باربد بهراد: تاریخ تزریق پول به رگ فوتبال ایرانی چندان شفاف نیست اما بر اساس گمانه‌زنی می‌توان در ابتدا به اواخر دهه 60 و عبدالله صوفیانی رسید؛ تاجر بزرگ پوست و روده ایران که تیم پورا را تاسیس کرد. کیان توسط صوفیانی خریده شد تا پورا جان بگیرد. خرید ستاره‌های آن روز فوتبال مثل وحید قلیچ، مرتضی فنونی‌زاده، کاظم سیدعلیخانی، یحیی گل‌محمدی و جواد منافی سرآغازی بود برای ورود اسکناس به مستطیل سبز. همان روزهایی که بازیکنان سرخابی با تاکسی به زمین تمرین می‌رفتند پورا آنقدر پول داشت که اردوی تابستانی‌اش را در خاک ایتالیا برگزار کند.
پورایی‌ها در سال 1373 تنها یک قدم تا صعود به بالاترین دسته لیگ ایران فاصله داشتند اما ناکام از رسیدن به لیگ آزادگان شدند و غروب‌شان اینچنین آغاز شد. بعد از پورا تیم‌هایی مثل کشاورز و بانک تجارت هم در اوائل دهه 70 هجری خورشیدی شکل گرفتند که سیاست این دو تیم هم که زیر نظر وزارت کشاورزی و بانک تجارت اداره می‌شدند برمبنای خرج‌های کلان و جذب ستاره‌ها بود. این موضوع که خروجی آن تیم‌ها که دیگر امروز نامی از آنها در میان نیست چه بود مورد بحث این مطلب نیست بلکه مراد نبش قبری بود برای جست‌وجوی زمانی که ستاره‌های ایرانی با قراردادهای کلان خو گرفتند.
پرسپولیس در سال 1373 و زیر نظر عابدینی تقریبا چنین رویکردی داشت و با جذب ستاره‌هایی مثل باقری و دایی تیمی قدرتمند را تشکیل داد. استقلال و فتح‌الله‌زاده هم چند سال بعد چنین کردند تا واژه پول در فوتبال ایرانی تعریف جدیدی را به خود بگیرد و فوتبال دولتی ما امروز میراث خوار آن تز مدیریتی است که به اسم فوتبال حرفه‌ای در تمام جهان انتشار یافته البته با یک تفاوت بزرگ؛ در فوتبال حرفه‌ای روز جهان خرید ستاره با مبلغ کلان در انتها منتج به درآمد می‌شود اما در اینجا ستاره با مبلغ نجومی جذب می‌شود تا تنها یک یا دو فصل با پیراهن یک تیم بازی کند و سپس بدون هیچ کسب درآمدی برای باشگاه، تیم سرمایه‌گذار را ترک کند. بازیکنان زیادی در طول هشت دوره لیگ برتر با چنین رویکردی به عضویت تیم‌های متمول ما در آمدند و شوربختانه هر چه در این بیزنس بازیکنان، مربیان و ایجنت‌ها، حرفه‌ای‌مآبانه رفتار می‌کنند، مدیران ما تنها حکم عابر بانک را دارند البته با کیسه دولت. خرید ستاره توجیه اقتصادی ندارد و به رغم تکرار هزار باره این معضل باز هم در آغاز فصل نقل و انتقالات شاهد هزینه کردن چنین مبالغی از سوی مدیران تیم‌های دولتی هستیم.
برای ملموس‌تر شدن این مشکل شاید مثال زدن یک مورد لازم به نظر برسد؛ امیر حسین صادقی که ساخته و پرداخته آکادمی استقلال بود نزدیک به هفت سال با این تیم قرارداد حرفه‌ای امضا کرد و در انتها بدون آنکه ریالی به صندوق این باشگاه واریز شود با قرارداد کلان دیگری به عضویت دیگر تیم دولتی، مس کرمان در آمد و جالب آنکه قرارداد وی تنها یکسال اعتبار داشت و حالا در آغاز فصلی نوین باز شاهد بازارگرمی از سوی مدیر برنامه‌های او هستیم؛ صادقی با پرسپولیس داخلی امضا می‌کند سپس با پیشنهاد بهتر استقلال مواجه می‌شود و در انتها مس با رقمی بالاتر خواهان بازگشت مجدد اوست. آنچه بازیکنانی مثل صادقی انجام می‌دهند عین حرفه‌ای‌گری است و حرجی بر آن نیست. بازیکنان و مربیان شناگران استخری هستند که منبع آب آن از بلاتکلیفی فوتبال ما در بین دولتی بودن و خصوصی شدن تغذیه می‌شود البته باید بستری فراهم شود تا عاقبت تیم‌های خصوصی ما مثل انتهای داستان پورا و صوفیانی نشود. قراردادهای حرفه‌ای در فوتبال آماتور
زمانی برای خصوصی‌سازی
باربد بهراد: تاریخ تزریق پول به رگ فوتبال ایرانی چندان شفاف نیست اما بر اساس گمانه‌زنی می‌توان در ابتدا به اواخر دهه 60 و عبدالله صوفیانی رسید؛ تاجر بزرگ پوست و روده ایران که تیم پورا را تاسیس کرد. کیان توسط صوفیانی خریده شد تا پورا جان بگیرد. خرید ستاره‌های آن روز فوتبال مثل وحید قلیچ، مرتضی فنونی‌زاده، کاظم سیدعلیخانی، یحیی گل‌محمدی و جواد منافی سرآغازی بود برای ورود اسکناس به مستطیل سبز. همان روزهایی که بازیکنان سرخابی با تاکسی به زمین تمرین می‌رفتند پورا آنقدر پول داشت که اردوی تابستانی‌اش را در خاک ایتالیا برگزار کند.
پورایی‌ها در سال 1373 تنها یک قدم تا صعود به بالاترین دسته لیگ ایران فاصله داشتند اما ناکام از رسیدن به لیگ آزادگان شدند و غروب‌شان اینچنین آغاز شد. بعد از پورا تیم‌هایی مثل کشاورز و بانک تجارت هم در اوائل دهه 70 هجری خورشیدی شکل گرفتند که سیاست این دو تیم هم که زیر نظر وزارت کشاورزی و بانک تجارت اداره می‌شدند برمبنای خرج‌های کلان و جذب ستاره‌ها بود. این موضوع که خروجی آن تیم‌ها که دیگر امروز نامی از آنها در میان نیست چه بود مورد بحث این مطلب نیست بلکه مراد نبش قبری بود برای جست‌وجوی زمانی که ستاره‌های ایرانی با قراردادهای کلان خو گرفتند.
پرسپولیس در سال 1373 و زیر نظر عابدینی تقریبا چنین رویکردی داشت و با جذب ستاره‌هایی مثل باقری و دایی تیمی قدرتمند را تشکیل داد. استقلال و فتح‌الله‌زاده هم چند سال بعد چنین کردند تا واژه پول در فوتبال ایرانی تعریف جدیدی را به خود بگیرد و فوتبال دولتی ما امروز میراث خوار آن تز مدیریتی است که به اسم فوتبال حرفه‌ای در تمام جهان انتشار یافته البته با یک تفاوت بزرگ؛ در فوتبال حرفه‌ای روز جهان خرید ستاره با مبلغ کلان در انتها منتج به درآمد می‌شود اما در اینجا ستاره با مبلغ نجومی جذب می‌شود تا تنها یک یا دو فصل با پیراهن یک تیم بازی کند و سپس بدون هیچ کسب درآمدی برای باشگاه، تیم سرمایه‌گذار را ترک کند. بازیکنان زیادی در طول هشت دوره لیگ برتر با چنین رویکردی به عضویت تیم‌های متمول ما در آمدند و شوربختانه هر چه در این بیزنس بازیکنان، مربیان و ایجنت‌ها، حرفه‌ای‌مآبانه رفتار می‌کنند، مدیران ما تنها حکم عابر بانک را دارند البته با کیسه دولت. خرید ستاره توجیه اقتصادی ندارد و به رغم تکرار هزار باره این معضل باز هم در آغاز فصل نقل و انتقالات شاهد هزینه کردن چنین مبالغی از سوی مدیران تیم‌های دولتی هستیم.
برای ملموس‌تر شدن این مشکل شاید مثال زدن یک مورد لازم به نظر برسد؛ امیر حسین صادقی که ساخته و پرداخته آکادمی استقلال بود نزدیک به هفت سال با این تیم قرارداد حرفه‌ای امضا کرد و در انتها بدون آنکه ریالی به صندوق این باشگاه واریز شود با قرارداد کلان دیگری به عضویت دیگر تیم دولتی، مس کرمان در آمد و جالب آنکه قرارداد وی تنها یکسال اعتبار داشت و حالا در آغاز فصلی نوین باز شاهد بازارگرمی از سوی مدیر برنامه‌های او هستیم؛ صادقی با پرسپولیس داخلی امضا می‌کند سپس با پیشنهاد بهتر استقلال مواجه می‌شود و در انتها مس با رقمی بالاتر خواهان بازگشت مجدد اوست. آنچه بازیکنانی مثل صادقی انجام می‌دهند عین حرفه‌ای‌گری است و حرجی بر آن نیست. بازیکنان و مربیان شناگران استخری هستند که منبع آب آن از بلاتکلیفی فوتبال ما در بین دولتی بودن و خصوصی شدن تغذیه می‌شود البته باید بستری فراهم شود تا عاقبت تیم‌های خصوصی ما مثل انتهای داستان پورا و صوفیانی نشود. ارسال نظر
پربیننده