستاد و خود را دردانه امام خواند. فقط باید مواظب بود کسی صحیفه نخواند و اگر خواند بلافاصله باید گفت که متحجر است و
احمدی نژادی است و امام از دست همین‌ها خون دل خورد. کارهای دیگری هم البته می‌توان کرد و در رأس آنها تلاش برای سوء استفاده از زائران امام عزیز که ولو به عشق او به تهران می‌آیند. تجمع میلیونی آنها و پخش مستقیم آن از صدا و سیما فرصتی است تا تبلیغات انتخاباتی آقایان رنگ و جلای بیشتری به خود بگیرد، مسؤولان برنامه هم که هماهنگند.
امام مکتب است؛ مکتبی بسیار شفاف با مرزهایی تیز و صریح که اجازه هیچگونه التقاطی با اغیار را نمی‌دهد. رسواتر از این کاری نیست که تابلوی امام در دست بگیری و به راهی غیر از راه او بروی. امام را نه مصادره می‌توان کرد، نه تحریف. می‌توان پذیرفت یا رد کرد؛ به همین صراحت. این روزها صحیفه بخوانید. به کار می‌آید. صحیفه بخوانید
رضا صابر
برای مردم ایران امام همچنان زنده است و واسطه فیض، چون رفتن او را هرگز باور نکرده‌اند و باور کردنی هم نیست. برای برخی از اهل سیاست اما -که از هرچه بگذریم حسابشان از مردم سواست- امام به دلایلی دیگر زنده است. مردم امام را دوست دارند و مخالفت با او را تحمل نمی‌کنند. ترجمه سیاسی این جمله ساده، این می‌شود که امام رای دارد یا به عبارت بهتر مخالفت با امام یا حتی فاصله گیری ضمنی از او می‌تواند همه تلاش انتخاباتی یک کاندیدا را بر باد دهد پس نباید آن را از دست داد. بنابراین همه تابلوی خط امام بالای سر می‌گیرند، از تعداد عکس‌های خود با امام یا حکم‌هایی که از او گرفته‌اند یا سخنی که امام زمانی درباره آنها گفته مکرر یاد می‌کنند و خلاصه جهد می‌ورزند تا معلوم شود امام زمانی آنها را قبول داشته یا می‌پذیرفته است. این کدام امام است؟ همان که روزی موتلفان فعلی یکی از آقایان کاندیداهای بسیار خط امامی خواستار به موزه فرستادن او شدند و ولایت فقیه را به عنوان بزرگ‌ترین میراثش دیکتاتوری خواندند. کاندیدای محترم، آن روز احساس خطر نکرد، نه برای اسلام، نه برای انقلاب و نه حتی برای خودش. دفاع از امام در آن روز البته ضرورتی نداشت. حتی لازم نبود خودشان را به امام بچسبانند و از سوابق خط امامی‌شان بگویند. چرا؟ چون آقایان کاندیدا نبودند و از مردم برای کاری رای نمی‌خواستند. تازه اگر می‌خواستند هم معلوم نبود سراغی از امام بگیرند چون در آن دوران فرض بر این بود که دوره حرف‌های دهه شصتی گذشته و امام رای که ندارد هیچ، مثل او سخن گفتن ممکن است آدم را از چشم خلایق بیندازد و احیانا دردسر درست کند. بنابراین سکوت کردند، هزینه حرف زدن بالا بود.
مدتی بعد، مردی که هیچ‌کدام از آن ادعاهای دور و دراز را نداشت و به قول آقایان حتی یک عکس دو نفره هم با امام ندارد، شروع به زدن حرف‌هایی کرد که شبیه حرف‌های امام بود. نزدیکانش می‌گفتند زیاد صحیفه می‌خواند و با افتخار می‌گوید شاگرد مکتب خمینی است. در دوره‌ای که خط امامی‌ها علاقه‌ای به دفاع از امام نداشتند و آرام آرام داشتند یاد می‌گرفتند جور دیگری حرف بزنند، او خجالت نکشید که به تأسی از رهبرش با ادبیات 57 حرف بزند. شاید بعضی در دل گفتند این بنده خدا 25 سال دیر رسیده و با این حرف‌ها دیگر نمی‌توان از مردم رای گرفت.
احمدی نژاد چنانکه عادت دارد کوتاه نیامد. می‌گفت هدفش احیای گفتمان امام و انقلاب در جامعه سیاسی ایران است؛ رای هم البته خواهد آورد. بعدها نقل کردند که بزرگی گفته است او اگر رای هم نمی‌آورد پیروز بود چون در زمانه غربت امام و انقلاب با افتخار سرش را بالا گرفت و برای مردم صحیفه خواند. وارد دولت که شد چند جمله از حرف‌های بسیار معروف امام را در گفتارهایی داخل و خارج از ایران با قوت بر زبان آورد از جمله اینکه اسرائیل باید از صفحه روزگار محو شود. خط امامی‌ها فورا برای منافع ملی احساس خطر کردند. آدم چرا باید با این صراحت صحیفه بخواند؟! بعد گفت باید دولت اسلامی تشکیل داد و مقدمه را برای ظهور امام عصر (عج) فراهم ساخت. فریادها به آسمان برخاست که این چه طرز حرف زدن است، منافع ملی بر باد رفت و منحرفان بازگشته‌اند و ... اما او همچنان صحیفه می‌خواند. بعد از 4 سال، قهرمانان سکوت احساس کردند زمینه برای بازگشت به قدرت مهیاست و حالا وقت حرف زدن است. سکوت شکست. گوشه و کنار می‌گفتند ما که باور نمی‌کردیم دیگر بشود با ادبیات امام حرف زد و از مردم رای هم گرفت. احمدی‌نژاد این سد را شکست و به ما فهماند که می‌شود. حالا که سد شکسته چرا ما که زمانی کاره ای بودیم رئیس جمهور نباشیم؟ و اینگونه بود که سکوت 20 ساله به سخن گفتنی چند ماهه بدل شد که بیشتر به نوعی توبه از «سوابق پرافتخار» شباهت داشت تا مبارزه انتخاباتی. بحث امام هم البته خیلی زود به میان آمد. اشتباه نکنید. نه از ادبیات امام استفاده کردند و نه حتی به دفاع از آن نوع نگاه به انسان و جهان برخاستند. برعکس، پس پرده همه امورات خود را به دست همان کسانی سپردند که بزرگ‌ترین آرزویشان این است که فرصتی مناسب به کف بیاورند و کینه شان را از امام و بساطی که او برپا کرد بستانند. در ظاهر اما طبعا نمی‌شد تابلوی امام و خط امام را کنار گذاشت، بویژه که برخی منسوبان آن بزرگوار که به اسم امام از امام عبور کرده‌اند هم در دم و دستگاه آقایان حاضر باشند و امکانات در اختیار خود را هم به میدان بیاورند.
حتی می‌توان با نهضت آزادی که امام آنها را آمریکایی و فاقد صلاحیت برای هر کاری دانست، زد و بند کرد و باز هم ایستاد و خود را دردانه امام خواند. فقط باید مواظب بود کسی صحیفه نخواند و اگر خواند بلافاصله باید گفت که متحجر است و
احمدی نژادی است و امام از دست همین‌ها خون دل خورد. کارهای دیگری هم البته می‌توان کرد و در رأس آنها تلاش برای سوء استفاده از زائران امام عزیز که ولو به عشق او به تهران می‌آیند. تجمع میلیونی آنها و پخش مستقیم آن از صدا و سیما فرصتی است تا تبلیغات انتخاباتی آقایان رنگ و جلای بیشتری به خود بگیرد، مسؤولان برنامه هم که هماهنگند.
امام مکتب است؛ مکتبی بسیار شفاف با مرزهایی تیز و صریح که اجازه هیچگونه التقاطی با اغیار را نمی‌دهد. رسواتر از این کاری نیست که تابلوی امام در دست بگیری و به راهی غیر از راه او بروی. امام را نه مصادره می‌توان کرد، نه تحریف. می‌توان پذیرفت یا رد کرد؛ به همین صراحت. این روزها صحیفه بخوانید. به کار می‌آید. ارسال نظر
پربیننده