زهرا صادقی*: ورود تکنولوژی‌های رسانه‌ای جدید به جامعه ایرانی به دلیل یکبارگی ورود و انجامنگرفتن بسترسازی لازم در قالب بومی کردن آن منجر به آسیب‌های اجتماعی شده است. انواع شایعه‌پراکنی‌ها، مواجهه با شبهات اعتقادی، انواع کمپین‌های غیرلازم، نشر اخبار ناموثق در سطح ملی، از هم پاشیدگی خانواده‌ها به واسطه استفاده ناصحیح از فضای مجازی و افزایش شکاف نسلی بین دانش‌آموزان و اولیا از جمله آسیب‌های وارده به فضای اجتماعی ایران است که در دهه گذشته به واسطه ورود بی‌تدبیر تکنولوژی‌های رایانه‌ای نوین، انجام گرفته است. از ورود یکباره رسانه‌های نوین به کشور که بگذریم، این رسانه‌ها دائم در حال به‌روزرسانی و پیچیدگی بیشتر هستند، بر این اساس باید ایران اسلامی را برای مواجهه با دنیای پیچیده‌تر آماده کرد. دنیایی که در آن به‌جای آنکه ما رسانه‌ها را کنترل کنیم، رسانه‌ها ما را کنترل خواهند کرد. با توجه به این موضوع ورود به حوزه آموزش سواد رسانه‌ای لازم به نظر می‌رسد. این دنیای نوین را غربی‌ها دهه‌هاست که تجربه کرده‌اند، با آسیب‌هایش مواجه شده و جهت مقابله با آن، به آموزش سواد رسانه‌ای پناه آورده‌اند. آموزش سواد رسانه‌ای سال‌هاست در غرب به عنوان واحد درسی به دانش‌آموزان یاد داده می‌شود. حال آنکه در ایران، آموزش سواد رسانه‌ای تنها در چند واحد دانشگاهی جا خوش کرده است.
سواد رسانه‌ای یعنی یادگیری مهارت‌های استفاده از مزایای رسانه و پرهیز از معایب آن. باید با تجهیز به سواد رسانه‌ای، به سوی استفاده متعادل، توانمند، معقول، مشروط و محدود (از بعد زمان، مکان، قیمت و قوانین) گام برداریم. بر این اساس می‌توان اذعان داشت آموزش سواد رسانه‌ای به صورت شبکه‌ای بین گروه‌های گوناگون مخاطبان نیازی ضروری است.
*کارشناس ارشد رسانه