حسن روانشید*: جلوی تکرار تاریخ مکدر را می‌توان با درایت گرفت. از پله‌های نمایشگاه گذشته، حال و آینده شهرداری اصفهان، درست در کنار کاخ قدیمی این ارگان پایین می‌رویم و در آخرین ضلع جنوب‌شرقی آن نظری به تصاویر شهرداران از بلدیه تا کلانشهر فعلی می‌اندازیم و به چشم‌های آنها دقیقاً نگاه می‌کنیم تا چیزی را که در همه آنها مشترک است پیدا کنیم؛ افسوس را که از غفلت سرچشمه می‌گیرد. از سال ۱۲۹۹ شمسی این پروسه همچون یک خوره یا همان جذام شروع شد و نسل به نسل پیش آمد تا به امروز رسید و در تمام طول این قرن یکه‌تاز بود. آری! تکیه بر باد زدیم و غافل شدیم از توانایی‌های شخصی و اراده محکم که هدیه خداوند است برای همه بندگان خود و می‌توانست جای این تکیه نابجا را پر کند. مطالعه تاریخ زندگی این شهرداران در اصفهان و ربط دادن نتایج آن به یکدیگر تنها می‌تواند کاشف را به یافتن اشتباه واحدی برساند که هرکدام مرتکب شده و در پایان، زمانی که کار از کار گذشته و آب از سر رفته متوجه آن شده‌اند. همه آنها شبانه‌روز خود را فدای آبادانی شهر کردند و براساس توانمندی خود چیزی باقی نگذاشتند اما غفلت، درد مشترک آنها بود که خوش‌پیشواز بیایند و بدبدرقه بروند! طولش مهم نیست که 6 ماه باشد یا 10 سال، هر دو یک عاقبت نصیب‌شان شد و آن این بود که در آغاز دانه جو را با عنوان گندم به دست آنها دادند تا بکارند و در پایان، دور از انتظارشان که رویش گندم بود جو به عمل آمد! سرنوشت همه این شهرداران به ملوک‌الطوایفی ختم می‌شود! چه کسی مسؤول رقم زدن این سرنوشت‌هاست؟ انگار قرار است ابدی زندگی کنیم و همیشه روی صندلی شورا لم بدهیم! حاضر نیستیم برای یک‌بار هم که شده شرح وظایف، مسؤولیت‌ها و اختیارات خود را صادقانه مطالعه کنیم و اگر اینچنین کردیم، در لابه‌لای سطور آن به دنبال راه فرار از قانون نگردیم و تبصره‌ای که بتوانیم از حدود آن عبور کرده و از مسؤولیت‌ها و تعهدات‌مان عدول کنیم! آقای شهردار! نه شما ارجحید و نه رئیس شورای شهر، بلکه هرکدام وظایفی را بر عهده دارید که قانون برای شما تبیین کرده است. وظیفه شورا تدوین قوانین و مقررات داخلی است که قانونگذاران کلان آن را پیش‌بینی نکرده‌اند یا در حوزه اختیارات‌شان نبوده است که از جمله می‌توان به تصویب بودجه شهرداری‌ها اشاره کرد و همچنین نظارت بر اجرای دقیق آن نیز به عهده همین شوراهاست اما نحوه اجرا و ابزار کار از وظایف لاینفک شهردار است که اگر دیر بجنبد توسط شورا مصادره خواهد شد و این همان تکرار تاریخ است! اما چرا شهرداران این شهر از آغاز تاکنون خبط کرده و پس از مرگ سهراب تازه جریان را ملتفت شده‌اند؟ بسیار ساده است، زیرا از آغاز خود را در پیله‌ای به نام شورا تنیده یافته و ناچار تکیه بر باد زده‌اند و به‌مرور زمان دست‌به‌سینه شورا شده‌اند! سلف شما نیز نزدیک 10 سال مقاومت کرد اما همان کسانی پرچمش را پایین آوردند که توسط خودش از گوشه و کنار گمنامی به صندلی‌های پشت بلند شورا تکیه زدند! او نیز از بادها دیوار ساخت و خود به آن تکیه داد و در نهایت همین بادها صندلی را از زیر پایش کشیدند! آقای شهردار! جای شما ساختمان مرکزی شهرداری است و آنچه در این چارچوب در جریان است باید تحت فرمان شما باشد تا چرخ آن بخوبی بچرخد. از قدیم گفته‌اند در یک ملک 2 پادشاه نمی‌توانند حکمرانی کنند. مدیران شما سرگردانند که از شما فرمانبرداری کنند یا از اهالی ساختمان بزرگمهر؟ روابط عمومی شهرداری زیر پرچم شما رقم خورده است اما ساپورت‌های‌شان به کام ساختمان بزرگمهر تمام می‌شود!
*روزنامه‌نگار پیشکسوت