تعالی ایده‌های رادیکال پپ

ژاوی هرناندز: وقتی پپ گوآردیولا را به عنوان مربی بارسلونا اعلام کردند با خودم گفتم: «خدای من! چه شود! ما قراره پرواز کنیم!» من پپ را می‌شناختنم و می‌دانستم چطور آدمی هست.  پپ «پسادو» است یعنی سنگین و فشرده کار می‌کند.  او آدمی کمالگرا و وسواسی است، آدمی که آنقدر یک کار را تکرار می‌کند تا جوری که دوست دارد انجام شود.  پپ می‌توانست یک موزیسین یا یک روانکاو خوب باشد اما فوتبال عشق او بود. گوآردیولا بسیار دقیق است و تمرکز زیادی روی ریزترین جزئیات دارد.  حتی وقتی بازیکن بود هم همه چیز را کنترل می‌کرد و تمام طرح و برنامه‌هایش را در ذهنش داشت.  او عاشق فوتبال و عاشق نوعی خاص از فوتبال بازی کردن است.  پپ از اینکه توپ را از دست بدهد متنفر است، حتی وقتی بازیکن بود.  همه‌ ما که در بارسلونا بزرگ شده‌ایم الگویی مشخص برای چطور بازی کردن داریم، الگویی که یوهان کرویف به باشگاه آورد.  پپ از همه بیشتر به این الگو وفادار است.  پپ آدمی اصالت‌گرا و رادیکال است. من هیچوقت با کارلو آنچلوتی یا ژوزه مورینیو کار نکردم اما گوآردیولا و لوئیس آراگونس بدون شک بیشترین تاثیر را روی من داشتند.  رویکرد پپ خارج از بارسلونا هم قابل اجراست.  او در مونیخ این را ثابت کرد و تیمش فوتبالی بسیار خوب بازی می‌کرد، فوتبالی که پپ می‌خواست.  درست است که بایرن مونیخ به خاطر اینکه برخی نکات ریز جوری که باید اتفاق نیفتاد، چمپیونز لیگ را نبرد اما در رقابت‌های دیگر همینطور
پشت سر هم می‌بردند.  پپ تاثیر خودش را روی بایرن گذاشت.  وقتی من با خاوی مارتینز و تیاگو و دیگر بازیکنان بایرن حرف می‌زنم می‌گویند پپ با تمام مربی‌های دیگر فرق دارد. از پپ خیلی چیزها می‌شود یاد گرفت.  پپ خیلی خوب مسائل را توضیح می‌دهد و فقط نمی‌گوید باید چه کار کنی، بلکه توضیح می‌دهد چرا باید این کار را اینطور انجام بدهی.  پپ می‌گفت گاهی قبل از یک بازی ساعت‌ها خودش را در دفترش حبس می‌کرد و ویدئوهای حریف را تماشا می‌کرد تا بالاخره کلیدی را که دنبالش بود پیدا کند اما وقتی به جلسه‌ فنی می‌آمد 10 دقیقه بیشتر حرف نمی‌زد.  پپ انتظار زیادی از بازیکنانش دارد اما هرگز با اطلاعات زیاد آنها را بمباران نمی‌کند.  ویدئوهایی که تماشا می‌کردیم تمرکزشان روی نکاتی خاص بود.  ما هیچوقت سبک بازی‌مان را خیلی تغییر نمی‌دادیم و بیشترین چیزی که برای هر بازی آماده می‌کردیم چطور حمله کردن بود، اینکه از چه فضایی و چطور استفاده کنیم.  فضا و زمان مهم‌ترین عناصر هستند و ما با کنترل‌شان شانس حفظ توپ و ایجاد موقعیت را بالاتر می‌بردیم. بعد از آنالیز این اطلاعات آنها را در زمین تمرین می‌کردیم اما پپ هیچوقت این جلسات را برای چند ساعت طول نمی‌داد.  جلسات تمرین ما معمولا یک ساعت و ربع بود و بیشتر به تمرینی ذهنی شباهت داشت، به فکر کردن و درک کردن.  در آخرین حرف‌های قبل از بازی هم پپ خلاصه‌ای از تمام نکات را به ما می‌گفت، از نکات تاکتیکی و تکنیکی گرفته تا احساساتی و روحی - روانی. ایده‌ فوتبالی که سیتی در چند سال اخیر داشته شبیه به ایده پپ است و این کار را برایش ساده‌تر می‌کند؛ بازی در زمین حریف، توپ داشتن، نقش اول بازی بودن.  بارسلونا همیشه این هویت خودش را حفظ کرد، هویتی که نشانی از آن در سیتی دیده می‌شود.  داوید سیلوا، سرخیو آگوئرو، کوین دبروینه و یحیی توره همه بازیکنانی هستند که می‌توانستند برای بارسلونا بازی کنند.  به علاوه پپ بازیکنان جدیدی به تیم می‌آورد که به سبک او بخورند و همه چیز را با هم جور می‌کند. پپ هیچ مشکلی در برخورد با بازیکنانی که در چارچوب کاری‌اش جا نگیرند ندارد.  او خیلی رک و روراست است.  اگر خوب تمرین نکنی، بازی نمی‌کنی.  پپ هیچ مشکلی هم با بیرون گذاشتن ستاره‌ها و استفاده از بازیکنان جوان و ناشناخته ندارد.  او این کار را با پدرو و سرخیو بوسکتس در بارسلونا کرد، بازیکنانی که فقط در دسته سوم بازی کرده بودند خیلی زود به بازیکنان اصلی تیم بدل شدند. این تطبیق دادن، تغییراتی درون الگوی خودش است، نه یک فلسفه جدید.  پپ یک بار گفت اگر می‌شد با 11 هافبک بازی می‌کرد و صددرصد مالکیت توپ را حفظ می‌کرد.  او شاید تغییر ‌کند...  شاید هم حتی رادیکال‌تر شود.  اگر به چیزی باور داشته باشی باید دنبالش کنی.  برای ما که با این آرمان‌ها و الگوها بزرگ شدیم، این فلسفه بازی مثل یک مذهب است.  پپ هم یک اصالت‌گراست.  پس چرا باید تغییر کند وقتی با این الگو تا این حد موفق بوده است؟ نه! به نظر من پپ دنبال تکامل و تعالی الگویش است.