اگرچه بسیاری منتظر بودند در انتخابات پارلمانی اروپا نتایجی مطلوب دولت جدید آمریکا و هم‌راستا با سیاست‌های باراک اوباما حاصل شود، اما نه‌تنها اروپا به سرمایه‌داری نه نگفت، بلکه با انتخاب راست‌ها و تصاحب اکثریت پارلمان اروپا، اوباما به خوبی فهمید هنوز راه درازی برای متقاعد کردن اروپایی‌ها برای تبعیت از سیاست‌های شبه‌سوسیالیستی در پیش دارد. همه فکر می‌کردند در اروپا نیز چپ‌ها می‌توانند با توجه به بحران مالی فعلی جهانی و اثرات آن بر وضعیت معاش مردم در این انتخابات پیروز شوند و روندی جدید را در تصمیم‌‌گیری‌های سیاسی- اقتصادی این قاره رقم بزنند و با تثبیت شعارهایی چون ملی‌سازی و ناسیونالیسم اقتصادی هم‌راستا با اوباما در این جریان حرکت کنند، اما اروپایی‌ها یک‌بار دیگر نشان دادند در طرز تفکر همچنان دوست دارند خلاف آمریکا حرکت کنند. در انتخابات اخیر پارلمان اروپا نه‌تنها مارکسیسم و ناسیونالیسم رای نیاورد بلکه این‌بار هم سرمایه‌داران راستگرا در بیشتر کشورهای مهم اروپایی روی موج رضایت مردم سوار شده و اکثریت پارلمان را به خود اختصاص دادند؛ البته سرمایه‌داری از نوع اروپایی آن. در این میان نکته‌ای هست که می‌تواند در درک چرایی پیروزی راست‌ها موثر باشد. پارلمان اروپا با همه تبلیغاتی که در سال‌های گذشته درباره آن صورت گرفته و به‌رغم حضور بسیاری از چهره‌های سرشناس و صاحب نفوذ در این پارلمان، همچنان نتوانسته در معادلات مهم سیاسی و اقتصادی اثرگذار باشد و صرفا عده‌ای سرمایه‌دار هستند که با اصرار بر ادامه حیات این نهاد، تمام هزینه‌های آن را تقبل می‌کنند. از طرفی همه می‌دانند میزان مشارکت اروپایی‌ها در انتخابات اروپایی به مراتب کمتر از انتخابات ملی است و ساختار دموکراسی‌های موجود در اروپا و بررسی جنس رأی‌دهندگان در انتخابات اروپایی نشان داده که این غالبا مردم ناراضی و کمتر مشتاق به حضور در انتخابات ملی و محلی هستند که در این انتخابات پای صندوق‌های رای می‌آیند. به عبارت دیگر این رأی‌دهندگان معترض اروپایی هستند که غالبا در اعتراض به وضع موجود پای صندوق‌ها می‌آیند و به همین دلیل است که می‌توان نتایج این انتخابات را نتایج واقعی و برآیند اعتراضات مردمی در اروپا نسبت به وضع فعلی دانست. انتخابات اخیر اروپا در نوع خود یکی از گسترده‌ترین همه‌پرسی‌هایی بود که در سال‌های گذشته در سطح سیاسی در اروپا انجام گرفت و به معنایی می‌توان آن را بزرگ‌ترین انتخاب اروپایی در تاریخ این قاره دانست. نتایجی هم که به دست آمد تقریبا در تمام 27 کشور مشارکت‌کننده جز چند مورد یکسان بود. در فرانسه، آلمان، ایتالیا و لهستان به عنوان چهار کشور بزرگ اروپایی راستگراها توانستند قریب به اتفاق آرا را به دست بیاورند و با اقبال عمومی بسیار خوبی مواجه شدند، اما در انگلستان و اسپانیا چپ‌ها دست برتر را داشتند و در مجارستان، اتریش، بلغارستان و چند کشور دیگر نیز همین چپگراهای سوسیالیست اکثریت را از آن خود کردند اما در مجموع انتخابات اروپا را می‌توان آوردگاهی برای شنیدن اعتراضات مردمی و نارضایتی‌های گسترده عمومی از وضعیت فعلی سیاستمداران و دولتمردان کشورهای این قاره دانست. در برخی نقاط این اعتراض و انتقاد آنقدر شدید بود که صحنه‌های تاریخی به وجود آمد، برای مثال در لندن در جریان برگزاری انتخابات مردم این شهر با شدتی بی‌سابقه در خیابان‌ها علیه حزب حاکم و شخص گوردون براون شعار می‌دادند و زد و خورد‌هایی نیز مشاهده شد. در انگلستان حزب کارگر برای نخستین‌بار در رده‌بندی احزاب این کشور به رده بسیار نازلی سقوط کرد و بسیاری از احزاب خرد و حاشیه‌ای نتایجی بهتر از حزب کارگر به دست آوردند و وزرای گوردون براون نیز هم‌نوا با این جریان یکی پس از دیگری مسیر استعفا را پیموده، به طوری‌که کار را برای ادامه کار دولت این کشور بسیار سخت کرده‌اند، اما سؤال اینجاست که براستی چرا راست‌های اروپا در این مقطع زمانی اینقدر توانستند خود را خوب آرایش داده و با ثبات بی‌نظیری نتایج انتخابات را از آن خود کنند. این چیرگی و غلبه راست‌ها حتی همتایان آنها در آمریکا را نیز تحت‌الشعاع قرار داده و آنها نیز در پی این هستند که از سیاست‌های راست اروپایی پیروی کنند. در روزهای سخت اقتصاد سرمایه‌داری و جهانی‌سازی، به نظر می‌رسد حداقل عاملی که در پیروزی راست‌ها در اروپا نقش داشته، جرات و جسارت رهبران احزاب راست در ارائه برنامه‌های تحول‌خواهانه در اوضاع سیاسی و اقتصادی فعلی است و به‌رغم همه جوسازی‌هایی که درباره احتمال سقوط دولت‌ها و احزاب حاکم در این برهه زمانی صورت می‌گیرد، اما بیشتر این احزاب توانسته‌اند با ارائه همین وعده‌ها و اندکی صرفه‌جویی خود را در کوران این بحران سخت حفظ کنند و نگذارند سرنوشتی شبیه بوش و اوباما برای آنها پیش بیاید. اگر هم در انگلستان این موضوع عکس است، به دلیل تبعیت از همان سیاست‌های آمریکایی و ریخت و پاش‌های معمول است که گریبان دولت را گرفته و جبران آن را به لحاظ اعتبار برای براون و یارانش سخت کرده است. همه اینها در شرایطی است که راست‌های اروپا به تفکیک کشور، شباهت‌ها و نقاط اشتراک فراوانی ندارند و بسیاری از آنها همواره سعی کرده‌اند خود را کاملا جدا از جریان راست در اروپا معرفی کنند و به نظر می‌رسد آنچه موجب شده آنها زیر یک چتر گسترده جمع شوند، اجتناب از نگرش آمریکایی موجود برای مهار بحران اقتصادی است که توانسته مانع از زمین خوردن آنها شود. مطمئن باشید اگر کسانی نظیر آنگلا مرکل و سیلویو برلوسکنی نیز می‌خواستند به سبک اوباما برای مهار اقتصاد لجام‌گسیخته خود به شعارهای سیاسی چون گرایش به ناسیونالیسم و سوسیالیسم اقتصادی متوسل شوند، سرنوشتی غیر از اوضاع فعلی آمریکا در انتظار آنها نبود. پس عملا می‌توان گفت راست‌ها روی خرابه‌ای پیروزی خود را بنا نهادند که بوش ساخت و اوباما نیز در خراب‌تر کردن هرچه بیشتر آن کوشید.
منبع: The Slate
7 ژوئن 2009 دوری از سیاست‌های آمریکا چرا راست‌ها در اروپا برنده شدند؟
اگرچه بسیاری منتظر بودند در انتخابات پارلمانی اروپا نتایجی مطلوب دولت جدید آمریکا و هم‌راستا با سیاست‌های باراک اوباما حاصل شود، اما نه‌تنها اروپا به سرمایه‌داری نه نگفت، بلکه با انتخاب راست‌ها و تصاحب اکثریت پارلمان اروپا، اوباما به خوبی فهمید هنوز راه درازی برای متقاعد کردن اروپایی‌ها برای تبعیت از سیاست‌های شبه‌سوسیالیستی در پیش دارد. همه فکر می‌کردند در اروپا نیز چپ‌ها می‌توانند با توجه به بحران مالی فعلی جهانی و اثرات آن بر وضعیت معاش مردم در این انتخابات پیروز شوند و روندی جدید را در تصمیم‌‌گیری‌های سیاسی- اقتصادی این قاره رقم بزنند و با تثبیت شعارهایی چون ملی‌سازی و ناسیونالیسم اقتصادی هم‌راستا با اوباما در این جریان حرکت کنند، اما اروپایی‌ها یک‌بار دیگر نشان دادند در طرز تفکر همچنان دوست دارند خلاف آمریکا حرکت کنند. در انتخابات اخیر پارلمان اروپا نه‌تنها مارکسیسم و ناسیونالیسم رای نیاورد بلکه این‌بار هم سرمایه‌داران راستگرا در بیشتر کشورهای مهم اروپایی روی موج رضایت مردم سوار شده و اکثریت پارلمان را به خود اختصاص دادند؛ البته سرمایه‌داری از نوع اروپایی آن. در این میان نکته‌ای هست که می‌تواند در درک چرایی پیروزی راست‌ها موثر باشد. پارلمان اروپا با همه تبلیغاتی که در سال‌های گذشته درباره آن صورت گرفته و به‌رغم حضور بسیاری از چهره‌های سرشناس و صاحب نفوذ در این پارلمان، همچنان نتوانسته در معادلات مهم سیاسی و اقتصادی اثرگذار باشد و صرفا عده‌ای سرمایه‌دار هستند که با اصرار بر ادامه حیات این نهاد، تمام هزینه‌های آن را تقبل می‌کنند. از طرفی همه می‌دانند میزان مشارکت اروپایی‌ها در انتخابات اروپایی به مراتب کمتر از انتخابات ملی است و ساختار دموکراسی‌های موجود در اروپا و بررسی جنس رأی‌دهندگان در انتخابات اروپایی نشان داده که این غالبا مردم ناراضی و کمتر مشتاق به حضور در انتخابات ملی و محلی هستند که در این انتخابات پای صندوق‌های رای می‌آیند. به عبارت دیگر این رأی‌دهندگان معترض اروپایی هستند که غالبا در اعتراض به وضع موجود پای صندوق‌ها می‌آیند و به همین دلیل است که می‌توان نتایج این انتخابات را نتایج واقعی و برآیند اعتراضات مردمی در اروپا نسبت به وضع فعلی دانست. انتخابات اخیر اروپا در نوع خود یکی از گسترده‌ترین همه‌پرسی‌هایی بود که در سال‌های گذشته در سطح سیاسی در اروپا انجام گرفت و به معنایی می‌توان آن را بزرگ‌ترین انتخاب اروپایی در تاریخ این قاره دانست. نتایجی هم که به دست آمد تقریبا در تمام 27 کشور مشارکت‌کننده جز چند مورد یکسان بود. در فرانسه، آلمان، ایتالیا و لهستان به عنوان چهار کشور بزرگ اروپایی راستگراها توانستند قریب به اتفاق آرا را به دست بیاورند و با اقبال عمومی بسیار خوبی مواجه شدند، اما در انگلستان و اسپانیا چپ‌ها دست برتر را داشتند و در مجارستان، اتریش، بلغارستان و چند کشور دیگر نیز همین چپگراهای سوسیالیست اکثریت را از آن خود کردند اما در مجموع انتخابات اروپا را می‌توان آوردگاهی برای شنیدن اعتراضات مردمی و نارضایتی‌های گسترده عمومی از وضعیت فعلی سیاستمداران و دولتمردان کشورهای این قاره دانست. در برخی نقاط این اعتراض و انتقاد آنقدر شدید بود که صحنه‌های تاریخی به وجود آمد، برای مثال در لندن در جریان برگزاری انتخابات مردم این شهر با شدتی بی‌سابقه در خیابان‌ها علیه حزب حاکم و شخص گوردون براون شعار می‌دادند و زد و خورد‌هایی نیز مشاهده شد. در انگلستان حزب کارگر برای نخستین‌بار در رده‌بندی احزاب این کشور به رده بسیار نازلی سقوط کرد و بسیاری از احزاب خرد و حاشیه‌ای نتایجی بهتر از حزب کارگر به دست آوردند و وزرای گوردون براون نیز هم‌نوا با این جریان یکی پس از دیگری مسیر استعفا را پیموده، به طوری‌که کار را برای ادامه کار دولت این کشور بسیار سخت کرده‌اند، اما سؤال اینجاست که براستی چرا راست‌های اروپا در این مقطع زمانی اینقدر توانستند خود را خوب آرایش داده و با ثبات بی‌نظیری نتایج انتخابات را از آن خود کنند. این چیرگی و غلبه راست‌ها حتی همتایان آنها در آمریکا را نیز تحت‌الشعاع قرار داده و آنها نیز در پی این هستند که از سیاست‌های راست اروپایی پیروی کنند. در روزهای سخت اقتصاد سرمایه‌داری و جهانی‌سازی، به نظر می‌رسد حداقل عاملی که در پیروزی راست‌ها در اروپا نقش داشته، جرات و جسارت رهبران احزاب راست در ارائه برنامه‌های تحول‌خواهانه در اوضاع سیاسی و اقتصادی فعلی است و به‌رغم همه جوسازی‌هایی که درباره احتمال سقوط دولت‌ها و احزاب حاکم در این برهه زمانی صورت می‌گیرد، اما بیشتر این احزاب توانسته‌اند با ارائه همین وعده‌ها و اندکی صرفه‌جویی خود را در کوران این بحران سخت حفظ کنند و نگذارند سرنوشتی شبیه بوش و اوباما برای آنها پیش بیاید. اگر هم در انگلستان این موضوع عکس است، به دلیل تبعیت از همان سیاست‌های آمریکایی و ریخت و پاش‌های معمول است که گریبان دولت را گرفته و جبران آن را به لحاظ اعتبار برای براون و یارانش سخت کرده است. همه اینها در شرایطی است که راست‌های اروپا به تفکیک کشور، شباهت‌ها و نقاط اشتراک فراوانی ندارند و بسیاری از آنها همواره سعی کرده‌اند خود را کاملا جدا از جریان راست در اروپا معرفی کنند و به نظر می‌رسد آنچه موجب شده آنها زیر یک چتر گسترده جمع شوند، اجتناب از نگرش آمریکایی موجود برای مهار بحران اقتصادی است که توانسته مانع از زمین خوردن آنها شود. مطمئن باشید اگر کسانی نظیر آنگلا مرکل و سیلویو برلوسکنی نیز می‌خواستند به سبک اوباما برای مهار اقتصاد لجام‌گسیخته خود به شعارهای سیاسی چون گرایش به ناسیونالیسم و سوسیالیسم اقتصادی متوسل شوند، سرنوشتی غیر از اوضاع فعلی آمریکا در انتظار آنها نبود. پس عملا می‌توان گفت راست‌ها روی خرابه‌ای پیروزی خود را بنا نهادند که بوش ساخت و اوباما نیز در خراب‌تر کردن هرچه بیشتر آن کوشید.
منبع: The Slate
7 ژوئن 2009 ارسال نظر
پربیننده