باراک اوباما اگرچه به اعتقاد بسیاری یکی از بزرگ‌ترین سخنسرایان تاریخ کاخ سفید است، اما همچنان باید گفت او با همه ژست‌هایی که می‌گیرد هنوز به عنوان شاگرد در مکتب استادان حرافی و سخن‌پروری در تاریخ رؤسای جمهوری آمریکا به حساب می‌آید. اوباما اخیرا به مناسبت سالروز شکست متحدین، سخنرانی مهمی برای آمریکایی‌ها ایراد کرد و در آن کوشید با جمع کردن عناصر رشادت و دلاوری سربازان آمریکایی در روزهای جنگ عراق و افغانستان ذره‌ای از روح خودباوری را در آمریکایی‌های مأیوس ایجاد کند، اما پس از این نطق بود که بسیاری با مقایسه نطق مشابه ریگان، ضعف‌های اوباما را بیرون کشیدند و از آن به عنوان ناتوانی اوباما در تقویت روحیه ملی آمریکایی‌ها نام بردند. اوباما که بسیاری از توانایی سخنسرایی‌اش به عنوان یکی از برتری‌های مهم و تعیین‌کننده وی نام می‌برند، عملا پس از نطقی که در قاهره درباره ارتباط بهتر آمریکا و اسلام ایراد کرد، همچنان در همان فضا سخن گفت و کم و بیش نیز با لحنی غیرقابل قبول و نارسا شبیه لحن و کلام لینکلن، بسیاری را در درون آمریکا از خود مأیوس کرد.
در این میان خود اوباما نیز تلاش می‌کند در سخنرانی‌هایش از ریگان و نوع و جنس کلام او تبعیت کند؛ ریگانی که در سخنرانی‌ها توانایی‌های خیره‌کننده‌ای داشت و همیشه با یک خودکار ساده در دست، بسیاری از آمریکایی‌های بی‌روحیه را در دوره خود تهییج می‌کرد و از تمام عناصر موجود برای تحکیم این روحیه سود می‌جست، اما در مقابل به نظر می‌رسد اوباما آنقدر خودش را درگیر آشتی با مخالفان آمریکا کرده که کم و بیش در همان فضا‌ها مجبور است کلام خود را منتقل کند.
اینها البته همه تفاوت‌های اوباما و ریگان نیست. بسیاری از آمریکایی‌ها معتقدند اوباما در ابتدا آنقدر مواضع جالبی داشت که او را می‌شد نسخه‌ای فراتر از ریگان و حائز قابلیت‌هایی بالاتر از او دانست اما زمان که به جلو رفت، طعم تلخ شکست در برخی حوزه‌ها آنقدر نام و وجهه اوباما را تحت تاثیر قرار داد که همه اعتراف کردند، او هنوز در آغاز راه ریگانیسم در سیاست آمریکاست.
اوباما اخیرا به تمجید گسترده از ریگان پرداخته بود و او را مبدع طرح‌هایی در آمریکا خوانده بود که بسیاری حتی توان تصور کردن آن را نیز نداشتند و بسیاری از مخالفان اوباما و جمهوریخواهان بعد از این تعریف و تمجید‌ها گفتند، اوباما سعی می‌کند ریگان را الگوی خود کند و پشت سیمای نسبتا مثبت او در ذهن مردم آمریکا پنهان شود. اوباما در یکصدمین سالروز تولد ریگان گفت: «رونالد ریگان خط سیر ایالات متحده را عوض کرد، او کارهایی کرد که نه نیکسون و نه بیل کلینتون هیچ کدام نتوانستند از پس آن برآیند. ریگان بیش از هر رئیس‌جمهور دیگری حس امید را به آمریکایی‌ها منتقل کرد و این امید رفته رفته در سیاست آمریکا نیز نمود یافت».
همه این عبارات و جملات نشان می‌دهد اوباما می‌خواهد خود را فرزند خلف ریگان نشان داده و از این طریق نشان دهد در ارتباط تنگاتنگ با مردم آمریکاست، اما نکته‌ای در این میان هست؛ رونالد ریگان در سال‌هایی روی کار آمده بود که جامعه آمریکا دقیقا مانند امروز به این اعتمادزایی و امید‌پروری نیاز داشت. وقوع قضایایی چون واترگیت، جنگ ویتنام، گروگانگیری در سفارت آمریکا در تهران و رکود اقتصادی شدید در آمریکای آن روز، همگی باعث شده بود ریگان برای اثبات جمهوری نسبتا نوپایی که در رأس آن قرار گرفته بود تلاش کند. اوباما نیز امروز با چالش‌هایی مشابه مواجه است اما جنس چالش‌ها را می‌توان دشوار‌تر دانست بویژه در بحث سیاست خارجی. در دوران ریگان تنها تهدید جدی و مهمی که آمریکا را از بیرون آزار می‌داد شوروی بود، اما تهدیدی که امروز مقابل آمریکاست دشمنی تیره و تار است که در خط مقدم مشخص و قابل تعریف نیست و در غارها و کوه‌های صعب‌العبور کمین گرفته و از همان‌جا تمام امنیت و هویت ملی آمریکایی‌ها را تهدید می‌کند.
از طرفی آمریکایی که امروز اوباما هدایت آن را برعهده دارد، آمریکایی به مراتب ضعیف‌تر از گذشته و آسیب‌پذیر‌تر از دوران ریگان است. وضع اقتصادی دولت اوباما نیز نیازی به تشریح ندارد و شکست‌های سنگینی که اخیرا عاید او شده کار را دشوار‌تر کرده است. اوباما به اعتقاد بسیاری از وضعیت فعلی ترسیده و حتی قادر نیست در سخنرانی‌های مهم خود مستقیما و رودررو با مردم درباره این مشکلات صحبت کند و مجبور است هربار برای تبیین اوضاع متزلزل موجود متنی را از پیش تهیه کرده و از روی آن متن، عبارات و جملات قریب به عذرخواهی‌اش را قرائت کند. این دقیقا همان سبکی است که لینکلن در کار خود دنبال می‌کرد و هربار با اتکا به متون از پیش طراحی شده که غالبا دیگران آن را می‌نوشتند، به جمع مردم می‌آمد و بسیاری از متن‌هایش را نیز برای انتشار به رسانه‌ها می‌سپرد، اما ریگان با تردستی هرچه تمام‌تر از ابزارهای تعامل رودررو با مردم استفاده می‌کرد و می‌توانست با سبک خاص و نگاه جذابی که در بیننده به وجود می‌آورد او را مبهوت خود کند و با همین روش به ظاهر ساده در دورانی سخت به ترمیم و بازسازی روحیه آمریکایی‌ها بپردازد.
به نظر می‌رسد اوباما شرایطی بسیار متفاوت از روزهای ورودش به کاخ سفید را سپری می‌کند. او امروز با ناکامی‌هایی که گمان نمی‌کرد به این سرعت ذهن او را آشفته کند، رودررواست و می‌داند که براحتی نمی‌توان بر حالات فعلی آمریکایی‌ها و نگرانی‌هایی که دارند اثر گذاشت. شاید اوباما یکی از سخنسراترین مردانی باشد که آمریکا به خود دیده اما به نظر می‌رسد برای پیشبرد کارش به ابزارهای بهتری نیاز دارد و حتی اگر بخواهد از این روش استفاده کند، باید هنوز خود را شاگرد ریگان بداند.
منبع: گلوب اند میل
7 ژوئن 2009 اوباما هنوز ریگان نشده
باراک اوباما اگرچه به اعتقاد بسیاری یکی از بزرگ‌ترین سخنسرایان تاریخ کاخ سفید است، اما همچنان باید گفت او با همه ژست‌هایی که می‌گیرد هنوز به عنوان شاگرد در مکتب استادان حرافی و سخن‌پروری در تاریخ رؤسای جمهوری آمریکا به حساب می‌آید. اوباما اخیرا به مناسبت سالروز شکست متحدین، سخنرانی مهمی برای آمریکایی‌ها ایراد کرد و در آن کوشید با جمع کردن عناصر رشادت و دلاوری سربازان آمریکایی در روزهای جنگ عراق و افغانستان ذره‌ای از روح خودباوری را در آمریکایی‌های مأیوس ایجاد کند، اما پس از این نطق بود که بسیاری با مقایسه نطق مشابه ریگان، ضعف‌های اوباما را بیرون کشیدند و از آن به عنوان ناتوانی اوباما در تقویت روحیه ملی آمریکایی‌ها نام بردند. اوباما که بسیاری از توانایی سخنسرایی‌اش به عنوان یکی از برتری‌های مهم و تعیین‌کننده وی نام می‌برند، عملا پس از نطقی که در قاهره درباره ارتباط بهتر آمریکا و اسلام ایراد کرد، همچنان در همان فضا سخن گفت و کم و بیش نیز با لحنی غیرقابل قبول و نارسا شبیه لحن و کلام لینکلن، بسیاری را در درون آمریکا از خود مأیوس کرد.
در این میان خود اوباما نیز تلاش می‌کند در سخنرانی‌هایش از ریگان و نوع و جنس کلام او تبعیت کند؛ ریگانی که در سخنرانی‌ها توانایی‌های خیره‌کننده‌ای داشت و همیشه با یک خودکار ساده در دست، بسیاری از آمریکایی‌های بی‌روحیه را در دوره خود تهییج می‌کرد و از تمام عناصر موجود برای تحکیم این روحیه سود می‌جست، اما در مقابل به نظر می‌رسد اوباما آنقدر خودش را درگیر آشتی با مخالفان آمریکا کرده که کم و بیش در همان فضا‌ها مجبور است کلام خود را منتقل کند.
اینها البته همه تفاوت‌های اوباما و ریگان نیست. بسیاری از آمریکایی‌ها معتقدند اوباما در ابتدا آنقدر مواضع جالبی داشت که او را می‌شد نسخه‌ای فراتر از ریگان و حائز قابلیت‌هایی بالاتر از او دانست اما زمان که به جلو رفت، طعم تلخ شکست در برخی حوزه‌ها آنقدر نام و وجهه اوباما را تحت تاثیر قرار داد که همه اعتراف کردند، او هنوز در آغاز راه ریگانیسم در سیاست آمریکاست.
اوباما اخیرا به تمجید گسترده از ریگان پرداخته بود و او را مبدع طرح‌هایی در آمریکا خوانده بود که بسیاری حتی توان تصور کردن آن را نیز نداشتند و بسیاری از مخالفان اوباما و جمهوریخواهان بعد از این تعریف و تمجید‌ها گفتند، اوباما سعی می‌کند ریگان را الگوی خود کند و پشت سیمای نسبتا مثبت او در ذهن مردم آمریکا پنهان شود. اوباما در یکصدمین سالروز تولد ریگان گفت: «رونالد ریگان خط سیر ایالات متحده را عوض کرد، او کارهایی کرد که نه نیکسون و نه بیل کلینتون هیچ کدام نتوانستند از پس آن برآیند. ریگان بیش از هر رئیس‌جمهور دیگری حس امید را به آمریکایی‌ها منتقل کرد و این امید رفته رفته در سیاست آمریکا نیز نمود یافت».
همه این عبارات و جملات نشان می‌دهد اوباما می‌خواهد خود را فرزند خلف ریگان نشان داده و از این طریق نشان دهد در ارتباط تنگاتنگ با مردم آمریکاست، اما نکته‌ای در این میان هست؛ رونالد ریگان در سال‌هایی روی کار آمده بود که جامعه آمریکا دقیقا مانند امروز به این اعتمادزایی و امید‌پروری نیاز داشت. وقوع قضایایی چون واترگیت، جنگ ویتنام، گروگانگیری در سفارت آمریکا در تهران و رکود اقتصادی شدید در آمریکای آن روز، همگی باعث شده بود ریگان برای اثبات جمهوری نسبتا نوپایی که در رأس آن قرار گرفته بود تلاش کند. اوباما نیز امروز با چالش‌هایی مشابه مواجه است اما جنس چالش‌ها را می‌توان دشوار‌تر دانست بویژه در بحث سیاست خارجی. در دوران ریگان تنها تهدید جدی و مهمی که آمریکا را از بیرون آزار می‌داد شوروی بود، اما تهدیدی که امروز مقابل آمریکاست دشمنی تیره و تار است که در خط مقدم مشخص و قابل تعریف نیست و در غارها و کوه‌های صعب‌العبور کمین گرفته و از همان‌جا تمام امنیت و هویت ملی آمریکایی‌ها را تهدید می‌کند.
از طرفی آمریکایی که امروز اوباما هدایت آن را برعهده دارد، آمریکایی به مراتب ضعیف‌تر از گذشته و آسیب‌پذیر‌تر از دوران ریگان است. وضع اقتصادی دولت اوباما نیز نیازی به تشریح ندارد و شکست‌های سنگینی که اخیرا عاید او شده کار را دشوار‌تر کرده است. اوباما به اعتقاد بسیاری از وضعیت فعلی ترسیده و حتی قادر نیست در سخنرانی‌های مهم خود مستقیما و رودررو با مردم درباره این مشکلات صحبت کند و مجبور است هربار برای تبیین اوضاع متزلزل موجود متنی را از پیش تهیه کرده و از روی آن متن، عبارات و جملات قریب به عذرخواهی‌اش را قرائت کند. این دقیقا همان سبکی است که لینکلن در کار خود دنبال می‌کرد و هربار با اتکا به متون از پیش طراحی شده که غالبا دیگران آن را می‌نوشتند، به جمع مردم می‌آمد و بسیاری از متن‌هایش را نیز برای انتشار به رسانه‌ها می‌سپرد، اما ریگان با تردستی هرچه تمام‌تر از ابزارهای تعامل رودررو با مردم استفاده می‌کرد و می‌توانست با سبک خاص و نگاه جذابی که در بیننده به وجود می‌آورد او را مبهوت خود کند و با همین روش به ظاهر ساده در دورانی سخت به ترمیم و بازسازی روحیه آمریکایی‌ها بپردازد.
به نظر می‌رسد اوباما شرایطی بسیار متفاوت از روزهای ورودش به کاخ سفید را سپری می‌کند. او امروز با ناکامی‌هایی که گمان نمی‌کرد به این سرعت ذهن او را آشفته کند، رودررواست و می‌داند که براحتی نمی‌توان بر حالات فعلی آمریکایی‌ها و نگرانی‌هایی که دارند اثر گذاشت. شاید اوباما یکی از سخنسراترین مردانی باشد که آمریکا به خود دیده اما به نظر می‌رسد برای پیشبرد کارش به ابزارهای بهتری نیاز دارد و حتی اگر بخواهد از این روش استفاده کند، باید هنوز خود را شاگرد ریگان بداند.
منبع: گلوب اند میل
7 ژوئن 2009 ارسال نظر
پربیننده