با ورود اسپانسرهای جدید و شبکه‌های مخابراتی به نظر می‌رسد فوتبال ایران به‌رغم نداشتن حق پخش تلویزیونی توانسته مشکلات مالی‌اش را تا حدود زیادی حل کند اما مشکل بزرگ‌تر چیزی است به نام بدهی‌های سابق. بدهی‌های معوقه از گذشته در باشگاه‌های ایران به قدری بالا و باور نکردنی است که به نظر می‌رسد هیچ مدیری در مدت زمان کوتاه قادر به حل کردن مشکل نباشد. ورود اسپانسرهای پول‌ساز با نقشه‌های تازه، باشگاه‌های پرهوادار فوتبال ایران را در شرایط مالی نسبتا خوبی قرار داده و آرامش را در بین بازیکنان این باشگاه‌های پرهیاهو برقرار کرده است. این اتفاق اما به معنای پایان دغدغه‌های مالی مدیران استقلال، پرسپولیس و تراکتورسازی نیست. مشکل کلیدی این باشگاه‌ها در مناسبات مالی، بدهی‌های سنگینی است که از گذشته برای آنها باقی مانده است. در همه این سال‌ها هر مدیری به جای کاستن از هزینه‌ها و تلاش برای تسویه‌کردن بدهی‌ها، بدهی‌های بیشتری به جا گذاشته و این میراث شوم مدیران فعلی را با دردسر مواجه کرده است. آجورلو که این روزها با فراغ بال برای تراکتور بازیکن می‌خرد، از بدهی 18 میلیاردی این تیم خبر داده و مدیرعامل استقلال هم روی رقم تکان‌دهنده 86 میلیاردی مجموعه‌اش دست گذاشته است. پرسپولیسی‌ها هم هنوز بدهی‌هایی نجومی از دوران پرسر و صدا اما توخالی مدیریت رویانیان دارند و در هر فصل مبالغ زیادی را برای جبران این بدهی‌ها کنار می‌گذارند. نه امکانات سخت‌افزاری، نه خرده‌فرهنگ‌های هوادارانه و نه استعداد درخشیدن در زمین فوتبال. اساسی‌ترین مشکل فوتبال ایران در این مقطع زمانی نوع نگاه به مدیریت در باشگاه‌های مختلف است. قاطبه مدیران فوتبالی در ایران برای یک دوره زمانی کوتاه انتخاب می‌شوند و زیاد طولی نمی‌کشد همه تصمیم‌های‌شان را در زمان حال خلاصه کنند. آنها بیشتر از آنکه به دنبال تحول ساختاری در باشگاه باشند مشغول ساختن رزومه شخصی برای خودشان می‌شوند و نگران‌کننده است در فوتبال ایران تنها از مدیرانی استقبال می‌شود که توانایی امضای قرارداد با ستاره‌های بزرگ را داشته باشند. مدیران باشگاهی در ایران هویت باشگاه‌ها را به سلیقه خودشان تغییر می‌دهند؛ به تیمها به شکل بنگاه‌های تجاری نگاه می‌کنند و آنقدر دلبسته شهرت می‌شوند که به هر قیمتی باید مراقب تصویر خودشان در متن رسانهها باشند. آنها در مصاحبه‌ها از منفجرکردن بمب حرف می‌زنند اما بمب اصلی را برای مدیر بعدی در باشگاه کار می‌گذارند. بمبی که ممکن است با کسر امتیاز باشگاه به مرز انفجار برسد. با این نگاه، بدهی‌ها در فوتبال باشگاهی ایران هرگز از بین نمی‌رود و تنها از مدیری به مدیر دیگر منتقل می‌شود. شاید امروز شرایط تزریق پول به باشگاه‌های پرهوادار ایده‌آل به نظر برسد اما ادامه بدهکاری‌های نجومی این تیمها، فوتبال را در خطر ورشکستگی قرار خواهد داد.