بهناز شيرباني: «پدرسالار»، «زیر تیغ»، «مثل هیچکس» و... بخشی از آثاری است که در کارنامه هنری سيد علی‌اکبر محلوجیان خودنمایی می‌کند. پرداختن به مسائل اجتماعی از جمله نکات برجسته‌ای است که همواره در فیلمنامه‌های محلوجیان به چشم می‌خورد. با او گپ و گفتی کوتاه داشتیم که در ادامه می‌خوانید.
بعد از سریال «مثل هیچکس» کار تلویزیونی دیگری با نویسندگی شما ندیدیم. دلیل این کم‌کاری چیست؟
شاید به این خاطر که من اصولا وقت زیادی برای نوشتن فیلمنامه‌ها می‌گذارم و هیچگاه از کاری که با عجله نوشته شود راضی نبوده‌ام. بنابراین سعی می‌کنم که با تامل بیشتر شخصیت‌های قصه را پرورش دهم و این کار زمان می‌برد. در حال حاضر هم مشغول نوشتن فیلمنامه‌ای با محوریت مسائل اجتماعی هستم.
دغدغه پرداختن به مسائل اجتماعی در بیشتر کارهای شما وجود دارد.
بله، من در این جامعه زندگی می‌کنم و همان اتفاقات اطرافم را به صورت فیلمنامه می‌نویسم شاید به این خاطر که شناخت بهتری درباره آدم‌های اطرافم دارم و کاملا برای من ملموس هستند. مثلا «زیر تیغ» قصه کارگر یک کارخانه بود و من شناخت زیادی از شخصیت‌های آن داستان داشتم. طبیعتا هرقدر شخصیت داستان برای من باورپذیرتر باشد برای مخاطب نیز همینطور است.
تا چه اندازه کارگردان می‌تواند در کار یک فیلمنامه‌نویس تاثیرگذار باشد؟
کارگردان بسیار تاثیرگذار است. طبیعتا وقتی من فیلمنامه‌ای را می‌نویسم و تصور دقیق و شناخت کاملی نسبت به فضا و آدم‌های قصه دارم همین قضیه در کار یک کارگردان هم باید نمود پیدا کند یعنی کارگردان هم باید مثل من آدم‌های قصه را بشناسد تا فیلمنامه اثر خودش را داشته باشد مثل اتفاقی که در سریال زیرتیغ افتاد. خوشبختانه آقای هنرمند شناخت خوبی نسبت به شخصیت‌های داستان داشته و بالطبع بازیگران این مجموعه هم بسیار خوب درخشیده‌اند.
نکته مهمی که در بیشتر نوشته‌های شما چشمگیر است پرداختن به سنت‌های ایرانی است. شما تا چه اندازه پایبند سنت‌ها هستید؟
شاید عمده‌ترین دغدغه من پرداختن به سنت‌هاست. برای ارزش‌هایی که گاهی به سادگی فراموش می‌شوند غصه می‌خورم؛ ارزش‌های انسانی که ما از زمان‌های گذشته در ایران داشته‌ایم و می‌توانند جهانی شوند. حتی سنت‌ها را به شکل و شیوه دیگر می‌توان در آثار چخوف دید اما در چارچوب فرهنگ روس. ایرانی‌ها خصلت‌های خاصی دارند که روز به روز کمرنگ‌تر می‌شود. البته قبول دارم که گاهی به جبر زمان بعضی از این اصالت‌ها فراموش می‌شود اما باز هم می‌توان هرازگاهی دوباره آنها را زنده کرد مثل حضور بزرگ‌ترها در خانه که حرمت زیادی دارند و متاسفانه روز به‌روز کمرنگ‌تر می‌شود.
نکته بارز نوشته‌های شما استفاده از ضرب‌المثل‌ها در گفتار شخصیت‌های داستان است، دلیل این کار چیست؟
نوشتن ضرب‌المثل‌ها چیزی نیست که از روی کتاب خاصی نوشته شود. ضرب‌المثل‌ها در ذهن من ماندگار و حک شده‌اند. پدرم معدن ضرب‌المثل بود و در تمام حرف‌هایش از ضرب‌المثل استفاده می‌کرد. من با این فرهنگ بزرگ شدم و برای من غریبه نیست. گفت‌وگو با سيد علی‌اکبر محلوجیان، نويسنده و فيلمنامه نويس
به سنت‌ها پایبندم
بهناز شيرباني: «پدرسالار»، «زیر تیغ»، «مثل هیچکس» و... بخشی از آثاری است که در کارنامه هنری سيد علی‌اکبر محلوجیان خودنمایی می‌کند. پرداختن به مسائل اجتماعی از جمله نکات برجسته‌ای است که همواره در فیلمنامه‌های محلوجیان به چشم می‌خورد. با او گپ و گفتی کوتاه داشتیم که در ادامه می‌خوانید.
بعد از سریال «مثل هیچکس» کار تلویزیونی دیگری با نویسندگی شما ندیدیم. دلیل این کم‌کاری چیست؟
شاید به این خاطر که من اصولا وقت زیادی برای نوشتن فیلمنامه‌ها می‌گذارم و هیچگاه از کاری که با عجله نوشته شود راضی نبوده‌ام. بنابراین سعی می‌کنم که با تامل بیشتر شخصیت‌های قصه را پرورش دهم و این کار زمان می‌برد. در حال حاضر هم مشغول نوشتن فیلمنامه‌ای با محوریت مسائل اجتماعی هستم.
دغدغه پرداختن به مسائل اجتماعی در بیشتر کارهای شما وجود دارد.
بله، من در این جامعه زندگی می‌کنم و همان اتفاقات اطرافم را به صورت فیلمنامه می‌نویسم شاید به این خاطر که شناخت بهتری درباره آدم‌های اطرافم دارم و کاملا برای من ملموس هستند. مثلا «زیر تیغ» قصه کارگر یک کارخانه بود و من شناخت زیادی از شخصیت‌های آن داستان داشتم. طبیعتا هرقدر شخصیت داستان برای من باورپذیرتر باشد برای مخاطب نیز همینطور است.
تا چه اندازه کارگردان می‌تواند در کار یک فیلمنامه‌نویس تاثیرگذار باشد؟
کارگردان بسیار تاثیرگذار است. طبیعتا وقتی من فیلمنامه‌ای را می‌نویسم و تصور دقیق و شناخت کاملی نسبت به فضا و آدم‌های قصه دارم همین قضیه در کار یک کارگردان هم باید نمود پیدا کند یعنی کارگردان هم باید مثل من آدم‌های قصه را بشناسد تا فیلمنامه اثر خودش را داشته باشد مثل اتفاقی که در سریال زیرتیغ افتاد. خوشبختانه آقای هنرمند شناخت خوبی نسبت به شخصیت‌های داستان داشته و بالطبع بازیگران این مجموعه هم بسیار خوب درخشیده‌اند.
نکته مهمی که در بیشتر نوشته‌های شما چشمگیر است پرداختن به سنت‌های ایرانی است. شما تا چه اندازه پایبند سنت‌ها هستید؟
شاید عمده‌ترین دغدغه من پرداختن به سنت‌هاست. برای ارزش‌هایی که گاهی به سادگی فراموش می‌شوند غصه می‌خورم؛ ارزش‌های انسانی که ما از زمان‌های گذشته در ایران داشته‌ایم و می‌توانند جهانی شوند. حتی سنت‌ها را به شکل و شیوه دیگر می‌توان در آثار چخوف دید اما در چارچوب فرهنگ روس. ایرانی‌ها خصلت‌های خاصی دارند که روز به روز کمرنگ‌تر می‌شود. البته قبول دارم که گاهی به جبر زمان بعضی از این اصالت‌ها فراموش می‌شود اما باز هم می‌توان هرازگاهی دوباره آنها را زنده کرد مثل حضور بزرگ‌ترها در خانه که حرمت زیادی دارند و متاسفانه روز به‌روز کمرنگ‌تر می‌شود.
نکته بارز نوشته‌های شما استفاده از ضرب‌المثل‌ها در گفتار شخصیت‌های داستان است، دلیل این کار چیست؟
نوشتن ضرب‌المثل‌ها چیزی نیست که از روی کتاب خاصی نوشته شود. ضرب‌المثل‌ها در ذهن من ماندگار و حک شده‌اند. پدرم معدن ضرب‌المثل بود و در تمام حرف‌هایش از ضرب‌المثل استفاده می‌کرد. من با این فرهنگ بزرگ شدم و برای من غریبه نیست. ارسال نظر
پربیننده