کاش بیشتر از این قدر بدانیم ...
یاد گرفته‌ایم برویم و بلیت یکی از تئاترهای مطرح را بخریم- البته اگر از جست‌وجو برای یافتن بلیت مجانی ناامید شدیم(!)- و تماشا کنیم و در تمام لحظه‌هایی که صحنه مقابل چشمانمان یک واقعه تاریخی، انسانی و حتی اجتماعی را به تصویر می‌کشد، از جایمان حرکت نکنیم و در عین حال به صورت «زیر پوستی» و «غیرمحسوس» لذت ببریم و به کسی نگوییم از کدام قسمت کار خوشمان آمده. یاد گرفته‌ایم از سالن که بیرون آمدیم مراقب آقا یا خانم بازیگر باشیم تا ببینیم چه می‌کند تا همان را خبط و خطا به حساب آوریم و به قول خودمانی، مچ آرتیست روی صحنه را بگیریم و کوچک‌ترین عکس‌العملش را بدون توجه به آنچه چند لحظه پیش با هنرمندی او دیدیم و یاد گرفتیم، در گوش دیگران بازگو کنیم تا آنها هم به شکلی غلو شده، چشمانشان چهار تا شود! یاد گرفته‌ایم، تئاتر را یک بار برای همیشه ببینیم، نه همیشه برای همیشه! و همان
یک بار را، بی‌دلیل تبدیل کنیم به موضعی که اهالی صحنه را از خودمان جدا می‌کند. یاد گرفته‌ایم...
برای همین است که خیال می‌کنیم تئاتر، یک هنر خاص است با مخاطب خاص. پرده‌های سالن که کنار می‌روند، بازیگران که روی صحنه ظاهر می‌شوند، مشتاق می‌شویم برای بیشتر دانستن موضوع تئاتر؛ اصلا خاصیت نمایش، این است. اینکه فکر تو را قلقلک دهد تا درباره سوژه مورد نظر (هرچند به نظر تو بی‌اهمیت باشد!) فکر کنی و از ظن خودت به کنکاش و بررسی آن بپردازی. وقتی به پشت صحنه یک نمایش مراجعه می‌کنیم، وقتی به درد دل بازیگران و نمایشنامه‌نویسان و کارگردانان گوش می‌کنیم، متوجه نوعی افسردگی می‌شویم که گویی اجبارا از سوی جامعه به این قشر تحمیل شده است. ناخواسته آنها را در لاک خودشان فرو برده‌ایم و شاید گاهی بر این فشار می‌افزاییم و فراموش می‌کنیم که آنها نیز در مجموعه یک زندگی شهروندی، حق دارند تمام تعاملات اجتماعی را به ترتیب اجرا کنند؛ در مقابل شوخی‌ها بخندند و حتی عکس‌العمل نشان دهند؛ در مقابل وقایع دلهره‌آور و پراضطراب بترسند، در مواقع غم و درد، گریه کنند و هنگام عصبانیت، عصبانی شوند. این را یک بازیگر تئاتر می‌گفت که فکر می‌کرد به خاطر موقعیت شغلی‌اش(یعنی بازیگری) گاهی با فرزندش دچار تنش‌های جبران‌ناپذیری می‌شود و حتی از خانواده‌اش، عکس‌العمل‌هایی می‌بیند که برایش قابل هضم نیست. اما جدای از این حواشی تئاتر، تماشای یک نمایش و مهم‌تر از آن اجرایش روی صحنه یک پدیده انسانی است که حتی می‌تواند بزرگ‌ترین تاثیر را در انسان‌سازی به همراه داشته باشد. دلیلش هم کاملا مبرهن است. تئاتر زنده و در تمام مدت اجرا برای مخاطب ملموس است و حتی اشتباهات و تُپُق‌های بازیگرانش هم در کار حل می‌شود و مخاطب آن را می‌پذیرد، پس بی‌راه نیست اگر بگوییم، تئاتر می‌تواند ثقیل‌ترین مفاهیم فرهنگی، اجتماعی و حتی انسانی را در خود جای دهد و به مخاطبش عرضه کند و حتی فراتر از این موضوع، ارائه هنری مجرد است که مخاطب پس از گذران یک روز پردغدغه و خسته‌کننده، مقابل سن بنشیند و منتظر بازیگرانی باشد که برای عرضه شخصیتی تازه تلاش کرده‌اند. ساعت‌ها تمرین فرسایشی که می‌تواند نیروی هر فردی را برای روزهای آتی به شکل محسوسی پایین آورد و زندگی را برایش سخت کند. این تنها علاقه اهالی تئاتر برای نوآوری، بدیع بودن و خلاقیت است که همت‌شان را زنده نگه می‌دارد تا صادقانه دیالوگ‌هایشان را به تصویر تبدیل کنند و ای کاش بیشتر از آنچه هست، قدر این تصاویر را بدانیم ... .
بهرام ريحاني
و اجراي پانتوميم «ترانه هستي...»
فارس: نمايش پانتوميم «ترانه هستي...» در جشنواره سراسري تئاتر ماه شركت مي‌كند و پس از آن اجراي عمومي خواهد داشت. بهرام ريحاني، كارگردان پانتوميم با اعلام این خبر گفت: قصد دارم نمايش پانتوميم «ترانه هستي يك شاخه گل است، مي‌پيچد و مي‌شكوفد و اين معناي زندگي است» را براي اجراي عمومي در حوزه هنري آماده كنم. وي گفت: تمرينات اين پانتوميم به مدت دو هفته، روزانه حداقل سه ساعت انجام شد. ريحاني افزود: پانتوميم «ترانه هستي...» در نوع خود بسيار عجيب و جالب است و در كل هفت بازيگر اصلي دارد كه اين بازيگران از بين 12 نفر انتخاب مي‌شوند.
معرفی نمايش‌هاي جديد تئاتر‌شهر
ایسنا: دو اثر نمايشي تازه به كارگرداني كيومرث مرادي و علي عابدي در تالارهاي قشقايي و سايه مجموعه تئاتر‌شهر به روي صحنه رفت. نمايش «خانه» نوشته نغمه ثميني و كارگرداني كيومرث مرادي هر روز ساعت 30/20 به مدت 85 دقيقه در تالار قشقايي تئاتر‌شهر اجرا خواهد شد. در اين نمايش مهدي سلطاني، پيام دهكردي، هدايت هاشمي، نگار عابدی، ستاره پسياني، نازگل نادريان و محسن رستگار ايفاي نقش مي‌كنند. همچنين نمايش «عروسي در سايه» نوشته و كار علي عابدي در تالار سايه به‌عنوان يكي ديگر از آثار نمايشي از روز 21 خرداد‌ماه به صحنه رفت. مجموعه تئاتر‌شهر علاوه بر اين، تا 29 خرداد نمايش «مادر مانده» به كارگرداني مشترك نيما دهقان و حميدرضا آذرنگ را به روی صحنه خواهد داشت. همچنين نمايش «همه چيز درباره آقاي ف» به كارگرداني آرش عباسي ساعت 19 در كارگاه نمايش در حال اجراست. یادداشت
کاش بیشتر از این قدر بدانیم ...
یاد گرفته‌ایم برویم و بلیت یکی از تئاترهای مطرح را بخریم- البته اگر از جست‌وجو برای یافتن بلیت مجانی ناامید شدیم(!)- و تماشا کنیم و در تمام لحظه‌هایی که صحنه مقابل چشمانمان یک واقعه تاریخی، انسانی و حتی اجتماعی را به تصویر می‌کشد، از جایمان حرکت نکنیم و در عین حال به صورت «زیر پوستی» و «غیرمحسوس» لذت ببریم و به کسی نگوییم از کدام قسمت کار خوشمان آمده. یاد گرفته‌ایم از سالن که بیرون آمدیم مراقب آقا یا خانم بازیگر باشیم تا ببینیم چه می‌کند تا همان را خبط و خطا به حساب آوریم و به قول خودمانی، مچ آرتیست روی صحنه را بگیریم و کوچک‌ترین عکس‌العملش را بدون توجه به آنچه چند لحظه پیش با هنرمندی او دیدیم و یاد گرفتیم، در گوش دیگران بازگو کنیم تا آنها هم به شکلی غلو شده، چشمانشان چهار تا شود! یاد گرفته‌ایم، تئاتر را یک بار برای همیشه ببینیم، نه همیشه برای همیشه! و همان
یک بار را، بی‌دلیل تبدیل کنیم به موضعی که اهالی صحنه را از خودمان جدا می‌کند. یاد گرفته‌ایم...
برای همین است که خیال می‌کنیم تئاتر، یک هنر خاص است با مخاطب خاص. پرده‌های سالن که کنار می‌روند، بازیگران که روی صحنه ظاهر می‌شوند، مشتاق می‌شویم برای بیشتر دانستن موضوع تئاتر؛ اصلا خاصیت نمایش، این است. اینکه فکر تو را قلقلک دهد تا درباره سوژه مورد نظر (هرچند به نظر تو بی‌اهمیت باشد!) فکر کنی و از ظن خودت به کنکاش و بررسی آن بپردازی. وقتی به پشت صحنه یک نمایش مراجعه می‌کنیم، وقتی به درد دل بازیگران و نمایشنامه‌نویسان و کارگردانان گوش می‌کنیم، متوجه نوعی افسردگی می‌شویم که گویی اجبارا از سوی جامعه به این قشر تحمیل شده است. ناخواسته آنها را در لاک خودشان فرو برده‌ایم و شاید گاهی بر این فشار می‌افزاییم و فراموش می‌کنیم که آنها نیز در مجموعه یک زندگی شهروندی، حق دارند تمام تعاملات اجتماعی را به ترتیب اجرا کنند؛ در مقابل شوخی‌ها بخندند و حتی عکس‌العمل نشان دهند؛ در مقابل وقایع دلهره‌آور و پراضطراب بترسند، در مواقع غم و درد، گریه کنند و هنگام عصبانیت، عصبانی شوند. این را یک بازیگر تئاتر می‌گفت که فکر می‌کرد به خاطر موقعیت شغلی‌اش(یعنی بازیگری) گاهی با فرزندش دچار تنش‌های جبران‌ناپذیری می‌شود و حتی از خانواده‌اش، عکس‌العمل‌هایی می‌بیند که برایش قابل هضم نیست. اما جدای از این حواشی تئاتر، تماشای یک نمایش و مهم‌تر از آن اجرایش روی صحنه یک پدیده انسانی است که حتی می‌تواند بزرگ‌ترین تاثیر را در انسان‌سازی به همراه داشته باشد. دلیلش هم کاملا مبرهن است. تئاتر زنده و در تمام مدت اجرا برای مخاطب ملموس است و حتی اشتباهات و تُپُق‌های بازیگرانش هم در کار حل می‌شود و مخاطب آن را می‌پذیرد، پس بی‌راه نیست اگر بگوییم، تئاتر می‌تواند ثقیل‌ترین مفاهیم فرهنگی، اجتماعی و حتی انسانی را در خود جای دهد و به مخاطبش عرضه کند و حتی فراتر از این موضوع، ارائه هنری مجرد است که مخاطب پس از گذران یک روز پردغدغه و خسته‌کننده، مقابل سن بنشیند و منتظر بازیگرانی باشد که برای عرضه شخصیتی تازه تلاش کرده‌اند. ساعت‌ها تمرین فرسایشی که می‌تواند نیروی هر فردی را برای روزهای آتی به شکل محسوسی پایین آورد و زندگی را برایش سخت کند. این تنها علاقه اهالی تئاتر برای نوآوری، بدیع بودن و خلاقیت است که همت‌شان را زنده نگه می‌دارد تا صادقانه دیالوگ‌هایشان را به تصویر تبدیل کنند و ای کاش بیشتر از آنچه هست، قدر این تصاویر را بدانیم ... .
بهرام ريحاني
و اجراي پانتوميم «ترانه هستي...»
فارس: نمايش پانتوميم «ترانه هستي...» در جشنواره سراسري تئاتر ماه شركت مي‌كند و پس از آن اجراي عمومي خواهد داشت. بهرام ريحاني، كارگردان پانتوميم با اعلام این خبر گفت: قصد دارم نمايش پانتوميم «ترانه هستي يك شاخه گل است، مي‌پيچد و مي‌شكوفد و اين معناي زندگي است» را براي اجراي عمومي در حوزه هنري آماده كنم. وي گفت: تمرينات اين پانتوميم به مدت دو هفته، روزانه حداقل سه ساعت انجام شد. ريحاني افزود: پانتوميم «ترانه هستي...» در نوع خود بسيار عجيب و جالب است و در كل هفت بازيگر اصلي دارد كه اين بازيگران از بين 12 نفر انتخاب مي‌شوند.
معرفی نمايش‌هاي جديد تئاتر‌شهر
ایسنا: دو اثر نمايشي تازه به كارگرداني كيومرث مرادي و علي عابدي در تالارهاي قشقايي و سايه مجموعه تئاتر‌شهر به روي صحنه رفت. نمايش «خانه» نوشته نغمه ثميني و كارگرداني كيومرث مرادي هر روز ساعت 30/20 به مدت 85 دقيقه در تالار قشقايي تئاتر‌شهر اجرا خواهد شد. در اين نمايش مهدي سلطاني، پيام دهكردي، هدايت هاشمي، نگار عابدی، ستاره پسياني، نازگل نادريان و محسن رستگار ايفاي نقش مي‌كنند. همچنين نمايش «عروسي در سايه» نوشته و كار علي عابدي در تالار سايه به‌عنوان يكي ديگر از آثار نمايشي از روز 21 خرداد‌ماه به صحنه رفت. مجموعه تئاتر‌شهر علاوه بر اين، تا 29 خرداد نمايش «مادر مانده» به كارگرداني مشترك نيما دهقان و حميدرضا آذرنگ را به روی صحنه خواهد داشت. همچنين نمايش «همه چيز درباره آقاي ف» به كارگرداني آرش عباسي ساعت 19 در كارگاه نمايش در حال اجراست. ارسال نظر
پربیننده