جاناتان ویلسون: دوست دارید آخر فصل جدول لیگ به چه شکل باشد؟ تیمی که هوادارش هستید را فراموش کنید، همینطور تیم‌هایی که ازشان متنفرید، تاکتیک‌ها، شخصیت‌ها و تمام تعصب‌ها را هم همینطور. فرض کنید به سرزمینی ناشناخته پا گذاشته‌اید و می‌توانید بازی‌های لیگ‌شان را تماشا کنید. ایده‌آل شما از یک فصل جذاب چه خواهد بود؟ حدس من بر این است که ترجیح می‌دهید شاهد رقابتی نزدیک تا هفته آخر باشید، جایی که هر تیمی تا لحظه آخر شانس قهرمانی دارد. اما آیا چنین شرایطی نشان از سطح متوسط تمام تیم‌ها نخواهد داشت؟ چیزی که اصلا نمی‌خواهید تیم‌هایی با هویت‌های یکسان است که شبیه آدم‌آهنی‌ها الگوی یکسانی را پیش بگیرند. شما شخصیت‌هایی مختلف و متضاد می‌خواهید، بازیکنان و مربیانی با ضعف‌ها و قدرت‌های خاص خودشان، آدم‌هایی که روزهای خوب و روزهای بد دارند. شما اشتباهات مرگبار می‌خواهید، نبوغ می‌خواهید، مقاومت‌های قهرمانانه می‌خواهید و برای اینکه معنا بگیرند شکست‌های سنگین می‌خواهید تا خطر انتخاب تاکتیکی غلط از سوی تیمی کوچک‌تر آشکار شود. شما دوست ندارید همه بازی‌ها یک-یک به پایان برسد. شما جدالی نزدیک تا دقیقه آخر می‌خواهید. با این حال دوست هم ندارید این روند مدام تکرار شود و دوست دارید هر بازی حسی از امری ناشناخته داشته باشد. چیزی که می‌خواهید در واقع تعادلی بین رقابت نزدیک و بازی‌هایی که هیچکدام شبیه به هم نیستند است. با اینکه همیشه خطر بیش از حد مجذوب لیگی شدن که مدام درباره‌اش می‌نویسید وجود دارد اما اگر بگوییم با گذشت یک ربع از لیگ برتر، درست همان فصلی که انتظارش را داشتیم پدید آمده، قضاوتی از منظر صرفا یک طرفدار نخواهد بود. 5 تیم اول لیگ تنها با یک امتیاز از هم جدا شده‌اند و همه تفاضل گلی بین 9+ تا 11+ دارند. وقتی بخش اعظمی از بهترین و کاریزماتیک‌ترین مربیان جهان فوتبال به لیگ برتر وارد شدند، دقیقا رویای چنین لیگی را می‌دیدیم. فصل پیش چهارمین قهرمان مختلف در 4 فصل اخیر را با خودش به همراه داشت، اتفاقی که از سال 1993 نیفتاده بود. پیش از این سال هم چنین اتفاقی از سال 1972 نیفتاده بود، وقتی داربی‌کانتی بدل به هفتمین قهرمان مختلف در 7 فصل پیاپی شد. این فصل شاهد فشرده‌ترین و نزدیک‌ترین رقابت در تاریخ نیم قرن اخیر فوتبال انگلیس هستیم، البته از منظر جنگ برای قهرمانی لیگ برتر، اگرنه فاصله تیم‌های این لیگ با تیم‌های دسته چهارم هرگز تا این حد زیاد نبوده است. لیورپول با توجه به اینکه 4 بار مقابل تیم‌هایی که «بیگ سیکس» مفروض را تشکیل می‌دهند بازی کرده و 3 تا از بازی‌هایش هم خارج از خانه بوده، سنگین‌ترین برنامه را داشته است. در نقطه مقابل تاتنهام و آرسنال که تنها 2 بار مقابل «بیگ سیکس» بازی کرده‌اند، هر دو هم در خانه، ساده‌ترین مسیر را تا اینجا داشته‌اند. منچسترسیتی بعد از شروع عالی‌اش و بردن هر 10 بازی اول در تمام رقابت‌ها، از جمله پیروزی خارج از خانه در داربی منچستر، حالا در 6 بازی پیاپی بدون برد است. اما هیچکدام از این تیم‌های «بیگ سیکس» تیم‌هایی عالی و کامل نیستند؛ هنوز. سیتی نشانه‌هایی از تعالی را داشته و احتمالا هنوز شانس اول قهرمانی محسوب می‌شود اما نتایج اخیرش این شک و تردید را پدید آورده که شاید سرعت تغییرات پپ گوآردیولا در این تیم بیش از حد بوده است. لیورپول با تمام جذابیتش هنوز برای باز کردن خطوط دفاعی پر عمق و دفاع روی ضربات ایستگاهی مشکل دارد. تاتنهام از منظر فیزیکی و دفاعی بسیار آماده به نظر می‌رسد اما فوتبال روانی را که انتظار می‌رفت بازی نمی‌کند و با مشکل گلزنی مواجه است. چلسی بعد از شکست مقابل لیورپول و آرسنال حالا به سیستم جدیدی رسیده که باعث پیشرفتش شده، سیستمی که البته لزوما با بازیکنانی که دارد همخوان نیست. آرسنال، آرسنال است، همیشه در آستانه بحران اعتماد به نفس. و منچستریونایتد که در رده هفتم، با 6 امتیاز کمتر از صدر جدول قرار گرفته به شکل عجیبی کند و مقهور است. پیروزی مقابل سیتی در جام اتحادیه آرامشی برای یونایتدی‌ها فراهم آورد اما به این معنا نبود که راه‌حلی برای خارج شدن از این شرایط پیدا شده است. برای تماشاگران بی‌طرف اما این ضعف‌ها به جذابیت لیگ می‌افزاید. واقعا چه چیزی کسالت‌بارتر از یک قهرمان بی‌ضعف؟ ولی شاید این تنها زاویه نگاهی داخلی باشد. سایمون کوپر و استفان ژیمانسکی در کتاب «چرا انگلیس می‌بازد» به این نکته اشاره می‌کنند که تعداد تماشاگران تلویزیونی گلف بعد از شروع دوران افت تایگر وودز چقدر کاهش پیدا کرد. اینکه مردم دوست داشتند بازی بزرگ‌ترین بازیکن گلف تاریخ را در اوج تماشا کنند، چنین انگیزه‌ای برای توریست‌هایی هم که راهی نوکمپ و اولدترافورد می‌شوند یا اشتراک شبکه‌های کابلی را خریده‌اند که بازی‌های رئال‌مادرید و بایرن‌مونیخ را تماشا کنند قابل تصور است. این تماشاگران دوست دارند شاهد بازی لیونل مسی و کریستیانو رونالدو در اوج و پیروزی تیم‌های‌شان با اقتدار باشند، چون فوتبال امروز برای تماشاگران مدرنش وجهی از یک تئاتر و نمایش پیدا کرده است.