بنا به آمار رسمی، در جریان راهپیمایی‌ها و اعتراضات به نتایج انتخابات ریاست جمهوری تا امروز هفت نفر كشته و ده‌ها نفر زخمی شده‌اند. حجم خسارت به اموال عمومی و خصوصی و همچنین هزینه سنگین سیاسی كه این اجتماعات بعضا خشونت‌آمیز و بویژه سركوب خشونت‌بار آنها توسط پاره‌ای از نیروهای انتظامی و شبه‌انتظامی، بر كشور ما و منافع ملی آن تحمیل كرده قابل احصا نیست. از آنجا كه ریشه همه این حوادث بدون شك به ادعای رقیب اصلی و شكست خورده در این انتخابات درباره «تقلب گسترده» و «دستكاری در آرا» باز می‌گردد - كه اتهامی بسیار سنگین است - این نوشتار بر آن است تا به مهم‌ترین و اصلی‌ترین متنی كه تاكنون توسط جناب آقای میرحسین موسوی جهت شكایت از نتایج انتخابات نوشته شده مراجعه کرده و با بررسی و تحلیل دقیق این متن، به شالوده‌شكنی یا واسازی (Deconstruction) دلایل و استدلال‌های ارائه شده در آن بپردازد. امید است كه در فرآیند واكاوی این متن، قوت و استحكام و پشتوانه استدلال‌های ارائه شده در آن مبنی بر وجود «تقلب گسترده» در انتخابات - كه عملا به معنی جابه‌جا شدن بالغ بر 10 میلیون رای است - تا حدودی روشن شود. آشكار شدن وزن این استدلال‌ها مشخص می‌كند كه آیا آنها این اندازه پایه و اساس داشته است كه خون هفت انسان به پای آنها ریخته شود؟
1- آقای میرحسین موسوی در اولین بند نامه‌اش به شورای نگهبان - كه قاعدتا باید حاوی محكم‌ترین استدلال او مبنی بر وجود «تقلب گسترده» در انتخابات باشد - برخلاف تصور خواننده اصلا به موضوع «تقلب» در انتخابات اشاره نمی‌كند. ایشان در این بند به موضوعی اشاره می‌كند كه هیچگونه ارتباط مستقیمی به موضوع «تقلب» ندارد. تاكید كردن بر محتوای مناظره‌های انتخاباتی در بند اول نامه موسوی به نظرم از چند جهت بسیار معنادار و حتی برملا كننده است.
1-1- شاید منظور آقای موسوی این است كه سخنان مطرح شده توسط محمود احمدینژاد در مناظره‌ها علیه برخی شخصیت‌ها و آقازاده‌ها، به تحریك و «اغفال» گسترده مردم منجر و باعث شد آنها هیجانی شده و فوج فوج به احمدینژاد تمایل پیدا كنند، در این صورت كه آقای موسوی پذیرفته است كه رقیب ایشان رای بسیار بالایی در انتخابات آورده است. واقعا اگر مهندس موسوی قائل بوده است كه مطالب عنوان شده در مناظره‌ها اینچنین تاثیر دگرگون كننده‌ای در نتیجه انتخابات داشته است چرا در همان روز پس از مناظره در اعتراض به طرح این مطالب از این رقابت «ناعادلانه» خارج نشد؟ چرا ایشان به حضور در این مناظره‌ها ادامه داد؟ و از همه مهم‌تر چرا ایشان به‌‌رغم همه مطالب مطرح شده در مناظره‌ها، در آخرین ساعات روز انتخابات به‌طور قاطع خود را برنده این انتخابات اعلام كرد؟
2-1- اینكه اولین بند نامه موسوی با ذكر نام به تجلیل و دفاع از «مظلومیت» آقای هاشمی رفسنجانی و آقای ناطق نوری در مناظره‌ها اختصاص می‌یابد، ناخواسته بازگوكننده ریشه‌ها و علت‌های اصلی راه‌اندازی راهپیمایی‌ها و اعتراضات در چند روز گذشته است. همان «جوشش آتشفشانی»، «بنزین» و «دود و آتش» كه قبلا هشدارش داده شده بود. واقعا چه نسبتی میان آن نامه آقای هاشمی و این نامه جناب موسوی وجود دارد؟ آیا میرحسین موسوی در بند اول نامه‌اش دارد اذعان می‌كند كه اعتراض اصلی او و حامیان او در این اجتماعات و راهپیمایی‌ها به برده شدن اسم هاشمی و ناطق و فرزندان آنها در مناظره‌های انتخاباتی است؟ اگرنه چه لزومی داشته كه این موضوع در سرلوحه نامه او قرار گیرد؟
3-1- فرض می‌كنیم كه احمدینژاد در اعلام اسامی اشخاص در مناظره‌ها و نسبت دادن تخلفات مالی به آنها مرتكب تخلف در تبلیغات انتخاباتی شده باشد. آیا این تخلف در تبلیغات به معنای «تقلب» در نتایج است؟ روشن است افرادی كه حقی از آنها ضایع شده، می‌توانند خواستار پخش پاسخ خود از صدا و سیما باشند یا حتی موضوع را به‌طور قانونی پیگیری كنند، اما حتی در این صورت نیز هیچ خللی بر نتیجه انتخابات وارد نیست. اینها دو موضوع جدا از هم هستند.
2- در بند دوم نامه، باز انتظار ما برای بیان مستنداتی از «تقلب گسترده» توسط میرحسین موسوی به نتیجه نمی‌رسد. در این بند موسوی دوباره به مناظره‌ها رجوع كرده و طرح «مطالب خلاف امنیت ملی» و «زیر سوال بردن بنیانگذار جمهوری اسلامی» توسط احمدینژاد را به عنوان دلیل وجود «تقلب گسترده» در انتخابات مطرح می‌كند. در این باره چند مطلب قابل بیان است:
1-2- آقای موسوی به عنوان یك نامزد هیچگونه مسؤولیت قانونی در قبال تشخیص و مراقبت از «امنیت ملی» ندارند. طبعا رئیس‌جمهور به عنوان «رئیس شورای عالی امنیت ملی» بیش از دیگران در این باره به اطلاعات دسترسی داشته و جهت مراقبت از امنیت ملی مسؤولیت و اختیار قانونی دارد. در سال‌های گذشته دیده‌ایم كه چگونه اشخاصی امنیت و منافع شخصی خود را به «منافع و امنیت ملی» گره زدند و خواستار سلب آزادی‌ها و حقوق مردم می‌شدند. آیا آقای موسوی هم می‌خواهد با چنین شیوه‌ای رای بيش از 24 میلیون ایرانی را باطل كند؟
2-2- ادعای «زیرسوال بردن بنیانگذار انقلاب اسلامی» نیز ادعای بسیار قابل توجهی است. ظاهرا آقای موسوی تمام اقدامات دولت خود و دوستان خود در دهه 60 را عینا مورد تایید امام خمینی (ره) می‌داند. در سال‌های گذشته دیده بودیم كه برخی از متعصبان حتی انتقاد به یك آبدارچی بنیاد مستضعفان را ضدیت با ولایت فقیه می‌دانستند چون معتقد بودند رئیس این بنیاد توسط رهبری منصوب می‌شود و آن آبدارچی هم در سلسله مراتبی توسط آن رئیس منصوب می‌شود پس آن آبدارچی منصوب ولی فقیه است و هركس با آن آبدارچی مخالف باشد مخالف ولایت فقیه است! آیا عجیب نیست كه شخصیت فرهیخته‌ای چون آقای موسوی به چنین استدلالی برای دفاع از تمامیت عملكرد خود در دهه 60 دست یازد؟ چرا ایشان انتقاد از مواردی چون گزینش‌های بسیار سختگیرانه، ارعاب 99 نماینده مجلس مخالف دولت یا حتی بخشنامه لباس مشكی و قهوه ای - كه آشكارا امروز غیرقابل دفاع هستند - را «زیر سوال بردن امام خمینی(ره)» می‌داند؟ بدیهی است كه اینها اعمال دولت ایشان یا دوستان و حامیان ایشان بوده است و نه اقدامات امام راحل.
3-2- اگر استدلال آقای موسوی را بپذیریم، قاعدتا انتقادهای شدید و بی‌رحمانه ایشان و دیگر كاندیداها از عملكرد دولت نهم نیز « زیر سوال بردن ولایت فقیه كنونی» است، چون همانطور كه امام راحل در دهه 60 به‌طور آشكار از دولت موسوی حمایت می‌كرد، رهبری فعلی نیز در سال‌های گذشته از دولت نهم حمایت كرده است. آیا آقای موسوی می‌پذیرد كه اعمال خودش در این انتخابات زیرسوال بردن ولایت فقیه بوده است؟
4-2- به فرض كه آقای احمدینژاد «مطالب خلاف امنیت ملی» در مناظره‌ها بیان كرده و حتی امام راحل را زیر سوال برده باشد، آیا این دلیل بر وجود «تقلب گسترده» در انتخابات است؟ دوباره سوال می‌كنیم اگر اینقدر حرمت‌ها و قداست‌ها شكسته شده بود، اصلا چرا آقای موسوی حاضر شد در چنین انتخاباتی حاضر شود و حتی پیشاپیش خود را پیروز آن اعلام كند؟ نكند آقای موسوی بر این باور است كه چون حرمت‌ها شكسته شد ومقدسات زیر سوال رفت رای آقای احمدینژاد به 24 میلیون رسید؟
3- بالاخره در بند سوم نامه آقای موسوی به موضوعی اشاره می‌كنند كه ارتباط به روز انتخابات دارد. در این بند ایشان از عدم صدور كارت برای تعدادی از ناظران ایشان و آقای كروبی اعتراض می‌كند. درباره این بند نیز چند نكته گفتنی است:
1-3- در اینجا آقای موسوی به اصطلاح به نیمه خالی لیوان اشاره كرده‌اند. طبعا وزارت كشور باید در این باره پاسخگو باشد كه چرا به تعداد درخواست شده كارت صادر نشده است. البته آنها نیز در پاسخ به مواردی همچون ناقص بودن مدارك ارسالی ناظران اشاره كرده‌اند كه بنده نمی‌توانم قضاوتی درباره ادعای دو طرف داشته باشم. اما سوال این است كه چرا جناب موسوی كه با قاطعیت هرچه تمام از «تقلب گسترده» در انتخابات سخن گفته‌اند به جای آنكه ابتدا لااقل به یك گزارش مستند و دقیق از یكی از چند هزار ناظر خود بر سر صندوق‌ها اشاره كنند، مبنای اعتراض خود را بر یك موضوع «عدمی» قرار داده‌اند. قاعدتا اگر تقلبی به گستردگی 10 میلیون رای در سطح كشور رخ می‌داد لااقل ده‌ها نفر از میان چند هزار ناظر آقای موسوی باید به شواهدی در این‌باره دست یافته باشند. چرا آقای موسوی به جای استناد به آنها به «عدم وجود ناظر» در برخی صندوق‌ها اشاره می‌كند كه حتی در فرض صحت هم نمی‌توان آنرا فی نفسه دلیلی بر وجود قطعی تقلب دانست. آیا آقای موسوی اخلاقا می‌تواند مدعی شود كه هرجا ناظر من نبوده قطعا تقلب شده است؟
2-3- قابل قبول است كه آقای موسوی درباره صندوق‌هایی كه ناظر نداشته‌اند دارای شك و شبهه باشد. این شك كاملا معقول و منطقی است، اما راه حل برطرف شدن آن این است كه ایشان خواستار بازشماری تعدادی از این صندوق‌ها به صورت تصادفی شوند و نتایج آنها را با صندوق‌هایی در همان منطقه و شهر مقایسه كنند كه در آنجا ناظر داشته‌اند و ببینند كه آیا چنان تفاوت فاحشی وجود دارد یا خیر. قطعا ایشان می‌دانند كه برای آنكه 10 میلیون رای جابه جا شود به‌طور متوسط 10 هزار صندوق باید كاملا دارای آرای واژگون شده باشد. شناسایی و پیدا كردن این 10 هزار صندوق اصلا كار دشواری نیست. بویژه برای جناب آقای محتشمی پور، رئیس كمیته صیانت از آرای آقای موسوی كه خود در زمینه تخلف انتخاباتی در مقام وزیر كشور دارای سوابق قابل توجه هستند.*
3-3- این پرسش مهمی است كه چرا آقای موسوی در این نامه به‌طور مشخص به هیچ حوزه ای كه در آن «تقلب گسترده» صورت گرفته باشد اشاره نمی‌كنند؟
4- در بند چهارم آقای موسوی نسبت به استفاده از كامپیوتر و شیوه آنلاین در اعلام نتایج آرای هر صندوق به ستاد مركزی انتخابات اعتراض می‌كند. این اعتراض البته در جای خود قابل بررسی است اما هیچ عقل سلیمی نمی‌پذیرد كه به صرف اینكه نتایج هر صندوق در حضور همه اعضای هیات اجرایی و نظارت و ناظران كاندیداها (در صورت حضور) وارد كامپیوتر شده و به طور آنلاین به ستاد انتخابات اعلام شده ، پس در انتخابات «تقلب گسترده» صورت گرفته است. شاید این شیوه جدید و استفاده از فناوری نوین ابهاماتی داشته باشد، اما قطعا صورتجلسه‌های همه صندوق‌ها موجود است و بنا به اعلام وزارت كشور نیز قبل از اعلام نتیجه نهایی همه صورتجلسه‌های مكتوب با آمار اعلام شده كامپیوتری مجددا تطبیق داده شده است. اگر هم شك و شبهه‌ای هست قطعا با مراجعه به صورتجلسه‌ها قابل رفع است. پس چه حجتی داریم كه اینگونه با قاطعیت بگوییم چون در اعلام نتایج از كامپیوتر استفاده شده حتما «تقلب گسترده» صورت گرفته است؟
5- در بند پنج آقای موسوی به موضوع كمبود تعرفه اشاره كرده‌اند كه به ادعای ایشان در برخی حوزه‌ها موجب توقف رای‌گیری شده است. اولا نفس كمبود تعرفه با توجه به مشاركت 85 درصدی در انتخابات امر عجیبی نیست. ضمن اینكه بنا به اعلام وزارت كشور به هر شعبه اعلام شده بود كه به محض اینكه استفاده از آخرین بسته صد برگی رای را شروع كردند اعلام اتمام تعرفه كنند تا در این فاصله تعرفه‌های جدید برای آنها ارسال شود. لذا اعلام اتمام تعرفه به معنی تعطیلی رای‌گیری نیست. آقای موسوی اشاره‌ای به هیچ صندوقی كه در آن رای‌گیری متوقف شده باشد، نكرده‌اند اما بنا به اعلام ستاد انتخابات هیچ صندوقی به دلیل اتمام تعرفه رای‌گیری را تعطیل نكرده است. اما باز اینجا فرض را بر صحت قول جناب موسوی می‌گذاریم كه واقعا در برخی صندوق‌ها تعرفه تمام و رای‌گیری متوقف شده است. در اینجا چند پرسش پیش می‌آید:
1-5- آیا اتمام تعرفه در یك یا چند صندوق دلیل بر «تقلب گسترده» در انتخابات است؟ واقعا معلوم نیست تعریف آقای موسوی از تقلب چیست.
2-5- چرا با آنكه آقای موسوی در مبارزه انتخاباتی این همه «احساس خطر» كرده بود و هشدار داده بود و با اینكه به زعم ایشان در مناظره‌ها «استوانه‌های نظام» مورد هتك حرمت قرار گرفته بودند و «مقدسات» زیر سوال رفته بود، چرا طرفداران ایشان آنقدر همت نداشتند كه در ساعات آغازین رای‌گیری برای مشاركت در این انتخابات حساس و جلوگیری از تداوم این «فاجعه» پای صندوق‌ها حاضر شوند؟
3-5- آقای موسوی از كجا می‌دانند كه همه آن افرادی كه در حوزه‌های تعطیل شده موفق به دادن رای نشدند طرفدار ایشان بوده اند؟ از كجا معلوم كه بسیاری از آنها قصد نداشتند به آقای احمدینژاد رای بدهند؟ در اینجا نیز استدلال آقای موسوی مبتنی بر یك مقوله عدمی و موهوم است و شبیه همان شعار غیبی است كه اصلاح‌طلبان سال‌ها می‌گفتند و طی استدلالی غریب مدعی بودند كه همه آنهایی كه در انتخابات‌ها رای نمی‌دهند در دلشان طرفدار اصلاح‌طلبان هستند!
6- همانطور كه در ارزیابی بندهای بالا مشاهده شد آقای موسوی هیچ استدلال محكم و قابل اعتنایی برای اثبات وجود «تقلب گسترده» در انتخابات ارائه نكرده‌اند. به جای چنین استدلال‌هایی، ایشان گاه به موارد بی ارتباط با روز انتخابات و روند شمارش آرا اشاره كرده‌اند یا به مواردی كه ممكن است بی ربط نباشد اما یا صرفا در حد شك و شبهه است یا در اصل اعتراض به مواردی غیر از «تقلب» است. از این رو عجیب است كه در بند ششم نامه، ایشان می‌گوید «علاوه بر موارد فوق» 80 مورد تخلف دیگر نیز در روز انتخابات به شورای نگهبان اعلام شده است. در مورد این بند نیز چند نكته گفتنی است:
1-6- در اینجا ایشان ارجاع به مواردی می‌دهد كه برای خواننده مبهم و مجهول است. واقعا پرسش اینجاست كه چرا ایشان لااقل چند مورد از این تخلفات را همچون موارد عنوان شده در بندهای بالا در متن نامه خود به شورای نگهبان بیان نكرده است.
2-6- بر هر آشنای با الفبای سیاست و حتی هر عقل سلیمی كاملا واضح و روشن است كه اگر جناب موسوی در میان این 80 مورد حتی یك مورد را پیدا می‌كرد كه برملا كننده تخلفی چشمگیر و افشاگر وجود «تقلب گسترده» در انتخابات می‌بود، قاعدتا باید آن را در این نامه، كه مهم‌ترین متن و سند اعتراض او به این انتخابات است، مورد اشاره قرار می‌داد. نمی‌توان پذیرفت كه ایشان مثلا ایثار كرده‌اند و یا برای حفظ مصالح مملكت از بیان برخی تخلفات خودداری كرده‌اند! امروز خون هفت انسان پای ادعای «تقلب» در انتخابات ریخته شده است. طبعا آقای موسوی كه تا اینجا جلو آمده، نمی‌توانسته در نوشتن نامه‌اش ملاحظه مصلحت داشته باشد. نتیجه آنكه این 80 مورد هم به احتمال قریب به یقین هیچ مورد قابل ملاحظه و تاثیرگذاری نبوده كه بتوان بر آن تكیه كرد و نتایج انتخابات را زیر سوال برد.
7- در بند هفتم مجددا آقای موسوی برای اثبات وجود «تقلب گسترده» در انتخابات به یك موضوع پیشا انتخاباتی اشاره كرده است. از نظر ایشان اینكه آقای احمدینژاد قبل از انتخابات از پیروزی خود سخن گفته «فی نفسه» دلیل روشن و آشكاری است بر وجود «قصد» دستكاری در آرا. آقای موسوی همچنین انعكاس پیشاپیش پیروزی احمدینژاد در برخی رسانه‌ها را تاییدی بر این موضوع دانسته است. در این باره نیز چند مطلب قابل ذكر است:
1-7- آقای احمدینژاد تنها كاندیدایی نبودند كه در روند تبلیغات انتخاباتی از پیروزی خود در انتخابات سخن گفتند. نه تنها ستاد آقای موسوی به‌طور مكرر از پیروزی چشمگیر ایشان خبر می‌داد بلكه شخص ایشان حتی قبل از شروع شمارش آرا با اطمینانی بی‌سابقه و منطقی شگفت اعلام كرد كه پیروز قاطع انتخابات است و هرنتیجه ای غیر از این، به معنی دستكاری در انتخابات است! اگر استدلال بند هفتم ایشان درست باشد، خود ایشان نیز متهم به «تقلب» هستند.
2-7- حتی اگر فرض كنیم كه سخن آقای احمدینژاد بیانگر «قصد» دستكاری در انتخابات بوده باشد، در چنین وضعی هر دانشجوی سال اول حقوق هم می‌داند كه چنین «قصد» و یا «نیت مجرمانه‌ای» برای اثبات «وقوع جرم» - كه در اینجا وجود «تقلب گسترده» در انتخابات است- كفایت نمی‌كند. در هر محكمه‌ای علاوه بر «نیت» باید «مستندات» كافی برای محكوم كردن متهم وجود داشته باشد. به نظر می‌رسد آقای موسوی چون در ارائه اسناد و مدارك كافی برای اثبات «تقلب» دستشان خالی است به «نیت خوانی» و «قضاوت داوودی» روی آورده‌اند.
8- در بند هشتم آقای موسوی به «نقض ماده 40 جرائم نیروهای مسلح» و «نقض ماده 68 قانون انتخابات» اشاره كرده‌اند. در مورد اول منظور ایشان «حضور نیروهای نظامی و بسیج در انتخابات و در میتینگ‌ها است» و در مورد دوم اشاره ایشان به استفاده رئیس جمهور و وزرا از امكانات دولتی برای سفر به استان‌ها در ایام تبلیغات انتخاباتی است. در این دو مورد نیز چند مطلب قابل ذكر است:
1-8- معلوم نیست منظور ایشان از «حضور» نیروهای نظامی در انتخابات چیست؟ روشن است كه مطلق حضور در انتخابات برای نظامیان در قانون منع نشده است. اگر منظور ایشان حضور در ستادهای انتخاباتی و فعالیت به نفع یك كاندیدا باشد كه این قطعا ممنوع است. اما ایشان باید برای این ادعای خود سند و مدرك داشته باشند. ایكاش لااقل به یك مورد از زمان‌ها و یا مكان‌هایی كه چنین نیروهایی در انتخابات مداخله كرده‌اند، اشاره می‌كردند.
2-8- با توجه به اینكه ستاد آقای موسوی از جمله ستادهایی بود كه با به كارگیری یك سردار بازنشسته به تاسیس شاخه بسیجیان اقدام کرد و رسما به عضو گیری از بسیجیان می‌پرداخت، اعتراض ایشان به حضور بسیجیان در میتینگ‌های رقیب، كمی عجیب به نظر می‌رسد.
3-8- مجددا فرض را بر آن می‌گذاریم كه ادعای آقای موسوی در این بند نیز صحیح بوده و واقعا حضور نظامیان در میتینگ‌های انتخاباتی آقای احمدینژاد رخ داده باشد. اما آیا این مساله دلیل بر وجود «تقلب گسترده» در انتخابات می‌شود؟
4-8- حتی اگر نظامیانی در تبلیغات انتخابات حضور یافته باشند، رسیدگی به جرائم آنها بر عهده دادگاه ویژه نیروهای مسلح است. این «جرم» حتی در صورت وقوع ربطی به وزارت كشور و دولت - كه از نظر آقای موسوی متهم ردیف اول «تقلب گسترده» در انتخابات هستند - ندارد. شاید هم آقای موسوی بر این باور باشند كه حضور چند هزار بسیجی در یك میتینگ انتخاباتی، باعث دگرگونی 10 میلیونی درنتیجه آرا شده باشد!
5-8- اشاره آقای موسوی به استفاده كردن دولتمردان از امكانات دولتی برای سفر به شهرستان‌ها نیز از جنس بسیاری از موارد مورد اشاره بالاست. روشن است كه در این موضوع اگر تخلفی از قانون صورت گرفته باشد باید به آن توسط مراجع قانونی رسیدگی شود. اما اولا این اعتراض نیز مستلزم ارائه مستندات دقیق است و نه صرفا كلی گویی. ثانیا ربط این مورد نیز به وجود «تقلب گسترده» در نتایج انتخابات معلوم نیست. آیا چون رئیس جمهور از هواپیمای دولتی برای سفر به فلان شهرستان استفاده كرده، می‌توان نتیجه گرفت كه 10 میلیون رای جابه‌جا شده است؟! ثالثا روشن نیست كه آیا منظور آقای موسوی این است كه رئیس جمهور قانونی كشور برای سفر به شهرستان یا رفتن به میتینگ انتخاباتی در ایام تبلیغات انتخاباتی، باید از وسیله شخصی خود استفاده كند؟! آیا در انتخابات‌های گذشته رئیس‌جمهور و وزرا برای تبلیغ به شهرستان‌ها سفر نمی‌كردند؟ آیا آنها با وسیله و امكانات شخصی سفر می‌كردند؟
9- در حالی كه آقای موسوی در نامه خود به شورای نگهبان، همانطور كه در بالا مشخص شد هیچ گونه استدلال محكمه‌پسندی مبتنی بر وجود «تقلب گسترده» در انتخابات ارائه نكرده است، ایشان در بند پایانی نامه بدون آنكه خواهان رسیدگی به موارد شك و شبهه خود شود، یا آنكه مثلا خواستار بازشماری آرا در صندوق‌ها شود، یا حتی خواهان تشكیل كمیته مستقل حقیقت‌یاب شود، درجا تقاضای ابطال كل نتایج انتخابات را مطرح كرده است. چنین رویكردی در نوع خود بی‌سابقه و از نظر نگارنده برملا كننده حقیقت نهفته در پشت این نامه و حرف‌های ناگفته در لابه‌لای سطر‌های آن است. آن حقیقت این است كه جناب موسوی و دوستان ایشان، همچنان همان رادیكال‌های سیاسی و اقتصادی دهه 60 هستند. این دوستان در دهه 60 هرگز شعار دموكراسی و آزادی نمی‌دادند بلكه حتی برای نیروهای انقلابی و منتقدانی چون نویسندگان روزنامه رسالت نیز قائل به آزادی نبودند. اگر در دورانی آنها به شعار دموكراسی و آزادی روی آوردند، صرفا از این رو بود كه چنین شعارهایی از نظر سیاسی به نفع آنها بود. آنچه به عنوان مطبوعات مستقل و آزاد دوران دوم خرداد از آن یاد می‌شود، آیا چیزی بود جز مطبوعاتی كه توسط عوامل و بستگان مقامات دولتی، با وام‌های دولتی و كاغذ دولتی و آگهی‌های دولتی در راستای حمایت از دولت راه افتاده بودند؟ اگر درباره «دموكرات نمایی» این حضرات كوچك‌ترین تردیدی داشتیم، با نوع برخورد آنها به نتایج این انتخابات و نقش آنها در برانگیختن حوادث پسا انتخاباتی، دیگر جای هیچ تردیدی باقی نمانده است. تن دادن به دموكراسی یعنی تن دادن به شكست در انتخابات. شكاف‌ها و تناقض‌های متن آقای موسوی برملاكننده این واقعیت است كه ایشان در سپیدی‌های نامه‌اش به رای بالای رقیب خود اذعان دارد اما از تن دادن به آن در سیاهی‌های نوشته‌اش خودداری می‌كند. 10- پرسش آخر من از جناب موسوی و همه آنهایی كه گمان می‌كنند در این انتخابات «تقلب گسترده» رخ داده است، مبتنی بر جست‌وجوی «انگیزه» چنین جرمی است. با توجه به اینكه جابه‌جا كردن 10 میلیون رای بدون اطلاع و همكاری هیات‌های نظارت شورای نگهبان عملا ناممكن است، بی شك كسانی كه معتقد به وجود «تقلب گسترده» هستند باید نه تنها وزارت كشور بلكه شورای نگهبان را نیز در این واقعه «شریك جرم» بدانند. بدین ترتیب معترضان در واقع دارند «نظام» را به تقلب در انتخابات متهم می‌كنند. طبعا برای هر جرمی باید انگیزه‌ای وجود داشته باشد. «نظام» نیز می‌باید برای چنین «تقلب گسترده‌ای» انگیزه بسیار بالایی داشته باشد. اكنون پرسش اینجاست كه آن «نظامی» كه هشت سال دوران آقای خاتمی را تحمل كرد و نه در انتخابات سال 1376 و نه در انتخابات سال 1380 چنین مداخله‌ای نكرد و حتی انتخابات مجلس ششم را به‌‌رغم عدم تایید از سوی شورای نگهبان و اعتراض شدید آقای هاشمی رفسنجانی با حكم ولایی مورد تایید قرار داد و حضور تندرو‌ترین عناصر دوم خرداد را در یكی از مهم‌ترین اركان قانونی كشور به مدت چهار سال تحمل كرد، چرا باید اكنون در انتخابات اخیر ریاست جمهوری محتاج چنین «تقلب گسترده»ای باشد؟ مگر این نبود كه همه كاندیداهای این انتخابات به صراحت از تبعیت از اصول انقلاب و خط امام (ره) و جایگاه ولایت فقیه و حتی از همراهی و هماهنگی خود با رهبری جهت رفع مشكلات قانونی سخن گفته بودند؟ مگر این نبود كه رابطه شخصی جناب موسوی با مقام معظم رهبری تا بدانجا نزدیك بود كه برخی از حامیان آقای خاتمی همچون محمد علی ابطحی حتی آمدن موسوی به میدان را نتیجه یك هماهنگی و برنامه‌ریزی در سطوح بالا می‌دانستند؟ واقعا رئیس‌جمهوری چنین فردی چه خطری می‌توانست برای «نظام» داشته باشد كه نیاز به چنین «تقلب گسترده»ای باشد؟ حتی اگر به فرض محال انجام چنین تقلب 10 میلیونی را در عمل ممكن بدانیم، عقلا و منطقا نمی‌توان هیچ دلیل و انگیزه سیاسی برای آن یافت. و مگر نه آنكه سال‌های سال اصلاح طلبان به مردم گفتند كه اگر مشاركت در انتخابات بالای 70 درصد باشد، امكان هرگونه تقلب در آن سلب می‌شود؟ چه شده است كه امروز آنها حرف سابق خود را پس گرفته اند؟
* در انتخابات سومین دوره مجلس شورای اسلامی، جناح حامی دولت مهندس موسوی با سوار شدن بر موج تبلیغاتی بر محور دوتایی «اسلام ناب - اسلام آمریكایی» كه به‌طور كلی توسط حضرت امام (ره) بیان شده بود، جمع كثیری از روحانیون باسابقه انقلاب را به داشتن «اسلام آمریكایی» متهم كردند تا بتوانند فهرست مجمع روحانیون مبارز تازه تاسیس را به جای فهرست جامعه روحانیت مبارز به مجلس بفرستند. در این انتخابات كه آقای محتشمی‌پور - رئیس كنونی كمیته صیانت از آرای آقای موسوی - وزیر كشور و مجری انتخابات بود، گزارش‌های فراوانی مبنی بر تخلف در صندوق‌های رای وجود داشت. شورای نگهبان از تایید انتخابات خودداری كرد و به بازشماری برخی صندوق‌ها پرداخت كه در موارد زیادی تخلف مجریان محرز شد. دولت آقای موسوی با مراجعه به رهبر انقلاب خواستار مداخله ایشان در انتخابات و استفاده از حكم ولایی جهت تایید انتخابات شد. با توجه به «شرایط حساس كشور» در نهایت امام راحل با صدور حكمی خواستار پایان یافتن بازشماری آرا شده و پرونده رسیدگی قانونی شورای نگهبان به تخلفات انتخاباتی مختومه شد. به‌دنبال حكم حضرت امام (ره)، آیت‌الله صافی‌گلپایگانی، دبیر وقت شورای نگهبان كه امروز از مراجع تقلید هستند از مقام خود استعفا داده و به قم مراجعت کردند. اینكه امروز آقای موسوی در اعتراض به نتیجه انتخابات به مراجعی چون آیت‌الله صافی نامه می‌نویسد اما پاسخی نمی‌شنود، شاید چندان بی نكته نباشد.
موسوي 40هزار ناظر پاي صندوق‌هاي رأي داشت
کمیته اطلاع رسانی ستاد انتخابات وزارت کشور اعلام کرد40 هزار و 676 نماینده از سوی میرحسین موسوی -یکی از نامزدهای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری- بر سر صندوق‌ها حاضر و ناظر بودند. به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی وزارت کشور، این وزارتخانه اعلام کرد: از طرف میرحسین موسوی 40هزار و 676 نماینده، از طرف محمود احمدی نژاد 33 هزار و 58 نماینده، از طرف مهدی کروبی 13 هزار و 506 نماینده و از طرف محسن رضایی 5هزار و 421 نماینده بر سر صندوق‌های رأی در سراسر کشور حضور داشته‌اند. با توجه به اینکه تعداد صندوق‌های سراسر کشور 45713 صندوق بود، بدین ترتیب موسوی در 89درصد صندوق‌های سراسر کشور، احمدی نژاد در 72درصد صندوق‌های سراسر کشور، کروبی در 5/29درصد صندوق‌های سراسر کشور و رضایی در 12درصد صندوق‌های سراسر کشور نماینده داشته‌اند. در مجموع 92هزار و 661 نماینده نامزدهای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری بر سر 45713 صندوق رأی سراسر کشور حاضر بوده و بر عملکرد مجریان نظارت کامل داشته‌اند. تعداد نمایندگان هر کدام از نامزدها در استان‌ها به تفکیک
بدین شرح است:
آذربایجان شرقی
محمود احمدینژاد 1940 /محسن رضایی 204 / مهدی کروبی 538 / میرحسین موسوی 2408 /جمع کل 5090
آذربایجان غربی
محمود احمدینژاد 1675 / محسن رضایی258 / کروبی 310 / میرحسین موسوی1731 / جمع کل 3974
اردبیل
محمود احمدینژاد 719 /محسن رضایی 9 / مهدی کروبی 449 / میرحسین موسوی 1006 /جمع کل 2183
اصفهان
محمود احمدینژاد1744 / محسن رضایی 175 / مهدی کروبی 1277 / موسوی 2199 / جمع کل 5395
ایلام
محمود احمدینژاد 428 / محسن رضایی 137 / مهدی کروبی 290 / موسوی 479 / جمع کل 1334
بوشهر
محمود احمدینژاد 467 / محسن رضایی 41 / مهدی کروبی 143 / موسوی 601 / جمع کل 1252
تهران
محمود احمدینژاد 5240 / محسن رضایی407 / مهدی کروبی 1530 / موسوی5783 / جمع کل 12960
چهارمحال و بختیاری
محمود احمدینژاد 540 / محسن رضایی138 / مهدی کروبی154 / موسوی590 / جمع کل 1422
خوزستان
محمود احمدینژاد 2290 / محسن رضایی27 / مهدی کروبی 271 / میرحسین موسوی2684 / جمع کل 5191
خراسان جنوبی
محمود احمدینژاد 551 / محسن رضایی47 / مهدی کروبی198 / میرحسین موسوی 586 / جمع کل 1382
خراسان رضوی
محمود احمدینژاد 351 / محسن رضایی 8 / مهدی کروبی 218 / میرحسین موسوی408 / جمع کل 985
خراسان شمالی
محمود احمدینژاد 1864 / محسن رضایی 899 / مهدی کروبی 716 / میرحسین موسوی2062 / جمع کل 5541
زنجان
محمود احمدینژاد 641 / محسن رضایی68 / مهدی کروبی 170 / میرحسین موسوی646 / جمع کل 1525
سیستان و بلوچستان
محمود احمدینژاد 304 / محسن رضایی139 / مهدی کروبی 221 / میرحسین موسوی511 / جمع کل 1175
سمنان
محمود احمدینژاد 698 / محسن رضایی50 / مهدی کروبی 485 / میرحسین موسوی1003 / جمع کل 2236
فارس
محمود احمدینژاد 2397 / محسن رضایی9 / مهدی کروبی 0 / میرحسین موسوی 2401 / جمع کل 4807
قم
محمود احمدینژاد 598 / محسن رضایی20 / مهدی کروبی 483 / میرحسین موسوی600 / جمع کل 1701
قزوین
محمود احمدینژاد 76 / محسن رضایی305 / مهدی کروبی 127 / میرحسین موسوی488 / جمع کل 996
کرمان
محمود احمدینژاد 850 / محسن رضایی278 / مهدی کروبی 275 / میرحسین موسوی923 / جمع کل 2326
کرمانشاه
محمود احمدینژاد 1269 / محسن رضایی337 / مهدی کروبی 240 / میرحسین موسوی 1755 / جمع کل 3601
کردستان
محمود احمدینژاد 1207 / محسن رضایی113 / مهدی کروبی 448 / میرحسین موسوی 1335 / جمع کل 3103
کهگیلویه و بویر‌احمد
محمود احمدینژاد 589 / محسن رضایی206 / مهدی کروبی 292 / میرحسین موسوی602 / جمع کل 1689
گیلان
محمود احمدینژاد 900 / محسن رضایی27 / مهدی کروبی 420 / میرحسین موسوی1051 / جمع کل 2398
گلستان
محمود احمدینژاد 1651 / محسن رضایی59 / مهدی کروبی 833 / میرحسین موسوی1971 / جمع کل 4514
لرستان
محمود احمدینژاد 112 / محسن رضایی512 / مهدی کروبی 920 / میرحسین موسوی1136 / جمع کل 2680
مازندران
محمود احمدینژاد 1331 / محسن رضایی264 / مهدی کروبی 259 / میرحسین موسوی2454 / جمع کل 4308
مرکزی
محمود احمدینژاد 537 / محسن رضایی139 / مهدی کروبی 604 / میرحسین موسوی703 / جمع کل 1983
هرمزگان
محمود احمدینژاد 752 / محسن رضایی 207 / مهدی کروبی 771 / میرحسین موسوی 715 / جمع کل 2445
همدان
محمود احمدینژاد 912 / محسن رضایی335 / مهدی کروبی 650 / میرحسین موسوی1168 / جمع کل 3065
یزد
محمود احمدینژاد 506 / محسن رضایی3 / مهدی کروبی 214 / میرحسین موسوی677 / جمع کل 1400
جمع کل تعداد نمایندگان کاندیداها
در سراسر کشور
محمود احمدینژاد؛ 33058
محسن رضایی:5421
مهدی کروبی :13506
میرحسین موسوی: 40676
جمع کل: 92661 نقد ادعا‌های غيرمنطقي ميرحسين موسوی درباره تقلب در انتخابات
بنا به آمار رسمی، در جریان راهپیمایی‌ها و اعتراضات به نتایج انتخابات ریاست جمهوری تا امروز هفت نفر كشته و ده‌ها نفر زخمی شده‌اند. حجم خسارت به اموال عمومی و خصوصی و همچنین هزینه سنگین سیاسی كه این اجتماعات بعضا خشونت‌آمیز و بویژه سركوب خشونت‌بار آنها توسط پاره‌ای از نیروهای انتظامی و شبه‌انتظامی، بر كشور ما و منافع ملی آن تحمیل كرده قابل احصا نیست. از آنجا كه ریشه همه این حوادث بدون شك به ادعای رقیب اصلی و شكست خورده در این انتخابات درباره «تقلب گسترده» و «دستكاری در آرا» باز می‌گردد - كه اتهامی بسیار سنگین است - این نوشتار بر آن است تا به مهم‌ترین و اصلی‌ترین متنی كه تاكنون توسط جناب آقای میرحسین موسوی جهت شكایت از نتایج انتخابات نوشته شده مراجعه کرده و با بررسی و تحلیل دقیق این متن، به شالوده‌شكنی یا واسازی (Deconstruction) دلایل و استدلال‌های ارائه شده در آن بپردازد. امید است كه در فرآیند واكاوی این متن، قوت و استحكام و پشتوانه استدلال‌های ارائه شده در آن مبنی بر وجود «تقلب گسترده» در انتخابات - كه عملا به معنی جابه‌جا شدن بالغ بر 10 میلیون رای است - تا حدودی روشن شود. آشكار شدن وزن این استدلال‌ها مشخص می‌كند كه آیا آنها این اندازه پایه و اساس داشته است كه خون هفت انسان به پای آنها ریخته شود؟
1- آقای میرحسین موسوی در اولین بند نامه‌اش به شورای نگهبان - كه قاعدتا باید حاوی محكم‌ترین استدلال او مبنی بر وجود «تقلب گسترده» در انتخابات باشد - برخلاف تصور خواننده اصلا به موضوع «تقلب» در انتخابات اشاره نمی‌كند. ایشان در این بند به موضوعی اشاره می‌كند كه هیچگونه ارتباط مستقیمی به موضوع «تقلب» ندارد. تاكید كردن بر محتوای مناظره‌های انتخاباتی در بند اول نامه موسوی به نظرم از چند جهت بسیار معنادار و حتی برملا كننده است.
1-1- شاید منظور آقای موسوی این است كه سخنان مطرح شده توسط محمود احمدینژاد در مناظره‌ها علیه برخی شخصیت‌ها و آقازاده‌ها، به تحریك و «اغفال» گسترده مردم منجر و باعث شد آنها هیجانی شده و فوج فوج به احمدینژاد تمایل پیدا كنند، در این صورت كه آقای موسوی پذیرفته است كه رقیب ایشان رای بسیار بالایی در انتخابات آورده است. واقعا اگر مهندس موسوی قائل بوده است كه مطالب عنوان شده در مناظره‌ها اینچنین تاثیر دگرگون كننده‌ای در نتیجه انتخابات داشته است چرا در همان روز پس از مناظره در اعتراض به طرح این مطالب از این رقابت «ناعادلانه» خارج نشد؟ چرا ایشان به حضور در این مناظره‌ها ادامه داد؟ و از همه مهم‌تر چرا ایشان به‌‌رغم همه مطالب مطرح شده در مناظره‌ها، در آخرین ساعات روز انتخابات به‌طور قاطع خود را برنده این انتخابات اعلام كرد؟
2-1- اینكه اولین بند نامه موسوی با ذكر نام به تجلیل و دفاع از «مظلومیت» آقای هاشمی رفسنجانی و آقای ناطق نوری در مناظره‌ها اختصاص می‌یابد، ناخواسته بازگوكننده ریشه‌ها و علت‌های اصلی راه‌اندازی راهپیمایی‌ها و اعتراضات در چند روز گذشته است. همان «جوشش آتشفشانی»، «بنزین» و «دود و آتش» كه قبلا هشدارش داده شده بود. واقعا چه نسبتی میان آن نامه آقای هاشمی و این نامه جناب موسوی وجود دارد؟ آیا میرحسین موسوی در بند اول نامه‌اش دارد اذعان می‌كند كه اعتراض اصلی او و حامیان او در این اجتماعات و راهپیمایی‌ها به برده شدن اسم هاشمی و ناطق و فرزندان آنها در مناظره‌های انتخاباتی است؟ اگرنه چه لزومی داشته كه این موضوع در سرلوحه نامه او قرار گیرد؟
3-1- فرض می‌كنیم كه احمدینژاد در اعلام اسامی اشخاص در مناظره‌ها و نسبت دادن تخلفات مالی به آنها مرتكب تخلف در تبلیغات انتخاباتی شده باشد. آیا این تخلف در تبلیغات به معنای «تقلب» در نتایج است؟ روشن است افرادی كه حقی از آنها ضایع شده، می‌توانند خواستار پخش پاسخ خود از صدا و سیما باشند یا حتی موضوع را به‌طور قانونی پیگیری كنند، اما حتی در این صورت نیز هیچ خللی بر نتیجه انتخابات وارد نیست. اینها دو موضوع جدا از هم هستند.
2- در بند دوم نامه، باز انتظار ما برای بیان مستنداتی از «تقلب گسترده» توسط میرحسین موسوی به نتیجه نمی‌رسد. در این بند موسوی دوباره به مناظره‌ها رجوع كرده و طرح «مطالب خلاف امنیت ملی» و «زیر سوال بردن بنیانگذار جمهوری اسلامی» توسط احمدینژاد را به عنوان دلیل وجود «تقلب گسترده» در انتخابات مطرح می‌كند. در این باره چند مطلب قابل بیان است:
1-2- آقای موسوی به عنوان یك نامزد هیچگونه مسؤولیت قانونی در قبال تشخیص و مراقبت از «امنیت ملی» ندارند. طبعا رئیس‌جمهور به عنوان «رئیس شورای عالی امنیت ملی» بیش از دیگران در این باره به اطلاعات دسترسی داشته و جهت مراقبت از امنیت ملی مسؤولیت و اختیار قانونی دارد. در سال‌های گذشته دیده‌ایم كه چگونه اشخاصی امنیت و منافع شخصی خود را به «منافع و امنیت ملی» گره زدند و خواستار سلب آزادی‌ها و حقوق مردم می‌شدند. آیا آقای موسوی هم می‌خواهد با چنین شیوه‌ای رای بيش از 24 میلیون ایرانی را باطل كند؟
2-2- ادعای «زیرسوال بردن بنیانگذار انقلاب اسلامی» نیز ادعای بسیار قابل توجهی است. ظاهرا آقای موسوی تمام اقدامات دولت خود و دوستان خود در دهه 60 را عینا مورد تایید امام خمینی (ره) می‌داند. در سال‌های گذشته دیده بودیم كه برخی از متعصبان حتی انتقاد به یك آبدارچی بنیاد مستضعفان را ضدیت با ولایت فقیه می‌دانستند چون معتقد بودند رئیس این بنیاد توسط رهبری منصوب می‌شود و آن آبدارچی هم در سلسله مراتبی توسط آن رئیس منصوب می‌شود پس آن آبدارچی منصوب ولی فقیه است و هركس با آن آبدارچی مخالف باشد مخالف ولایت فقیه است! آیا عجیب نیست كه شخصیت فرهیخته‌ای چون آقای موسوی به چنین استدلالی برای دفاع از تمامیت عملكرد خود در دهه 60 دست یازد؟ چرا ایشان انتقاد از مواردی چون گزینش‌های بسیار سختگیرانه، ارعاب 99 نماینده مجلس مخالف دولت یا حتی بخشنامه لباس مشكی و قهوه ای - كه آشكارا امروز غیرقابل دفاع هستند - را «زیر سوال بردن امام خمینی(ره)» می‌داند؟ بدیهی است كه اینها اعمال دولت ایشان یا دوستان و حامیان ایشان بوده است و نه اقدامات امام راحل.
3-2- اگر استدلال آقای موسوی را بپذیریم، قاعدتا انتقادهای شدید و بی‌رحمانه ایشان و دیگر كاندیداها از عملكرد دولت نهم نیز « زیر سوال بردن ولایت فقیه كنونی» است، چون همانطور كه امام راحل در دهه 60 به‌طور آشكار از دولت موسوی حمایت می‌كرد، رهبری فعلی نیز در سال‌های گذشته از دولت نهم حمایت كرده است. آیا آقای موسوی می‌پذیرد كه اعمال خودش در این انتخابات زیرسوال بردن ولایت فقیه بوده است؟
4-2- به فرض كه آقای احمدینژاد «مطالب خلاف امنیت ملی» در مناظره‌ها بیان كرده و حتی امام راحل را زیر سوال برده باشد، آیا این دلیل بر وجود «تقلب گسترده» در انتخابات است؟ دوباره سوال می‌كنیم اگر اینقدر حرمت‌ها و قداست‌ها شكسته شده بود، اصلا چرا آقای موسوی حاضر شد در چنین انتخاباتی حاضر شود و حتی پیشاپیش خود را پیروز آن اعلام كند؟ نكند آقای موسوی بر این باور است كه چون حرمت‌ها شكسته شد ومقدسات زیر سوال رفت رای آقای احمدینژاد به 24 میلیون رسید؟
3- بالاخره در بند سوم نامه آقای موسوی به موضوعی اشاره می‌كنند كه ارتباط به روز انتخابات دارد. در این بند ایشان از عدم صدور كارت برای تعدادی از ناظران ایشان و آقای كروبی اعتراض می‌كند. درباره این بند نیز چند نكته گفتنی است:
1-3- در اینجا آقای موسوی به اصطلاح به نیمه خالی لیوان اشاره كرده‌اند. طبعا وزارت كشور باید در این باره پاسخگو باشد كه چرا به تعداد درخواست شده كارت صادر نشده است. البته آنها نیز در پاسخ به مواردی همچون ناقص بودن مدارك ارسالی ناظران اشاره كرده‌اند كه بنده نمی‌توانم قضاوتی درباره ادعای دو طرف داشته باشم. اما سوال این است كه چرا جناب موسوی كه با قاطعیت هرچه تمام از «تقلب گسترده» در انتخابات سخن گفته‌اند به جای آنكه ابتدا لااقل به یك گزارش مستند و دقیق از یكی از چند هزار ناظر خود بر سر صندوق‌ها اشاره كنند، مبنای اعتراض خود را بر یك موضوع «عدمی» قرار داده‌اند. قاعدتا اگر تقلبی به گستردگی 10 میلیون رای در سطح كشور رخ می‌داد لااقل ده‌ها نفر از میان چند هزار ناظر آقای موسوی باید به شواهدی در این‌باره دست یافته باشند. چرا آقای موسوی به جای استناد به آنها به «عدم وجود ناظر» در برخی صندوق‌ها اشاره می‌كند كه حتی در فرض صحت هم نمی‌توان آنرا فی نفسه دلیلی بر وجود قطعی تقلب دانست. آیا آقای موسوی اخلاقا می‌تواند مدعی شود كه هرجا ناظر من نبوده قطعا تقلب شده است؟
2-3- قابل قبول است كه آقای موسوی درباره صندوق‌هایی كه ناظر نداشته‌اند دارای شك و شبهه باشد. این شك كاملا معقول و منطقی است، اما راه حل برطرف شدن آن این است كه ایشان خواستار بازشماری تعدادی از این صندوق‌ها به صورت تصادفی شوند و نتایج آنها را با صندوق‌هایی در همان منطقه و شهر مقایسه كنند كه در آنجا ناظر داشته‌اند و ببینند كه آیا چنان تفاوت فاحشی وجود دارد یا خیر. قطعا ایشان می‌دانند كه برای آنكه 10 میلیون رای جابه جا شود به‌طور متوسط 10 هزار صندوق باید كاملا دارای آرای واژگون شده باشد. شناسایی و پیدا كردن این 10 هزار صندوق اصلا كار دشواری نیست. بویژه برای جناب آقای محتشمی پور، رئیس كمیته صیانت از آرای آقای موسوی كه خود در زمینه تخلف انتخاباتی در مقام وزیر كشور دارای سوابق قابل توجه هستند.*
3-3- این پرسش مهمی است كه چرا آقای موسوی در این نامه به‌طور مشخص به هیچ حوزه ای كه در آن «تقلب گسترده» صورت گرفته باشد اشاره نمی‌كنند؟
4- در بند چهارم آقای موسوی نسبت به استفاده از كامپیوتر و شیوه آنلاین در اعلام نتایج آرای هر صندوق به ستاد مركزی انتخابات اعتراض می‌كند. این اعتراض البته در جای خود قابل بررسی است اما هیچ عقل سلیمی نمی‌پذیرد كه به صرف اینكه نتایج هر صندوق در حضور همه اعضای هیات اجرایی و نظارت و ناظران كاندیداها (در صورت حضور) وارد كامپیوتر شده و به طور آنلاین به ستاد انتخابات اعلام شده ، پس در انتخابات «تقلب گسترده» صورت گرفته است. شاید این شیوه جدید و استفاده از فناوری نوین ابهاماتی داشته باشد، اما قطعا صورتجلسه‌های همه صندوق‌ها موجود است و بنا به اعلام وزارت كشور نیز قبل از اعلام نتیجه نهایی همه صورتجلسه‌های مكتوب با آمار اعلام شده كامپیوتری مجددا تطبیق داده شده است. اگر هم شك و شبهه‌ای هست قطعا با مراجعه به صورتجلسه‌ها قابل رفع است. پس چه حجتی داریم كه اینگونه با قاطعیت بگوییم چون در اعلام نتایج از كامپیوتر استفاده شده حتما «تقلب گسترده» صورت گرفته است؟
5- در بند پنج آقای موسوی به موضوع كمبود تعرفه اشاره كرده‌اند كه به ادعای ایشان در برخی حوزه‌ها موجب توقف رای‌گیری شده است. اولا نفس كمبود تعرفه با توجه به مشاركت 85 درصدی در انتخابات امر عجیبی نیست. ضمن اینكه بنا به اعلام وزارت كشور به هر شعبه اعلام شده بود كه به محض اینكه استفاده از آخرین بسته صد برگی رای را شروع كردند اعلام اتمام تعرفه كنند تا در این فاصله تعرفه‌های جدید برای آنها ارسال شود. لذا اعلام اتمام تعرفه به معنی تعطیلی رای‌گیری نیست. آقای موسوی اشاره‌ای به هیچ صندوقی كه در آن رای‌گیری متوقف شده باشد، نكرده‌اند اما بنا به اعلام ستاد انتخابات هیچ صندوقی به دلیل اتمام تعرفه رای‌گیری را تعطیل نكرده است. اما باز اینجا فرض را بر صحت قول جناب موسوی می‌گذاریم كه واقعا در برخی صندوق‌ها تعرفه تمام و رای‌گیری متوقف شده است. در اینجا چند پرسش پیش می‌آید:
1-5- آیا اتمام تعرفه در یك یا چند صندوق دلیل بر «تقلب گسترده» در انتخابات است؟ واقعا معلوم نیست تعریف آقای موسوی از تقلب چیست.
2-5- چرا با آنكه آقای موسوی در مبارزه انتخاباتی این همه «احساس خطر» كرده بود و هشدار داده بود و با اینكه به زعم ایشان در مناظره‌ها «استوانه‌های نظام» مورد هتك حرمت قرار گرفته بودند و «مقدسات» زیر سوال رفته بود، چرا طرفداران ایشان آنقدر همت نداشتند كه در ساعات آغازین رای‌گیری برای مشاركت در این انتخابات حساس و جلوگیری از تداوم این «فاجعه» پای صندوق‌ها حاضر شوند؟
3-5- آقای موسوی از كجا می‌دانند كه همه آن افرادی كه در حوزه‌های تعطیل شده موفق به دادن رای نشدند طرفدار ایشان بوده اند؟ از كجا معلوم كه بسیاری از آنها قصد نداشتند به آقای احمدینژاد رای بدهند؟ در اینجا نیز استدلال آقای موسوی مبتنی بر یك مقوله عدمی و موهوم است و شبیه همان شعار غیبی است كه اصلاح‌طلبان سال‌ها می‌گفتند و طی استدلالی غریب مدعی بودند كه همه آنهایی كه در انتخابات‌ها رای نمی‌دهند در دلشان طرفدار اصلاح‌طلبان هستند!
6- همانطور كه در ارزیابی بندهای بالا مشاهده شد آقای موسوی هیچ استدلال محكم و قابل اعتنایی برای اثبات وجود «تقلب گسترده» در انتخابات ارائه نكرده‌اند. به جای چنین استدلال‌هایی، ایشان گاه به موارد بی ارتباط با روز انتخابات و روند شمارش آرا اشاره كرده‌اند یا به مواردی كه ممكن است بی ربط نباشد اما یا صرفا در حد شك و شبهه است یا در اصل اعتراض به مواردی غیر از «تقلب» است. از این رو عجیب است كه در بند ششم نامه، ایشان می‌گوید «علاوه بر موارد فوق» 80 مورد تخلف دیگر نیز در روز انتخابات به شورای نگهبان اعلام شده است. در مورد این بند نیز چند نكته گفتنی است:
1-6- در اینجا ایشان ارجاع به مواردی می‌دهد كه برای خواننده مبهم و مجهول است. واقعا پرسش اینجاست كه چرا ایشان لااقل چند مورد از این تخلفات را همچون موارد عنوان شده در بندهای بالا در متن نامه خود به شورای نگهبان بیان نكرده است.
2-6- بر هر آشنای با الفبای سیاست و حتی هر عقل سلیمی كاملا واضح و روشن است كه اگر جناب موسوی در میان این 80 مورد حتی یك مورد را پیدا می‌كرد كه برملا كننده تخلفی چشمگیر و افشاگر وجود «تقلب گسترده» در انتخابات می‌بود، قاعدتا باید آن را در این نامه، كه مهم‌ترین متن و سند اعتراض او به این انتخابات است، مورد اشاره قرار می‌داد. نمی‌توان پذیرفت كه ایشان مثلا ایثار كرده‌اند و یا برای حفظ مصالح مملكت از بیان برخی تخلفات خودداری كرده‌اند! امروز خون هفت انسان پای ادعای «تقلب» در انتخابات ریخته شده است. طبعا آقای موسوی كه تا اینجا جلو آمده، نمی‌توانسته در نوشتن نامه‌اش ملاحظه مصلحت داشته باشد. نتیجه آنكه این 80 مورد هم به احتمال قریب به یقین هیچ مورد قابل ملاحظه و تاثیرگذاری نبوده كه بتوان بر آن تكیه كرد و نتایج انتخابات را زیر سوال برد.
7- در بند هفتم مجددا آقای موسوی برای اثبات وجود «تقلب گسترده» در انتخابات به یك موضوع پیشا انتخاباتی اشاره كرده است. از نظر ایشان اینكه آقای احمدینژاد قبل از انتخابات از پیروزی خود سخن گفته «فی نفسه» دلیل روشن و آشكاری است بر وجود «قصد» دستكاری در آرا. آقای موسوی همچنین انعكاس پیشاپیش پیروزی احمدینژاد در برخی رسانه‌ها را تاییدی بر این موضوع دانسته است. در این باره نیز چند مطلب قابل ذكر است:
1-7- آقای احمدینژاد تنها كاندیدایی نبودند كه در روند تبلیغات انتخاباتی از پیروزی خود در انتخابات سخن گفتند. نه تنها ستاد آقای موسوی به‌طور مكرر از پیروزی چشمگیر ایشان خبر می‌داد بلكه شخص ایشان حتی قبل از شروع شمارش آرا با اطمینانی بی‌سابقه و منطقی شگفت اعلام كرد كه پیروز قاطع انتخابات است و هرنتیجه ای غیر از این، به معنی دستكاری در انتخابات است! اگر استدلال بند هفتم ایشان درست باشد، خود ایشان نیز متهم به «تقلب» هستند.
2-7- حتی اگر فرض كنیم كه سخن آقای احمدینژاد بیانگر «قصد» دستكاری در انتخابات بوده باشد، در چنین وضعی هر دانشجوی سال اول حقوق هم می‌داند كه چنین «قصد» و یا «نیت مجرمانه‌ای» برای اثبات «وقوع جرم» - كه در اینجا وجود «تقلب گسترده» در انتخابات است- كفایت نمی‌كند. در هر محكمه‌ای علاوه بر «نیت» باید «مستندات» كافی برای محكوم كردن متهم وجود داشته باشد. به نظر می‌رسد آقای موسوی چون در ارائه اسناد و مدارك كافی برای اثبات «تقلب» دستشان خالی است به «نیت خوانی» و «قضاوت داوودی» روی آورده‌اند.
8- در بند هشتم آقای موسوی به «نقض ماده 40 جرائم نیروهای مسلح» و «نقض ماده 68 قانون انتخابات» اشاره كرده‌اند. در مورد اول منظور ایشان «حضور نیروهای نظامی و بسیج در انتخابات و در میتینگ‌ها است» و در مورد دوم اشاره ایشان به استفاده رئیس جمهور و وزرا از امكانات دولتی برای سفر به استان‌ها در ایام تبلیغات انتخاباتی است. در این دو مورد نیز چند مطلب قابل ذكر است:
1-8- معلوم نیست منظور ایشان از «حضور» نیروهای نظامی در انتخابات چیست؟ روشن است كه مطلق حضور در انتخابات برای نظامیان در قانون منع نشده است. اگر منظور ایشان حضور در ستادهای انتخاباتی و فعالیت به نفع یك كاندیدا باشد كه این قطعا ممنوع است. اما ایشان باید برای این ادعای خود سند و مدرك داشته باشند. ایكاش لااقل به یك مورد از زمان‌ها و یا مكان‌هایی كه چنین نیروهایی در انتخابات مداخله كرده‌اند، اشاره می‌كردند.
2-8- با توجه به اینكه ستاد آقای موسوی از جمله ستادهایی بود كه با به كارگیری یك سردار بازنشسته به تاسیس شاخه بسیجیان اقدام کرد و رسما به عضو گیری از بسیجیان می‌پرداخت، اعتراض ایشان به حضور بسیجیان در میتینگ‌های رقیب، كمی عجیب به نظر می‌رسد.
3-8- مجددا فرض را بر آن می‌گذاریم كه ادعای آقای موسوی در این بند نیز صحیح بوده و واقعا حضور نظامیان در میتینگ‌های انتخاباتی آقای احمدینژاد رخ داده باشد. اما آیا این مساله دلیل بر وجود «تقلب گسترده» در انتخابات می‌شود؟
4-8- حتی اگر نظامیانی در تبلیغات انتخابات حضور یافته باشند، رسیدگی به جرائم آنها بر عهده دادگاه ویژه نیروهای مسلح است. این «جرم» حتی در صورت وقوع ربطی به وزارت كشور و دولت - كه از نظر آقای موسوی متهم ردیف اول «تقلب گسترده» در انتخابات هستند - ندارد. شاید هم آقای موسوی بر این باور باشند كه حضور چند هزار بسیجی در یك میتینگ انتخاباتی، باعث دگرگونی 10 میلیونی درنتیجه آرا شده باشد!
5-8- اشاره آقای موسوی به استفاده كردن دولتمردان از امكانات دولتی برای سفر به شهرستان‌ها نیز از جنس بسیاری از موارد مورد اشاره بالاست. روشن است كه در این موضوع اگر تخلفی از قانون صورت گرفته باشد باید به آن توسط مراجع قانونی رسیدگی شود. اما اولا این اعتراض نیز مستلزم ارائه مستندات دقیق است و نه صرفا كلی گویی. ثانیا ربط این مورد نیز به وجود «تقلب گسترده» در نتایج انتخابات معلوم نیست. آیا چون رئیس جمهور از هواپیمای دولتی برای سفر به فلان شهرستان استفاده كرده، می‌توان نتیجه گرفت كه 10 میلیون رای جابه‌جا شده است؟! ثالثا روشن نیست كه آیا منظور آقای موسوی این است كه رئیس جمهور قانونی كشور برای سفر به شهرستان یا رفتن به میتینگ انتخاباتی در ایام تبلیغات انتخاباتی، باید از وسیله شخصی خود استفاده كند؟! آیا در انتخابات‌های گذشته رئیس‌جمهور و وزرا برای تبلیغ به شهرستان‌ها سفر نمی‌كردند؟ آیا آنها با وسیله و امكانات شخصی سفر می‌كردند؟
9- در حالی كه آقای موسوی در نامه خود به شورای نگهبان، همانطور كه در بالا مشخص شد هیچ گونه استدلال محكمه‌پسندی مبتنی بر وجود «تقلب گسترده» در انتخابات ارائه نكرده است، ایشان در بند پایانی نامه بدون آنكه خواهان رسیدگی به موارد شك و شبهه خود شود، یا آنكه مثلا خواستار بازشماری آرا در صندوق‌ها شود، یا حتی خواهان تشكیل كمیته مستقل حقیقت‌یاب شود، درجا تقاضای ابطال كل نتایج انتخابات را مطرح كرده است. چنین رویكردی در نوع خود بی‌سابقه و از نظر نگارنده برملا كننده حقیقت نهفته در پشت این نامه و حرف‌های ناگفته در لابه‌لای سطر‌های آن است. آن حقیقت این است كه جناب موسوی و دوستان ایشان، همچنان همان رادیكال‌های سیاسی و اقتصادی دهه 60 هستند. این دوستان در دهه 60 هرگز شعار دموكراسی و آزادی نمی‌دادند بلكه حتی برای نیروهای انقلابی و منتقدانی چون نویسندگان روزنامه رسالت نیز قائل به آزادی نبودند. اگر در دورانی آنها به شعار دموكراسی و آزادی روی آوردند، صرفا از این رو بود كه چنین شعارهایی از نظر سیاسی به نفع آنها بود. آنچه به عنوان مطبوعات مستقل و آزاد دوران دوم خرداد از آن یاد می‌شود، آیا چیزی بود جز مطبوعاتی كه توسط عوامل و بستگان مقامات دولتی، با وام‌های دولتی و كاغذ دولتی و آگهی‌های دولتی در راستای حمایت از دولت راه افتاده بودند؟ اگر درباره «دموكرات نمایی» این حضرات كوچك‌ترین تردیدی داشتیم، با نوع برخورد آنها به نتایج این انتخابات و نقش آنها در برانگیختن حوادث پسا انتخاباتی، دیگر جای هیچ تردیدی باقی نمانده است. تن دادن به دموكراسی یعنی تن دادن به شكست در انتخابات. شكاف‌ها و تناقض‌های متن آقای موسوی برملاكننده این واقعیت است كه ایشان در سپیدی‌های نامه‌اش به رای بالای رقیب خود اذعان دارد اما از تن دادن به آن در سیاهی‌های نوشته‌اش خودداری می‌كند. 10- پرسش آخر من از جناب موسوی و همه آنهایی كه گمان می‌كنند در این انتخابات «تقلب گسترده» رخ داده است، مبتنی بر جست‌وجوی «انگیزه» چنین جرمی است. با توجه به اینكه جابه‌جا كردن 10 میلیون رای بدون اطلاع و همكاری هیات‌های نظارت شورای نگهبان عملا ناممكن است، بی شك كسانی كه معتقد به وجود «تقلب گسترده» هستند باید نه تنها وزارت كشور بلكه شورای نگهبان را نیز در این واقعه «شریك جرم» بدانند. بدین ترتیب معترضان در واقع دارند «نظام» را به تقلب در انتخابات متهم می‌كنند. طبعا برای هر جرمی باید انگیزه‌ای وجود داشته باشد. «نظام» نیز می‌باید برای چنین «تقلب گسترده‌ای» انگیزه بسیار بالایی داشته باشد. اكنون پرسش اینجاست كه آن «نظامی» كه هشت سال دوران آقای خاتمی را تحمل كرد و نه در انتخابات سال 1376 و نه در انتخابات سال 1380 چنین مداخله‌ای نكرد و حتی انتخابات مجلس ششم را به‌‌رغم عدم تایید از سوی شورای نگهبان و اعتراض شدید آقای هاشمی رفسنجانی با حكم ولایی مورد تایید قرار داد و حضور تندرو‌ترین عناصر دوم خرداد را در یكی از مهم‌ترین اركان قانونی كشور به مدت چهار سال تحمل كرد، چرا باید اكنون در انتخابات اخیر ریاست جمهوری محتاج چنین «تقلب گسترده»ای باشد؟ مگر این نبود كه همه كاندیداهای این انتخابات به صراحت از تبعیت از اصول انقلاب و خط امام (ره) و جایگاه ولایت فقیه و حتی از همراهی و هماهنگی خود با رهبری جهت رفع مشكلات قانونی سخن گفته بودند؟ مگر این نبود كه رابطه شخصی جناب موسوی با مقام معظم رهبری تا بدانجا نزدیك بود كه برخی از حامیان آقای خاتمی همچون محمد علی ابطحی حتی آمدن موسوی به میدان را نتیجه یك هماهنگی و برنامه‌ریزی در سطوح بالا می‌دانستند؟ واقعا رئیس‌جمهوری چنین فردی چه خطری می‌توانست برای «نظام» داشته باشد كه نیاز به چنین «تقلب گسترده»ای باشد؟ حتی اگر به فرض محال انجام چنین تقلب 10 میلیونی را در عمل ممكن بدانیم، عقلا و منطقا نمی‌توان هیچ دلیل و انگیزه سیاسی برای آن یافت. و مگر نه آنكه سال‌های سال اصلاح طلبان به مردم گفتند كه اگر مشاركت در انتخابات بالای 70 درصد باشد، امكان هرگونه تقلب در آن سلب می‌شود؟ چه شده است كه امروز آنها حرف سابق خود را پس گرفته اند؟
* در انتخابات سومین دوره مجلس شورای اسلامی، جناح حامی دولت مهندس موسوی با سوار شدن بر موج تبلیغاتی بر محور دوتایی «اسلام ناب - اسلام آمریكایی» كه به‌طور كلی توسط حضرت امام (ره) بیان شده بود، جمع كثیری از روحانیون باسابقه انقلاب را به داشتن «اسلام آمریكایی» متهم كردند تا بتوانند فهرست مجمع روحانیون مبارز تازه تاسیس را به جای فهرست جامعه روحانیت مبارز به مجلس بفرستند. در این انتخابات كه آقای محتشمی‌پور - رئیس كنونی كمیته صیانت از آرای آقای موسوی - وزیر كشور و مجری انتخابات بود، گزارش‌های فراوانی مبنی بر تخلف در صندوق‌های رای وجود داشت. شورای نگهبان از تایید انتخابات خودداری كرد و به بازشماری برخی صندوق‌ها پرداخت كه در موارد زیادی تخلف مجریان محرز شد. دولت آقای موسوی با مراجعه به رهبر انقلاب خواستار مداخله ایشان در انتخابات و استفاده از حكم ولایی جهت تایید انتخابات شد. با توجه به «شرایط حساس كشور» در نهایت امام راحل با صدور حكمی خواستار پایان یافتن بازشماری آرا شده و پرونده رسیدگی قانونی شورای نگهبان به تخلفات انتخاباتی مختومه شد. به‌دنبال حكم حضرت امام (ره)، آیت‌الله صافی‌گلپایگانی، دبیر وقت شورای نگهبان كه امروز از مراجع تقلید هستند از مقام خود استعفا داده و به قم مراجعت کردند. اینكه امروز آقای موسوی در اعتراض به نتیجه انتخابات به مراجعی چون آیت‌الله صافی نامه می‌نویسد اما پاسخی نمی‌شنود، شاید چندان بی نكته نباشد.
موسوي 40هزار ناظر پاي صندوق‌هاي رأي داشت
کمیته اطلاع رسانی ستاد انتخابات وزارت کشور اعلام کرد40 هزار و 676 نماینده از سوی میرحسین موسوی -یکی از نامزدهای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری- بر سر صندوق‌ها حاضر و ناظر بودند. به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی وزارت کشور، این وزارتخانه اعلام کرد: از طرف میرحسین موسوی 40هزار و 676 نماینده، از طرف محمود احمدی نژاد 33 هزار و 58 نماینده، از طرف مهدی کروبی 13 هزار و 506 نماینده و از طرف محسن رضایی 5هزار و 421 نماینده بر سر صندوق‌های رأی در سراسر کشور حضور داشته‌اند. با توجه به اینکه تعداد صندوق‌های سراسر کشور 45713 صندوق بود، بدین ترتیب موسوی در 89درصد صندوق‌های سراسر کشور، احمدی نژاد در 72درصد صندوق‌های سراسر کشور، کروبی در 5/29درصد صندوق‌های سراسر کشور و رضایی در 12درصد صندوق‌های سراسر کشور نماینده داشته‌اند. در مجموع 92هزار و 661 نماینده نامزدهای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری بر سر 45713 صندوق رأی سراسر کشور حاضر بوده و بر عملکرد مجریان نظارت کامل داشته‌اند. تعداد نمایندگان هر کدام از نامزدها در استان‌ها به تفکیک
بدین شرح است:
آذربایجان شرقی
محمود احمدینژاد 1940 /محسن رضایی 204 / مهدی کروبی 538 / میرحسین موسوی 2408 /جمع کل 5090
آذربایجان غربی
محمود احمدینژاد 1675 / محسن رضایی258 / کروبی 310 / میرحسین موسوی1731 / جمع کل 3974
اردبیل
محمود احمدینژاد 719 /محسن رضایی 9 / مهدی کروبی 449 / میرحسین موسوی 1006 /جمع کل 2183
اصفهان
محمود احمدینژاد1744 / محسن رضایی 175 / مهدی کروبی 1277 / موسوی 2199 / جمع کل 5395
ایلام
محمود احمدینژاد 428 / محسن رضایی 137 / مهدی کروبی 290 / موسوی 479 / جمع کل 1334
بوشهر
محمود احمدینژاد 467 / محسن رضایی 41 / مهدی کروبی 143 / موسوی 601 / جمع کل 1252
تهران
محمود احمدینژاد 5240 / محسن رضایی407 / مهدی کروبی 1530 / موسوی5783 / جمع کل 12960
چهارمحال و بختیاری
محمود احمدینژاد 540 / محسن رضایی138 / مهدی کروبی154 / موسوی590 / جمع کل 1422
خوزستان
محمود احمدینژاد 2290 / محسن رضایی27 / مهدی کروبی 271 / میرحسین موسوی2684 / جمع کل 5191
خراسان جنوبی
محمود احمدینژاد 551 / محسن رضایی47 / مهدی کروبی198 / میرحسین موسوی 586 / جمع کل 1382
خراسان رضوی
محمود احمدینژاد 351 / محسن رضایی 8 / مهدی کروبی 218 / میرحسین موسوی408 / جمع کل 985
خراسان شمالی
محمود احمدینژاد 1864 / محسن رضایی 899 / مهدی کروبی 716 / میرحسین موسوی2062 / جمع کل 5541
زنجان
محمود احمدینژاد 641 / محسن رضایی68 / مهدی کروبی 170 / میرحسین موسوی646 / جمع کل 1525
سیستان و بلوچستان
محمود احمدینژاد 304 / محسن رضایی139 / مهدی کروبی 221 / میرحسین موسوی511 / جمع کل 1175
سمنان
محمود احمدینژاد 698 / محسن رضایی50 / مهدی کروبی 485 / میرحسین موسوی1003 / جمع کل 2236
فارس
محمود احمدینژاد 2397 / محسن رضایی9 / مهدی کروبی 0 / میرحسین موسوی 2401 / جمع کل 4807
قم
محمود احمدینژاد 598 / محسن رضایی20 / مهدی کروبی 483 / میرحسین موسوی600 / جمع کل 1701
قزوین
محمود احمدینژاد 76 / محسن رضایی305 / مهدی کروبی 127 / میرحسین موسوی488 / جمع کل 996
کرمان
محمود احمدینژاد 850 / محسن رضایی278 / مهدی کروبی 275 / میرحسین موسوی923 / جمع کل 2326
کرمانشاه
محمود احمدینژاد 1269 / محسن رضایی337 / مهدی کروبی 240 / میرحسین موسوی 1755 / جمع کل 3601
کردستان
محمود احمدینژاد 1207 / محسن رضایی113 / مهدی کروبی 448 / میرحسین موسوی 1335 / جمع کل 3103
کهگیلویه و بویر‌احمد
محمود احمدینژاد 589 / محسن رضایی206 / مهدی کروبی 292 / میرحسین موسوی602 / جمع کل 1689
گیلان
محمود احمدینژاد 900 / محسن رضایی27 / مهدی کروبی 420 / میرحسین موسوی1051 / جمع کل 2398
گلستان
محمود احمدینژاد 1651 / محسن رضایی59 / مهدی کروبی 833 / میرحسین موسوی1971 / جمع کل 4514
لرستان
محمود احمدینژاد 112 / محسن رضایی512 / مهدی کروبی 920 / میرحسین موسوی1136 / جمع کل 2680
مازندران
محمود احمدینژاد 1331 / محسن رضایی264 / مهدی کروبی 259 / میرحسین موسوی2454 / جمع کل 4308
مرکزی
محمود احمدینژاد 537 / محسن رضایی139 / مهدی کروبی 604 / میرحسین موسوی703 / جمع کل 1983
هرمزگان
محمود احمدینژاد 752 / محسن رضایی 207 / مهدی کروبی 771 / میرحسین موسوی 715 / جمع کل 2445
همدان
محمود احمدینژاد 912 / محسن رضایی335 / مهدی کروبی 650 / میرحسین موسوی1168 / جمع کل 3065
یزد
محمود احمدینژاد 506 / محسن رضایی3 / مهدی کروبی 214 / میرحسین موسوی677 / جمع کل 1400
جمع کل تعداد نمایندگان کاندیداها
در سراسر کشور
محمود احمدینژاد؛ 33058
محسن رضایی:5421
مهدی کروبی :13506
میرحسین موسوی: 40676
جمع کل: 92661 ارسال نظر
پربیننده