سارا شکری: «فیلم ناتمامی برای دخترم سمیه» که در بخش سینما حقیقت جشنواره فجر امسال به نمایش درآمد، در قالب مستند داستانی پرده از ماهیت پنهان سازمان منافقین بر می‌دارد. فیلم قصه پدری است که فرزندانش را تشویق به عضویت در سازمان منافقین می‌کند. سمیه، دختر خانواده رهسپار اردوگاه اشرف در عراق شده و در آنجا ماندگار می‌شود، پدر دل‌نگران و بی‌خبر از فرزند، پسرش را به بهانه کسب خبر از سمیه به اشرف می‌فرستد اما پسر هم از اشرف بازنمی‌گردد! پدر در پی فرزندانش بارها و بارها به اشرف می‌رود اما با آنکه خود از اعضای سازمان است به سختی اجازه ملاقات با فرزندانش را کسب می‌کند. او در ملاقات با آنها پی می‌برد که پسرش بارها و بارها مورد تجاوز جنسی قرار گرفته و دخترش مغزشویی شده است. سرانجام پدر موفق می‌شود پسر را از مهلکه منافقین برهاند اما دختر حاضر به ترک اشرف و سازمان نمی‌شود. تکان‌دهنده‌ترین صحنه فیلم در دقایق پایانی رقم می‌خورد، آنجا که دختر چشم در چشم پدر می‌دوزد و به صراحت می‌گوید حاضر نیست به خاطر خانواده‌اش به سازمان پشت کند. فیلم در همگام کردن بیننده با شخصیت‌های کاملا واقعی‌اش از همان لحظات نخست موفق است. مرتضی پایه‌شناس به بهانه روایت مصیبت‌های یک خانواده مجاهد، به زیر و زبر سازمان منافقین سرک می‌کشد و به بسیاری از سوالات و ابهامات بیننده در مورد این تشکیلات اهریمنی با اسناد و مدارک صوتی و تصویری پاسخ می‌دهد. واقعیت‌هایی که در این فیلم افشا می‌شود تا مدت‌ها پس از تماشای فیلم ذهن بیننده را درگیر می‌کند. شکنجه اعضا، حتی اعضای رده‌بالا، همجنسبازی در اشرف، تجاوز جنسی مسعود رجوی به زنان مجاهد، جداکردن دائمی فرزندان از والدین، طلاق اجباری دسته‌جمعی، استفاده ابزاری از اعضا برای کشاندن آنها به تظاهرات خیابانی و...تنها بخشی از این واقعیات است. صحنه‌های خودسوزی اعضا همچنین اعترافات افرادی که مورد تجاوز جنسی یا شکنجه روانی یا جسمی قرار گرفته‌اند و التماس‌ها و ضجه‌های والدینی که برای دیدن فرزندانشان پشت دیوارهای اشرف ناکام مانده‌اند فشار روانی شدیدی بر بیننده وارد می‌آورد. فیلم البته واجد ضعف‌هایی هم هست از جمله استفاده بیش از حد و مفرط از فیلم‌های ویدئویی خانگی که بسیار بد و با تکان‌های زیاد تصویربرداری شده و نریشن‌هایی که گاه از موضوع محوری فاصله می‌گیرد و براحتی می‌توان حذفشان کرد. فیلم و سینما در موارد متعددی بیش از سایر ابزارها می‌توانند به ارتقای آگاهی مردم منجر شوند از همین رو تولید و پخش آثاری همچون «فیلمی ناتمام...» به منظور برگرفتن نقاب از چهره پلید سازمان منافقین باید در دستور کار فیلمسازان مسلمان و متعهد قرار گیرد. به یاد داشته باشیم که فیلم از سخنرانی، اعلامیه، کتاب و مقاله در بسیاری از موارد تأثیرگذارتر است.