« کاربرد خشونت نشانه قدرت نیست؛ نشانه ضعفی مفرط است. پای خشونت آنگاه به میان آید که سیاست از میان رفته باشد».
«هانا آرنت»
چند روزي مانده به انتخابات رياست جمهوري، حساسيت‌ها همانند ناجوانمردي‌ها و زیاده‌طلبي‌ها به اوج خود رسيده است و كانديداها در حسرت رسيدن به قدرت و برآوردن كام دل، چشم‌ها بسته و دهان‌ها گشوده‌اند و در طلب رياست جمهوري، رئيس جمهور مستقر را با جملات نخراشيده خويش، آماج بدترين حملات قرار مي‌دهند؛ شايد اندك رأيي را بالا و پايين كرده و به روشي نامشروع، مشروعيتي كسب كنند.
تئوریسين‌هاي اين جريان كه همان تئوریسين‌هاي قتل‌هاي زنجيره‌اي هستند، استراتژي خلق بحران را كه راهبرد دائمي آنها محسوب مي‌شود، دوباره كليد زده‌اند.
پس از مناظره تاريخي 13 خرداد كه به رو شدن بسياري از دست‌‌هاي دراز شده به بيت‌المال انجاميد، رقيب عنان از كف داده و چوب بهتان در دست گرفته بلكه بتواند آب رفته را به جوي بازگرداند. نظرسنجي‌ها نيز نااميدي اين گروه را كامل كرده است؛ نظرسنجي‌هايي كه نشان مي‌دهد، رئيس جمهوري با اقبال بي‌نظير مردم، هدايت دولت دهم را نيز در دست خواهد داشت.
از اين روي آنان كه تا ديروز مي‌خواستند «واسلاو هاول» باشند و انقلابي مخلمين، این بار به رنگ سبز به پا كنند، امروز جامه باکونین و کروپتکین و اشتیرنر پوشيده و به مانند پی‌ير ژوزف پرودون (پدر آنارشيسم جديد) دولت را تازيانه خدايان مي‌دانند! و از آنجا كه همه آمال خود را نقش بر آب می‌بینند، عده‌ای را روانه خیابان‌ها کرده‌اند و اتوپياي خود را در بي‌دولتي و آنارشی می‌جویند، از این روی با توسل به گروه‌های فشارشان می‌کوشند با تهدید و تحدید از جایگاه رقیب بکاهند و از فضای ملتهب جامعه بیشترین بهره را ببرند.
از اين روي همه پتانسيل خود را در فراخوان اراذل و اوباش به كار بسته و ستادها را با چوب و چماق و حتي گاز‌هاي اشك‌آور تجهيز كرده و شعارهاي تحريك آميز عليه رئيس‌جمهور و مقامات ارشد نظام ساخته‌‌اند. اصلاح‌طلبان مي‌كوشند از طريق تحريك و ساختارشكني‌هاي متعدد، حاميان رئيس جمهور را به نزاع‌هاي خياباني بكشانند و بستر را براي مظلوم نمايي فراهم كنند؛ استراتژي‌ای كه تاكنون محقق نشده و تحقق آن نیز بسیار دور از ذهن به نظر می‌رسد. بواقع اصلاح‌طلبان با این ترفند در تلاشند نگراني خارجي‌ها را برانگيخته و فشارهاي بين‌المللي را براي حمايت از خود تشديد کنند.
اين گروه تلاش دارد شرايط كشور را در آستانه انتخابات، ويژه و غيرعادي جلوه دهد و برای نیل به این هدف برنامه‌هاي بسياري براي روز انتخابات و حتی بعد از آن تدوین کرده است. برنامه‌هايي كه با محوريت تشکیک در سلامت انتخابات تدوين شده‌اند.
اما به راستي توسل به خشونت و گروه فشار، نشان چيست؟ جز آنكه اين دست اقدامات، نشان از عجز سیاسی اصلاح‌طلبان در مناظره و محاجه با رقیب دارد؟ آیا به راستی این حرکت‌ها اوج لمپنیسم سیاسی محسوب نمی‌شود؟ آیا می‌توانی در جملاتی که در ابتدا از هانا آرنت نظریه پرداز سیاسی آلمان و شاگرد ممتاز هایدگر آورده شد، اندکی تردید کرد؟البته در فضایی که سران اصلاح‌طلب از هیچ گونه توهینی به رئیس‌جمهور، فروگذار نمی‌کنند و وی را آماج بهتان و دروغ‌های خود قرار می‌دهند، چه انتظاری می‌توان از سبزپوشان آنها داشت؟ سران اصلاح‌طلب که یکشنبه شب مضحک‌ترین مناظره انتخاباتی جهان را برگزار کردند، انواع هتاکی‌ها را خطاب به رئیس‌جمهور منتخب مردم بیان کردند تا بار دیگر نشان دهند، لمپن‌ترین شخصیت‌های حال حاضر عرصه سیاسی کشور محسوب می‌شوند. این در حالی بود که چند شب قبل و در جریان مناظره تاریخی با موسوی، رئیس‌جمهور کوچک‌ترین توهینی به عروسک خیمه‌شب بازی مجاهديني‌ها، مشارکتی‌ها و کارگزارانی‌ها نکرده بود. نه به واسطه تهیه غیرقانونی مدرک برای همسر، فرزند و دامادش به او عنوانی توهین آمیز داده بود و نه به دلیل خانه هزارمتری که در زمان دولت هاشمی به یک هفتادم قیمت خریده او را مستوجب توصیفی خاص دانسته بود که هر چه باشد او رئیس دولتی کریمه است و لئیمان و کریمان را فاصله‌ای است از زمین تا آسمان.
ادب و شرم تو را خسرو مه رویان کرد
آفرین بر تو که شایسته صد چندینی
به راستی چه سری است خلق را؟ آنگاه که سخن از مفسده‌هایشان به میان می‌آید، عنان ادب از کف می‌دهند و شدیدترین حملات را آغاز می‌کنند و بدترین توهین‌ها را علیه رئیس‌جمهور بر زبان می‌رانند و آخر
سر هم «پوپولیست » اش می‌نامند و چشم بر رفتارهایی که تداعی‌کننده یک پلورالیسم سیاسی عینی است، می‌بندند. مشتی دیگر هم ادعا می‌کنند، احمدی‌نژاد یک قدم از دیکتاتورها پیش است! آیا اینکه کوتوله‌های سیاسی به خود اجازه می‌دهند که اینگونه به رئیس یک کشور حمله کنند و کسی به آنها «تو» هم نگوید، نشان از بلوغ دموکراسی ندارد؟ البته نباید چندان تعجب کرد؛ که اینان بس از دموکراسی دل چرکینند. این دموکراسی بود که چنبره اختاپوس‌وارشان را بر چاه‌های نفتی پایان داد و پدرخوانده را بازنشسته کرد و از او سایه‌ای بیش نگذاشت و بر پدرخواندگی و آقازادگی خط بطلان کشید. به هر حال مناظره یکشنبه شب، هرچند مردم ایران زمین را برآشفت اما به وضوح نشان داد، مدعی اخلاق بودن آسان و حرکت در مسیر اخلاق بس دشوار است. آنان که حجب را خورده و حیا را قی کرده بودند، نیمه پنهانشان را بر همگان عیان ساختند که:
« و مکروا و مکرالله و الله خیر الماکرین».
به قول حضرت حافظ:
غمناك نبايد بود از طعن حسود اى دل
شايد كه چو وا بينى خير تو در اين باشد
«عسی ان تکرهوا شيئا و هو خير لکم» غمناك نبايد بود از طعن حسود اى دل...
« کاربرد خشونت نشانه قدرت نیست؛ نشانه ضعفی مفرط است. پای خشونت آنگاه به میان آید که سیاست از میان رفته باشد».
«هانا آرنت»
چند روزي مانده به انتخابات رياست جمهوري، حساسيت‌ها همانند ناجوانمردي‌ها و زیاده‌طلبي‌ها به اوج خود رسيده است و كانديداها در حسرت رسيدن به قدرت و برآوردن كام دل، چشم‌ها بسته و دهان‌ها گشوده‌اند و در طلب رياست جمهوري، رئيس جمهور مستقر را با جملات نخراشيده خويش، آماج بدترين حملات قرار مي‌دهند؛ شايد اندك رأيي را بالا و پايين كرده و به روشي نامشروع، مشروعيتي كسب كنند.
تئوریسين‌هاي اين جريان كه همان تئوریسين‌هاي قتل‌هاي زنجيره‌اي هستند، استراتژي خلق بحران را كه راهبرد دائمي آنها محسوب مي‌شود، دوباره كليد زده‌اند.
پس از مناظره تاريخي 13 خرداد كه به رو شدن بسياري از دست‌‌هاي دراز شده به بيت‌المال انجاميد، رقيب عنان از كف داده و چوب بهتان در دست گرفته بلكه بتواند آب رفته را به جوي بازگرداند. نظرسنجي‌ها نيز نااميدي اين گروه را كامل كرده است؛ نظرسنجي‌هايي كه نشان مي‌دهد، رئيس جمهوري با اقبال بي‌نظير مردم، هدايت دولت دهم را نيز در دست خواهد داشت.
از اين روي آنان كه تا ديروز مي‌خواستند «واسلاو هاول» باشند و انقلابي مخلمين، این بار به رنگ سبز به پا كنند، امروز جامه باکونین و کروپتکین و اشتیرنر پوشيده و به مانند پی‌ير ژوزف پرودون (پدر آنارشيسم جديد) دولت را تازيانه خدايان مي‌دانند! و از آنجا كه همه آمال خود را نقش بر آب می‌بینند، عده‌ای را روانه خیابان‌ها کرده‌اند و اتوپياي خود را در بي‌دولتي و آنارشی می‌جویند، از این روی با توسل به گروه‌های فشارشان می‌کوشند با تهدید و تحدید از جایگاه رقیب بکاهند و از فضای ملتهب جامعه بیشترین بهره را ببرند.
از اين روي همه پتانسيل خود را در فراخوان اراذل و اوباش به كار بسته و ستادها را با چوب و چماق و حتي گاز‌هاي اشك‌آور تجهيز كرده و شعارهاي تحريك آميز عليه رئيس‌جمهور و مقامات ارشد نظام ساخته‌‌اند. اصلاح‌طلبان مي‌كوشند از طريق تحريك و ساختارشكني‌هاي متعدد، حاميان رئيس جمهور را به نزاع‌هاي خياباني بكشانند و بستر را براي مظلوم نمايي فراهم كنند؛ استراتژي‌ای كه تاكنون محقق نشده و تحقق آن نیز بسیار دور از ذهن به نظر می‌رسد. بواقع اصلاح‌طلبان با این ترفند در تلاشند نگراني خارجي‌ها را برانگيخته و فشارهاي بين‌المللي را براي حمايت از خود تشديد کنند.
اين گروه تلاش دارد شرايط كشور را در آستانه انتخابات، ويژه و غيرعادي جلوه دهد و برای نیل به این هدف برنامه‌هاي بسياري براي روز انتخابات و حتی بعد از آن تدوین کرده است. برنامه‌هايي كه با محوريت تشکیک در سلامت انتخابات تدوين شده‌اند.
اما به راستي توسل به خشونت و گروه فشار، نشان چيست؟ جز آنكه اين دست اقدامات، نشان از عجز سیاسی اصلاح‌طلبان در مناظره و محاجه با رقیب دارد؟ آیا به راستی این حرکت‌ها اوج لمپنیسم سیاسی محسوب نمی‌شود؟ آیا می‌توانی در جملاتی که در ابتدا از هانا آرنت نظریه پرداز سیاسی آلمان و شاگرد ممتاز هایدگر آورده شد، اندکی تردید کرد؟البته در فضایی که سران اصلاح‌طلب از هیچ گونه توهینی به رئیس‌جمهور، فروگذار نمی‌کنند و وی را آماج بهتان و دروغ‌های خود قرار می‌دهند، چه انتظاری می‌توان از سبزپوشان آنها داشت؟ سران اصلاح‌طلب که یکشنبه شب مضحک‌ترین مناظره انتخاباتی جهان را برگزار کردند، انواع هتاکی‌ها را خطاب به رئیس‌جمهور منتخب مردم بیان کردند تا بار دیگر نشان دهند، لمپن‌ترین شخصیت‌های حال حاضر عرصه سیاسی کشور محسوب می‌شوند. این در حالی بود که چند شب قبل و در جریان مناظره تاریخی با موسوی، رئیس‌جمهور کوچک‌ترین توهینی به عروسک خیمه‌شب بازی مجاهديني‌ها، مشارکتی‌ها و کارگزارانی‌ها نکرده بود. نه به واسطه تهیه غیرقانونی مدرک برای همسر، فرزند و دامادش به او عنوانی توهین آمیز داده بود و نه به دلیل خانه هزارمتری که در زمان دولت هاشمی به یک هفتادم قیمت خریده او را مستوجب توصیفی خاص دانسته بود که هر چه باشد او رئیس دولتی کریمه است و لئیمان و کریمان را فاصله‌ای است از زمین تا آسمان.
ادب و شرم تو را خسرو مه رویان کرد
آفرین بر تو که شایسته صد چندینی
به راستی چه سری است خلق را؟ آنگاه که سخن از مفسده‌هایشان به میان می‌آید، عنان ادب از کف می‌دهند و شدیدترین حملات را آغاز می‌کنند و بدترین توهین‌ها را علیه رئیس‌جمهور بر زبان می‌رانند و آخر
سر هم «پوپولیست » اش می‌نامند و چشم بر رفتارهایی که تداعی‌کننده یک پلورالیسم سیاسی عینی است، می‌بندند. مشتی دیگر هم ادعا می‌کنند، احمدی‌نژاد یک قدم از دیکتاتورها پیش است! آیا اینکه کوتوله‌های سیاسی به خود اجازه می‌دهند که اینگونه به رئیس یک کشور حمله کنند و کسی به آنها «تو» هم نگوید، نشان از بلوغ دموکراسی ندارد؟ البته نباید چندان تعجب کرد؛ که اینان بس از دموکراسی دل چرکینند. این دموکراسی بود که چنبره اختاپوس‌وارشان را بر چاه‌های نفتی پایان داد و پدرخوانده را بازنشسته کرد و از او سایه‌ای بیش نگذاشت و بر پدرخواندگی و آقازادگی خط بطلان کشید. به هر حال مناظره یکشنبه شب، هرچند مردم ایران زمین را برآشفت اما به وضوح نشان داد، مدعی اخلاق بودن آسان و حرکت در مسیر اخلاق بس دشوار است. آنان که حجب را خورده و حیا را قی کرده بودند، نیمه پنهانشان را بر همگان عیان ساختند که:
« و مکروا و مکرالله و الله خیر الماکرین».
به قول حضرت حافظ:
غمناك نبايد بود از طعن حسود اى دل
شايد كه چو وا بينى خير تو در اين باشد
«عسی ان تکرهوا شيئا و هو خير لکم» ارسال نظر
پربیننده