محمد سررشته‌داری: در حالی که جمعیت ایران 2 برابر شده امکانات فوتبال همچنان متعلق به 3 دهه قبل است و به همین دلیل «جنگ چمن» بین مربیان تیم‌های مختلف راه افتاد. هرچند امکانات موجود هم خوب مدیریت نمی‌شود. کی‌روش دلخور است که زمین تمرین ندارد، علیرضا منصوریان قبل از شروع لیگ در به در دنبال زمین تمرین می‌گشت، همچنین پرسپولیس و طاهری بر سر زمین شماره 2 آزادی با استقلال وارد کشمکش شدند. به این موضوع اضافه کنید تراکتورسازی تبریز را که ورزشگاه یادگار امام(ره) محل برگزاری بازی‌های خانگی‌اش هنوز آماده نیست و در به در این طرف و آن طرف است. این اشکال را به 2 شکل باید بررسی کرد.
مدیریت‌های میانی
اول: مدیر‌هایی که خوب مدیریت نمی‌کنند، چرا که هم استقلال ورزشگاه حجازی را دارد و بموقع آن را زیر کشت نبرده، هم پرسپولیس درفشی‌فر را دارد که بموقع آن را بازسازی نکرده و هم تبریز یادگار امام (ره) را دارد که آنجا هم بموقع زیر کشت نرفته تا تراکتورسازی و شاید ماشین‌سازی دربه‌در شوند.
مدیریت‌های کلان
دوم: جمعیت ایران طی 30 سال گذشته بیش از دو برابر شده و از ۳۰ میلیون به ۸۰ میلیون نفر رسیده است اما ورزشگاه‌ها بویژه در تهران همان تختی و آزادی و شیرودی قدیمی هستند و ورزشگاه استاندارد و مدرنی که قابلیت برگزاری مسابقات کلان را داشته باشد به این مجموعه‌ها اضافه نشده است. جمعیت تهران ۶ میلیون نفر بود که امروز به بیش از ۱۸ میلیون نفر رسیده اما امکاناتش همان است که برای تهران ۶ میلیونی ساخته شده بود. این موضوع را باید حل کرد. قرار نیست تیم‌ملی ایران، استقلال و پرسپولیس تهران و تراکتورسازی تبریز که بیش از 80 درصد هواداران فوتبال را در دل خود جا می‌دهند، دربه‌در زمین تمرین یا دربه‌در ورزشگاه برای مسابقه دادن باشند. همین امکانات است که فوتبال ایران را عقب نگه می‌دارد، همین موارد است که تمرکز را بر هم می‌زند حتی گاهی کشمکش‌های غیرضروری در فوتبال ایجاد می‌کند و موجب نفاق و عدم
اتحاد می‌شود.