حسین علیزاده در نشست تخصصی «بررسی سیر تحولی سازسازی در ایران» شرکت و به بحث و گفت‌وگو با کارشناسان حاضر در جلسه پرداخت. مدیرعامل اسبق خانه موسیقی در ابتدای این نشست که با حضور کیهان کلهر، جمال سماواتی و رامین جزایری برگزار شد ضمن گلایه از برخی عیب جویی‌های عجولانه گفت: متاسفانه ما عادت کرده‌ایم درباره همه چیز صحبت کنیم و به همه چیز کار داشته باشیم. این موضوع در هنر و بویژه موسیقی نیز دیده می‌شود و باید و شایدهایی را به وجود می‌آورد که بازدارنده نوآوری‌هاست. آنچه این باید و شایدها را به وجود می‌آورد مربوط به نیاز هنری هنرمند است تا نیازهای حسی مردم را پاسخ بگوید، به همین دلیل من اعتقاد دارم تعصب نسبت به فرم موسیقی، نشان از عدم شناخت آن دارد. علیزاده درباره سازهای«سلانه» و «شورانگیز» که با همکاری او ساخته شده نیز گفت: من با این دو ساز کنسرت‌هایی را برگزار کردم اما اعتقاد دارم این سازها هنوز تا زمانی که بتواند انتظارات یک نوازنده را به‌عنوان ساز برآورده کند فاصله دارد و برای جاافتادن یک ساز جدید فرصت بسیار زیادی لازم داریم که شاید از طول حیات ما نیز بیشتر باشد. این آهنگساز همچنین تصریح کرد: همواره تعصباتی درباره حفظ شکل و ظاهر سازهای ایرانی وجود داشته و با نوآوری‌ها در این عرصه برخوردهای نامناسبی صورت گرفته است. به طور یقین موسیقی نیاز به دلسوزی و مراقبت دارد اما نیاز به پاسبان ندارد و ما باید به این موضوع توجه داشته باشیم و اجازه بدهیم تجربیات تازه افراد ارائه شود. علیزاده در ادامه تصریح کرد: موسیقی ایرانی به فیزیک ساز مربوط نمی‌شود بلکه منشأ آن در ذهنیت هنرمند ایرانی است. اینکه بر اساس اتفاقاتی که در غرب می‌افتد ما نیز بخواهیم شکل جدیدتری از سازها را بسازیم بدون اینکه نیاز آن را درک کرده باشیم هیچ تحولی در موسیقی ما محسوب نمی‌شود. حسین علیزاده:
اجازه بدهیم تجربیات تازه افراد ارائه شود
حسین علیزاده در نشست تخصصی «بررسی سیر تحولی سازسازی در ایران» شرکت و به بحث و گفت‌وگو با کارشناسان حاضر در جلسه پرداخت. مدیرعامل اسبق خانه موسیقی در ابتدای این نشست که با حضور کیهان کلهر، جمال سماواتی و رامین جزایری برگزار شد ضمن گلایه از برخی عیب جویی‌های عجولانه گفت: متاسفانه ما عادت کرده‌ایم درباره همه چیز صحبت کنیم و به همه چیز کار داشته باشیم. این موضوع در هنر و بویژه موسیقی نیز دیده می‌شود و باید و شایدهایی را به وجود می‌آورد که بازدارنده نوآوری‌هاست. آنچه این باید و شایدها را به وجود می‌آورد مربوط به نیاز هنری هنرمند است تا نیازهای حسی مردم را پاسخ بگوید، به همین دلیل من اعتقاد دارم تعصب نسبت به فرم موسیقی، نشان از عدم شناخت آن دارد. علیزاده درباره سازهای«سلانه» و «شورانگیز» که با همکاری او ساخته شده نیز گفت: من با این دو ساز کنسرت‌هایی را برگزار کردم اما اعتقاد دارم این سازها هنوز تا زمانی که بتواند انتظارات یک نوازنده را به‌عنوان ساز برآورده کند فاصله دارد و برای جاافتادن یک ساز جدید فرصت بسیار زیادی لازم داریم که شاید از طول حیات ما نیز بیشتر باشد. این آهنگساز همچنین تصریح کرد: همواره تعصباتی درباره حفظ شکل و ظاهر سازهای ایرانی وجود داشته و با نوآوری‌ها در این عرصه برخوردهای نامناسبی صورت گرفته است. به طور یقین موسیقی نیاز به دلسوزی و مراقبت دارد اما نیاز به پاسبان ندارد و ما باید به این موضوع توجه داشته باشیم و اجازه بدهیم تجربیات تازه افراد ارائه شود. علیزاده در ادامه تصریح کرد: موسیقی ایرانی به فیزیک ساز مربوط نمی‌شود بلکه منشأ آن در ذهنیت هنرمند ایرانی است. اینکه بر اساس اتفاقاتی که در غرب می‌افتد ما نیز بخواهیم شکل جدیدتری از سازها را بسازیم بدون اینکه نیاز آن را درک کرده باشیم هیچ تحولی در موسیقی ما محسوب نمی‌شود. ارسال نظر
پربیننده