پس از شکستی چنین غیرمنتظره در اوپن فرانسه بود که رافائل نادال مقابل دوربین‌ها سرش را پایین و ابروهایش را بالا انداخت و به سرعت از زمین خارج شد.
قهرمان سه گرند اسلم از چهار گرند اسلم فصل قبل و مرد شماره یک تنیس جهان در یک هفته (پس از شکست در خانه‌اش، در فینال مسترز مادرید و مقابل فدرر) از عرش به زیر آمد و هنوز هیچ‌کس نمی‌داند چگونه چنین اتفاقی رخ داده است.
پیش از آنکه او رقابت‌های امسال رولان گاروس را آغاز کند هم تردیدهایی وجود داشت که آیا شاهد بزرگ‌ترین ناکامی در دوران معاصر تنیس مردان خواهیم بود؟ ناکامی‌هایی بزرگ مثل آنچه در ویمبلدون 1986 برای «پیتر سمپراس» اتفاق افتاد و او مقابل ریچارد کرایچک در مرحله یک‌چهارم نهایی زانو زد ولی موضوع اینجاست که آن روز تنیسور هلندی برای خودش قدرتی محسوب می‌شد نه مثل «رابین سودرلینگ» حذف‌کننده نادال از اوپن فرانسه 2009 که تا همین هفته پیش در رقابت‌های خاکی سطح پایین دوسلدورف هم پس از دو بازی حذف شده بود. این پسر سوئدی که با رتبه 23 رنکینگ مردان وارد اوپن فرانسه شد در اصل استعدادی منحصر به زمین‌های سخت سرپوشیده داشته و دارد، نه چیزی بیشتر و نه کمتر.
نادال معمولا عادت داشت دو تورنمنت خاکی معتبر را پیش از اوپن فرانسه ببرد ولی امسال خیلی‌ها شک داشتند که او بتواند با وجود مصدومیت از عهده این همه مسابقه برآید گرچه خودش نظر دیگری دارد: «خب، وقتی می‌بازی، همیشه همه با هم شروع می‌کنند که ممکن است خسته بوده باشم. حقیقت این است که من چهارسال پشت سر هم در پاریس قهرمان شده بودم و آن هم با همین روش بازی. امسال هم با همان روش ادامه دادم و باختم. فقط همین. این اتفاقی است که واقعا افتاده است. من یک بخت دیگر برای بردن یک تورنمنت بزرگ در اینجا را از دست دادم. در حال حاضر باید به خانه‌ام برگردم و با شنا کردن در استخر آمادگی‌ام را دوباره به دست آورم. امروز (یکشنبه) بهترین روز من نبود، بود؟ شکست نباید شما را برافروخته کند، در عوض باید به این فکر کنم که رسیدن به آن چیزهایی که تا امروز به دست آورده‌ام چقدر دشوار بوده است. برای اینکه قدر پیروزی‌هایت را بدانی،
یک شکست لازم است». نادال: گاهي باید شکست خورد
پس از شکستی چنین غیرمنتظره در اوپن فرانسه بود که رافائل نادال مقابل دوربین‌ها سرش را پایین و ابروهایش را بالا انداخت و به سرعت از زمین خارج شد.
قهرمان سه گرند اسلم از چهار گرند اسلم فصل قبل و مرد شماره یک تنیس جهان در یک هفته (پس از شکست در خانه‌اش، در فینال مسترز مادرید و مقابل فدرر) از عرش به زیر آمد و هنوز هیچ‌کس نمی‌داند چگونه چنین اتفاقی رخ داده است.
پیش از آنکه او رقابت‌های امسال رولان گاروس را آغاز کند هم تردیدهایی وجود داشت که آیا شاهد بزرگ‌ترین ناکامی در دوران معاصر تنیس مردان خواهیم بود؟ ناکامی‌هایی بزرگ مثل آنچه در ویمبلدون 1986 برای «پیتر سمپراس» اتفاق افتاد و او مقابل ریچارد کرایچک در مرحله یک‌چهارم نهایی زانو زد ولی موضوع اینجاست که آن روز تنیسور هلندی برای خودش قدرتی محسوب می‌شد نه مثل «رابین سودرلینگ» حذف‌کننده نادال از اوپن فرانسه 2009 که تا همین هفته پیش در رقابت‌های خاکی سطح پایین دوسلدورف هم پس از دو بازی حذف شده بود. این پسر سوئدی که با رتبه 23 رنکینگ مردان وارد اوپن فرانسه شد در اصل استعدادی منحصر به زمین‌های سخت سرپوشیده داشته و دارد، نه چیزی بیشتر و نه کمتر.
نادال معمولا عادت داشت دو تورنمنت خاکی معتبر را پیش از اوپن فرانسه ببرد ولی امسال خیلی‌ها شک داشتند که او بتواند با وجود مصدومیت از عهده این همه مسابقه برآید گرچه خودش نظر دیگری دارد: «خب، وقتی می‌بازی، همیشه همه با هم شروع می‌کنند که ممکن است خسته بوده باشم. حقیقت این است که من چهارسال پشت سر هم در پاریس قهرمان شده بودم و آن هم با همین روش بازی. امسال هم با همان روش ادامه دادم و باختم. فقط همین. این اتفاقی است که واقعا افتاده است. من یک بخت دیگر برای بردن یک تورنمنت بزرگ در اینجا را از دست دادم. در حال حاضر باید به خانه‌ام برگردم و با شنا کردن در استخر آمادگی‌ام را دوباره به دست آورم. امروز (یکشنبه) بهترین روز من نبود، بود؟ شکست نباید شما را برافروخته کند، در عوض باید به این فکر کنم که رسیدن به آن چیزهایی که تا امروز به دست آورده‌ام چقدر دشوار بوده است. برای اینکه قدر پیروزی‌هایت را بدانی،
یک شکست لازم است». ارسال نظر
پربیننده