تصاحب دوباره شهر مینگوره که یکی از مراکز مهم جمعیتی در دره سوآت محسوب می‌شود، یکی از نقاط ظاهرا درخشان مبارزات ارتش پاکستان با طالبان در هفته گذشته است. پس از این پیروزی نسبی، سران وزارت دفاع این کشور مدعی شدند ظرف دو، سه روز کنترل کامل دره سوآت را به دست می‌آورند و طالبان را با شکست غیرقابل باوری مواجه خواهند کرد، اما واقعیت این است که ارتش، همین شهر مینگوره را هم به طور کامل نتوانسته تصرف کند و طالبان بر اساس همان تاکتیک‌های قدیمی پس از خروج از شهر به تپه‌ها و کوه‌های اطراف پناه برده‌اند و در آنجا به تجدید قوای خود می‌پردازند.
در عمل یکی از اصول تاکتیکی مبارزه در ارتش شبه‌نظامی طالبان این است که وقتی اعضای این گروه با آتش گسترده قدرتی بزرگ‌تر مواجه می‌شوند بلافاصله باید نسبت به پراکنده شدن اقدام کرده و پس از رفتن به مناطق دیگر خود را برای جنگ روز بعد با توان بیشتر آماده کنند. چرا که در عمل تلاش برای حفاظت از منطقه‌ای خاص در برابر نیرویی که توان و نفرات بیشتری برای جنگ آماده کرده و از توان حمله هوایی نیز برخوردار است کار عبث و بیهوده‌ای است. این تاکتیک البته فقط به طالبان محدود نمی‌شود بلکه در سریلانکا نیز شورشیان تامیل به همین روال مدت‌ها با ارتش این کشور در جنگ بوده‌اند. علاوه بر این طالبان به تبع سال‌ها مبارزه اینچنینی در افغانستان و دارا بودن تجربه سال 2001 در حمله به کابل، به خوبی از مسائل موجود در مقابله با ارتش پاکستان آگاه است و می‌داند چگونه باید در این جنگ عظیم کار خود را ادامه بدهد. بنابراین باید گفت، به‌رغم ادعاهای ارتش پاکستان مبنی بر تصرف ارضی دره سوآت و تسلط بر مراکز مهم آن، هنوز جنگ به پایان نرسیده و پیروزی خاصی برای ارتش این کشور حاصل نشده است.حتی پیش از اینکه ارتش، مینگوره را به دست بگیرد، جنگجویان طالبان در مصاحبه‌های جسته و گریخته‌ای که با خبرنگاران نزدیک به خود انجام داده بودند، می‌گفتند قصد دارند با تجدید قوایی که صورت می‌دهند دوباره حاکمیت پاکستان را تحت فشار قرار دهند و همین مساله نیز چند روز بعد با انفجارهای سنگینی که در لاهور و پیشاور اتفاق افتاد عملا به دولتمردان پاکستانی اثبات شد. علاوه بر این در وزیرستان جنوبی نیز حملات طالبان دامنه بیشتر و گسترده‌تری پیدا کرده و ارتش در آنجا عملا تحت فشار قرار گرفته است. ناپدید شدن اتوبوس حامل 400 دانشجو در وزیرستان شمالی نیز این گمان را به وجود آورد که طالبان به نشانه انتقام این دانشجویان را به گروگان گرفته است. در اعداد و ارقام ارائه شده نیز این بزرگنمایی وجود دارد. ارتش ادعا می‌کند توانسته از مجموع 5 هزار جنگجوی طالبان، حدود یکهزار و200 جنگجو از جمله تعدادی از فرماندهان رده میانی این گروه را از پا دربیاورد. همانطور که مقامات ارتش گفته‌اند هنوز نتوانسته‌اند اثری از فرماندهان مهم این گروه در این منطقه پیدا کنند. با این وجود هیچ راهکاری برای سنجش اعتبار و صحت این ادعا‌ها وجود ندارد و هنوز به درستی مشخص نیست افرادی که کشته شده‌اند ارتباط مستقیم با طالبان دارند یا از مردم عادی منطقه بوده‌اند که به اشتباه در درگیری‌ها کشته شده‌اند. آن‌طور که آمارها می‌گوید، تا به حال تعداد زیادی از شهروندان غیرنظامی و بی‌گناه در این درگیری‌ها قربانی شده‌اند و بحران انسانی نیز همچنان مقامات ارتش پاکستان را آزار می‌دهد. به عبارت دیگر تنها نتیجه قابل تاملی که این جنگ به جا گذاشته آوارگی بیش از 3 میلیون نفر از اهالی منطقه است که مشکلات گسترده‌ای را در این ناحیه به وجود آورده است. این در شرایطی است که بسیاری فرصت و مجال فرار از منطقه درگیری و رسیدن به اردوگاه‌های آوارگان را نیافته‌اند و روزها بدون آب و غذا شرایط سختی را در سوآت سپری می‌کنند. در اردوگاه‌های آوارگان نیز وضعیت خیلی مناسب نیست و آژانس‌های کمک‌رسانی توان کافی را برای امدادرسانی در خود نمی‌بینند.گزارش‌ها نشان می‌دهد به‌رغم اینکه مردم منطقه در سال‌های متمادی حضور طالبان تنفر فراوانی از فعالیت‌های این گروه در خانه و کاشانه خود داشتند، اما حملات ارتش باعث شده این تنفر بیشتر متوجه مقامات پاکستان و سران ارتش این کشور بشود. آوارگی به وجود آمده در عمل باعث شده مردم این مناطق در آرزوی بازگشت دوباره آرامش، طالبان را بر ارتش پاکستان ترجیح دهند. اصولا دولت پاکستان برای تسلط کامل بر این منطقه هنوز مشکلات بسیاری دارد و نمی‌تواند با زیرساخت‌های موجود عملا ادعا کند که می‌تواند پس از پاکسازی کامل طالبان از سوآت و وزیرستان، کنترل و حاکمیت این منطقه را به دست بگیرد. در اصل در تمام سال‌های گذشته ضعف مشهود حاکمیت مدنی از سوی دولت در این مناطق قبیله‌ای باعث شده مردم به نیرویی چون طالبان اتکا کرده و برای حل و فصل دعاوی ارضی و خانوادگی خود به ریش‌سفیدان این گروه مراجعه کنند، اما اگر این حاکمیت مدنی توسط دولت پاکستان تثبیت شده بود، مردم منطقه مطمئنا این امکان را به طالبان نمی‌دادند که برای خود در آنجا دکان باز کرده و پس از مدتی جای پای خود را محکم کنند. به‌عبارتی این خواست و تمایل در مردم آنجا وجود داشته که امروز طالبان به جای دولت در آنجا حکومت می‌کند. طالبان در تمام این سال‌ها زیرساخت‌های قدیمی موجود را ویران کرده و به تدریج حکومت منطقه را در اختیار گرفته است. در مجموع به نظر نمی‌رسد بتوان عملیات نظامی ارتش پاکستان در سوآت و وزیرستان را عملیاتی موفقیت‌آمیز نامید. این برای چهارمین بار است که طالبان در این منطقه مورد حمله قرار می‌گیرد و هربار قوی‌تر از قبل باز می‌گردد و به حکومت ظاهرا نامشروع خود در این منطقه ادامه می‌دهد. طالبان نشان داده با هر حمله جری‌‌تر می‌شود و پس از حمله با استقبال بیشتری از سوی طرفدارانش مواجه شده و در نتیجه نیروی بیشتری را جذب ساختار پیچیده خود می‌کند. این بار نیز به نظر می‌رسد ارتش پاکستان عملا نتواند طالبان را از پای دربیاورد تا سوآت و نواحی شمال غربی پاکستان برای آخرین‌بار شاهد حضور آنان باشد.
منبع: تایم ارتش یا طالبان؛
چه کسی پیروز می‌شود؟
تصاحب دوباره شهر مینگوره که یکی از مراکز مهم جمعیتی در دره سوآت محسوب می‌شود، یکی از نقاط ظاهرا درخشان مبارزات ارتش پاکستان با طالبان در هفته گذشته است. پس از این پیروزی نسبی، سران وزارت دفاع این کشور مدعی شدند ظرف دو، سه روز کنترل کامل دره سوآت را به دست می‌آورند و طالبان را با شکست غیرقابل باوری مواجه خواهند کرد، اما واقعیت این است که ارتش، همین شهر مینگوره را هم به طور کامل نتوانسته تصرف کند و طالبان بر اساس همان تاکتیک‌های قدیمی پس از خروج از شهر به تپه‌ها و کوه‌های اطراف پناه برده‌اند و در آنجا به تجدید قوای خود می‌پردازند.
در عمل یکی از اصول تاکتیکی مبارزه در ارتش شبه‌نظامی طالبان این است که وقتی اعضای این گروه با آتش گسترده قدرتی بزرگ‌تر مواجه می‌شوند بلافاصله باید نسبت به پراکنده شدن اقدام کرده و پس از رفتن به مناطق دیگر خود را برای جنگ روز بعد با توان بیشتر آماده کنند. چرا که در عمل تلاش برای حفاظت از منطقه‌ای خاص در برابر نیرویی که توان و نفرات بیشتری برای جنگ آماده کرده و از توان حمله هوایی نیز برخوردار است کار عبث و بیهوده‌ای است. این تاکتیک البته فقط به طالبان محدود نمی‌شود بلکه در سریلانکا نیز شورشیان تامیل به همین روال مدت‌ها با ارتش این کشور در جنگ بوده‌اند. علاوه بر این طالبان به تبع سال‌ها مبارزه اینچنینی در افغانستان و دارا بودن تجربه سال 2001 در حمله به کابل، به خوبی از مسائل موجود در مقابله با ارتش پاکستان آگاه است و می‌داند چگونه باید در این جنگ عظیم کار خود را ادامه بدهد. بنابراین باید گفت، به‌رغم ادعاهای ارتش پاکستان مبنی بر تصرف ارضی دره سوآت و تسلط بر مراکز مهم آن، هنوز جنگ به پایان نرسیده و پیروزی خاصی برای ارتش این کشور حاصل نشده است.حتی پیش از اینکه ارتش، مینگوره را به دست بگیرد، جنگجویان طالبان در مصاحبه‌های جسته و گریخته‌ای که با خبرنگاران نزدیک به خود انجام داده بودند، می‌گفتند قصد دارند با تجدید قوایی که صورت می‌دهند دوباره حاکمیت پاکستان را تحت فشار قرار دهند و همین مساله نیز چند روز بعد با انفجارهای سنگینی که در لاهور و پیشاور اتفاق افتاد عملا به دولتمردان پاکستانی اثبات شد. علاوه بر این در وزیرستان جنوبی نیز حملات طالبان دامنه بیشتر و گسترده‌تری پیدا کرده و ارتش در آنجا عملا تحت فشار قرار گرفته است. ناپدید شدن اتوبوس حامل 400 دانشجو در وزیرستان شمالی نیز این گمان را به وجود آورد که طالبان به نشانه انتقام این دانشجویان را به گروگان گرفته است. در اعداد و ارقام ارائه شده نیز این بزرگنمایی وجود دارد. ارتش ادعا می‌کند توانسته از مجموع 5 هزار جنگجوی طالبان، حدود یکهزار و200 جنگجو از جمله تعدادی از فرماندهان رده میانی این گروه را از پا دربیاورد. همانطور که مقامات ارتش گفته‌اند هنوز نتوانسته‌اند اثری از فرماندهان مهم این گروه در این منطقه پیدا کنند. با این وجود هیچ راهکاری برای سنجش اعتبار و صحت این ادعا‌ها وجود ندارد و هنوز به درستی مشخص نیست افرادی که کشته شده‌اند ارتباط مستقیم با طالبان دارند یا از مردم عادی منطقه بوده‌اند که به اشتباه در درگیری‌ها کشته شده‌اند. آن‌طور که آمارها می‌گوید، تا به حال تعداد زیادی از شهروندان غیرنظامی و بی‌گناه در این درگیری‌ها قربانی شده‌اند و بحران انسانی نیز همچنان مقامات ارتش پاکستان را آزار می‌دهد. به عبارت دیگر تنها نتیجه قابل تاملی که این جنگ به جا گذاشته آوارگی بیش از 3 میلیون نفر از اهالی منطقه است که مشکلات گسترده‌ای را در این ناحیه به وجود آورده است. این در شرایطی است که بسیاری فرصت و مجال فرار از منطقه درگیری و رسیدن به اردوگاه‌های آوارگان را نیافته‌اند و روزها بدون آب و غذا شرایط سختی را در سوآت سپری می‌کنند. در اردوگاه‌های آوارگان نیز وضعیت خیلی مناسب نیست و آژانس‌های کمک‌رسانی توان کافی را برای امدادرسانی در خود نمی‌بینند.گزارش‌ها نشان می‌دهد به‌رغم اینکه مردم منطقه در سال‌های متمادی حضور طالبان تنفر فراوانی از فعالیت‌های این گروه در خانه و کاشانه خود داشتند، اما حملات ارتش باعث شده این تنفر بیشتر متوجه مقامات پاکستان و سران ارتش این کشور بشود. آوارگی به وجود آمده در عمل باعث شده مردم این مناطق در آرزوی بازگشت دوباره آرامش، طالبان را بر ارتش پاکستان ترجیح دهند. اصولا دولت پاکستان برای تسلط کامل بر این منطقه هنوز مشکلات بسیاری دارد و نمی‌تواند با زیرساخت‌های موجود عملا ادعا کند که می‌تواند پس از پاکسازی کامل طالبان از سوآت و وزیرستان، کنترل و حاکمیت این منطقه را به دست بگیرد. در اصل در تمام سال‌های گذشته ضعف مشهود حاکمیت مدنی از سوی دولت در این مناطق قبیله‌ای باعث شده مردم به نیرویی چون طالبان اتکا کرده و برای حل و فصل دعاوی ارضی و خانوادگی خود به ریش‌سفیدان این گروه مراجعه کنند، اما اگر این حاکمیت مدنی توسط دولت پاکستان تثبیت شده بود، مردم منطقه مطمئنا این امکان را به طالبان نمی‌دادند که برای خود در آنجا دکان باز کرده و پس از مدتی جای پای خود را محکم کنند. به‌عبارتی این خواست و تمایل در مردم آنجا وجود داشته که امروز طالبان به جای دولت در آنجا حکومت می‌کند. طالبان در تمام این سال‌ها زیرساخت‌های قدیمی موجود را ویران کرده و به تدریج حکومت منطقه را در اختیار گرفته است. در مجموع به نظر نمی‌رسد بتوان عملیات نظامی ارتش پاکستان در سوآت و وزیرستان را عملیاتی موفقیت‌آمیز نامید. این برای چهارمین بار است که طالبان در این منطقه مورد حمله قرار می‌گیرد و هربار قوی‌تر از قبل باز می‌گردد و به حکومت ظاهرا نامشروع خود در این منطقه ادامه می‌دهد. طالبان نشان داده با هر حمله جری‌‌تر می‌شود و پس از حمله با استقبال بیشتری از سوی طرفدارانش مواجه شده و در نتیجه نیروی بیشتری را جذب ساختار پیچیده خود می‌کند. این بار نیز به نظر می‌رسد ارتش پاکستان عملا نتواند طالبان را از پای دربیاورد تا سوآت و نواحی شمال غربی پاکستان برای آخرین‌بار شاهد حضور آنان باشد.
منبع: تایم ارسال نظر
پربیننده