شکست سلطان خاك

سه هوادار جوان ملبس به نوارهای سرخ و زرد اسپانیا در گوشه‌ای تاریک ازرولان گاروس به شکلی غیرقابل کنترل بالا و پایین می‌پریدند. آنهایی که از کنارشان می‌گذشتند به هم نگاه می‌کردند و سری تکان می‌دادند اما کاری به کار‌شان نداشتند. این حال و هوای صبحگاهی ملتی بود که قهرمانشان، رافائل نادال باید هنگام عصر بار دیگر پا بر خاک سرخ پاریس می‌گذاشت، اما شکست غیرمنتظره او همه چیز را به هم ریخت. پسر محبوب آنها در هم شکست و این مایه عزای ماتادورها شد. در عوض در تیبروی سوئد (یا هر شهر دیگری در سوئد) و در دانبلین اسکاتلند (و بسیاری نقاط دیگر از شمال بریتانیا) جشن به پا شده بود و گاهی این جشن‌ها از کنترل خارج می‌شد. «رابین سودرلینگ» شاید تا پیش از این بی‌آنکه توجه کسی را برانگیزد، آرام و بی‌صدا از خیابان‌های زادگاهش عبور می‌کرد ولی قطعاً از این پس نمی‌تواند، چون این جوان 24 ساله که به عنوان بیست و سومین بخت رولان گاروس 2009 به پاریس آمده بود، مهم‌ترین پیروزی زندگی‌اش را در زمین «فیلیپ شاترلیه» به ثبت رساند، جایی که غول خاکی‌باز دنیای تنیس رودرروی او ایستاد و شکست را پذیرفت. این دوره اوپن فرانسه (یا همان تنیس آزاد فرانسه) واقعاً آزاد برگزار شد و نشانه آن همین حذف نادال است که بدون تردید بمبی انگیزشی را در فضای رقابت‌ها منفجر خواهد کرد. حالا دیگر شرکت‌کنندگان کم‌نام و نشان مثل سودرلینگ برای شگفتی‌سازی حریص شده‌اند بویژه اگر شانس دوم رقابت‌ها هم باشند و تنیسور بالاتر از خودشان را در هفت رویارویی اخیر 6 بار شکست داده باشند، کاری که اندی موری اسکاتلندی انجام داده و سوال هموطنانش این است که چرا نباید او را نخستین شانس قهرمانی رولان گاروس دانست؟ شاید برخی در پاسخ بگویند که روجر فدرر هر سه فینال اخیر اوپن فرانسه را تجربه کرده یا اینکه نیکولای داویدنکوی روس یک اسپانیایی خاکی باز دیگر به نام فرناندو برداسکو را که سال گذشته به نیمه‌نهایی رسیده بود همزمان با حذف نادال از رقابت‌ها بیرون انداخت اما دیگر کسی نمی‌ماند به جز امثال «گائل مانفیلز» از کشور میزبان که هنوز راه درازی روی خاک رسی در پیش دارد.راهیابی «موری» به مرحله یک چهارم نهایی اوپن فرانسه بهترین عملکرد او در این رقابت‌ها بوده است. او مارین سیلیچ کروات با رتبه 13 مسابقات را در سه‌ست شکست داد و اینگونه بود که در اسکاتلند جشن به راه افتاد. او به ندرت قدمی به اشتباه برمی‌دارد. البته نادال هم در 31‌مسابقه آخرش در این زمین‌های ترسناک رسی طعم شکست را نچشیده بود و تازه داشت در مقابل یک حریف سوئدی گمنام بازی می‌کرد که یک ماه جلوتر در رم با یک‌طرفه‌ترین نتیجه ممکن در عالم تنیس حرفه‌ای (0-6 و 1-6) او را خرد و خاکشیر کرده بود. این یکشنبه هم وقتی نادال در ابتدا از حریفش پیش افتاده بود هیچ‌کس نمی‌توانست باور کند که مسابقه چه سرنوشت متفاوتی خواهد داشت اما با گذشت زمان نقاط ضعفی در بازی نادال آشکار شد و سوئدی راست دست با آن ریش خط‌کشی شده‌اش اعتباری بزرگ برای خود کسب کرد. از آغاز تا انجام، سودرلینگ یک گام به پس نگذاشت و ریسک بالایی را به جان خرید، باز بازی کرد و برای تخریب بازی نادال از ضربات فورهند در عرض بهره برد (که هر آن ممکن بود بیرون خط به زمین بنشینند) و خلاصه آنقدر با حریف قدر خود کلنجار می‌رفت تا توپ نادال پشت تور گیر کند یا توپ خود را در زمین سلطان خاک بنشاند. نادال واقعاً از یافتن راهی برای به هم ریختن بازی حریف جاه‌طلبش عاجز شده بود و تازه قهرمان چهار دوره گذشته اوپن فرانسه که در واکنش‌های روی تور دومین تنیسور برتر پس از فدرر محسوب می‌شود از بروز توانایی‌های اصلی خود ناتوان مانده بود. کوب‌های او هم دیگر قدرت گذشته را نداشت چنانکه او فقط یک ضربه تمام کننده قابل ذکر زد که آن هم در ست چهارم بود. از اواسط این مسابقه طولانی بعضی‌ها انتظار داشتند «سودرلینگ» مثل گذشته از جایی به بعد دچار خستگی ذهنی شود و این جلوی بهره فیزیکی و قدرتی بازی‌اش را بگیرد اما اينطور نشد. او یکی از آن نمایش‌های سرشار از انرژی‌اش را ارائه داد که قبلاً تنها در اوپن استرالیای 2002 از او شاهد بوده‌ایم. توماس یانسن همبازی سوئدی او در وصف‌ این نمایش می‌گوید: «رابین قدرت غیرقابل وصفی دارد ولی خیلی مواقع جلوی نادال تو مجبور می‌شوی با کوب‌هایی با ارتفاع بلند کنار بیایی که این نوع ضربات چیزی نیست که دلخواه رابین باشد اما اگر بخواهم حقیقت را بگویم، من احساس می‌کردم که او باید در ست‌های متوالی برنده شود چون امروز واقعاً ستایش‌آمیز بازی کرد. انگار همه دنیا بر وفق مراد او عمل می‌کردند و خوشبختانه بر وفق مراد تنیس سوئد. حالا مدت‌ها از زمانی که بهانه‌ای برای جشن گرفتن داشتیم می‌گذرد».و البته مدتی نه خیلی زیاد برای تنیس بریتانیا. آخرین باری که تیم هنمن به نیمه‌نهایی رولان گاروس رسید پنج سال پیش بود. حالا تنیس بریتانیا به این درجه از اطمینان رسیده که موری می‌تواند افتخارات آن روزها را تکرار کند.فرناندو گونسالس شیلیایی رقیب امروز موری در مرحله یک چهارم نهایی هرگز روی خاک با او مواجه نشده است، ولی بعید نیست نبرد این دو در پاریس همانقدر آتشین و دراماتیک باشد که بازی 3 سال پیش آنها در اوپن ایالات متحده 2006، نبردی که موری در پنج ست به پیروزی رسید.گونسالس یک بازیکن با سبکی شادمانه است که می‌تواند بازی را گرم و سپس سرد کند یا با پوئن‌های متوالی به مسابقه برگردد. اگر فورهندهایش کوک باشند او می‌تواند با هر رقیبی برابری کند یا دست کم از بسیاری رقبا پیشی بگیرد و البته اگر روی دور نباشد هیچ کدام از تماشاگران اطراف کورت از ضربات بی‌هوای او در امان نخواهند بود. موری باید از اول تا آخر مسابقه برای ضربات او گارد ببندد، همانطور که جلوی سیلیچ چنین کرد و سه سرویس آخر مرد کروات را با آسودگی خاطر رد کرد و پیروز شد.