دفاع از «قوی شدن» به جای حمله به قوی
گوسفند ماندن افتخار نیست
تابستان 2008 بازار نقل و انتقالات، پر از حدس و شایعه و تقریبا خالی از اتفاق بود تا جایی که انتقال برباتف به منچستریونایتد در آخرین ساعات مهلت نقل و انتقالات، تبدیل به مهم‌ترین اتفاق تابستان شد. این بار داستان برعکس شده و هنوز شایعات اوج نگرفته، یک پیامک روی گوشی خود می‌بینی که «کریس رونالدو به رئال پیوست» یا سایت گاردین را باز می‌کنی و با خبر فروش کاکا به رئال مواجه می‌شوی. تابستان 2008، زمان حکومت تئوری و شایعه بر واقعیت سرد و کسل‌کننده بود و در تابستان 2009 زلزله واقعیت هیجان‌انگیز است که اجازه نمی‌دهد شایعات سرشان را از لانه بیرون بیاورند. تغییر دهنده این جریان، باشگاهی است که در کمال «بی فلسفگی»، هیجان‌انگیز است.
بی فلسفه و هیجان انگیز
رئال مادرید که یک فصل با برند شوستر فوتبال آلمانی بازی می‌کند و یک فصل با کاپلو قهرمان می‌شود و سرمربی‌اش را اخراج می‌کند یا دل بوسکه را به جرم برآمدگی غبغب، بیرون می‌کند تا با کارلوس کرش، پز خاص بودن بدهد، دوباره وارد فاز خبرسازی شده و همین خبرسازی است که صدای خیلی‌ها را درآورده. فرناندو تورس و حتی متسلدر که بازیکن رئال است، می‌گویند: «دادن 160 میلیون یورو برای دو بازیکن، دیوانگی است و بازار فوتبال را خراب می‌کند». البته نمی‌شود رئال را به جرم صید شاه مهره‌ها محکوم کرد. در فوتبال هم مثل سیستم‌های اجتماعی دیگر، قوی بر ضعیف چیره می‌شود. مثل ماهی‌های بزرگی که ماهی‌های کوچک را می‌خورند، مثل شیر و پلنگ و ببر که در جنگل کارشان را راه می‌اندازند و مثل حکومت سرمایه دارها بر جامعه سلطه پذیر. این «برند» رئال است که هرچند با «بی فلسفگی» اما کارش را پیش می‌برد و مهره‌های درشت را شکار می‌کند.
فقیر یا غنی، موفق یا ناموفق
این وسط نباید زیاد برای باشگاه‌های فقیر دل بسوزانیم. مُد شده که برخی از تریبون‌های مهم استفاده کنند و فریاد «ضعیف دوستی» سر بدهند. اینها فکر نمی‌کنند که باشگاه بزرگ، فشار روانی و مالی بزرگ‌تری هم احساس می‌کند و این فشار روی دوش تمام بازیکنان و مربیان و مدیرانش قرار دارد. سرمربی ویگان اتلتیک می‌تواند 10 بازی پشت سر هم را ببازد و از جایش تکان نخورد اما فرگوسن با این همه جامی که برای منچستر آورده، اواسط فصل 2004-2003 پس از چند شکست متوالی یونایتد، شنونده اعتراض بی‌پرده هوادارانی بود که از او می‌خواستند گورش را گم کند. در واقع «هرچه بزرگ‌تر؛ محدودتر». این حقیقت ساده درباره تمام آدم‌های روی کره خاکی تا همه باشگاه‌های فوتبال صدق می‌کند. تو اگر یک واحد باشی، یک واحد مشکل داری و اگر به 10 واحد برسی، مشکل ، رنج، جاه‌طلبی و خواسته‌هایت هم
10 واحد می‌شود. اینجاست که باید از کلمه «مقیاس» استفاده کنیم. آدم‌ها و باشگاه‌های فقیر و غنی تقریبا با هم برابرند چون یک تقسیم بر یک، با 10تقسیم بر 10 برابر است و فقط تفاوت مقیاس دارند. پس از باخت منچستر در فینال چمپیونز لیگ، اغلب یادداشت‌ها در سایت‌های معتبر فوتبال اروپا معطوف به عملکرد ضعیف یونایتد در این فصل بود؛ فصلی که قهرمانی لیگ جزیره، قهرمانی جام اتحادیه فوتبال انگلستان، قهرمانی باشگاه‌های جهان، حذف در نیمه نهایی جام حذفی در پنالتی آن هم با تیم دوم و نایب قهرمانی چمپیونزلیگ در آن رخ داده بود. باشگاهی که حتی دستاوردهایش در طول یک فصل پرفشار، اینگونه با یک شکست زیر سوال می‌رود، باید چندین ستاره داشته باشد تا زیر این فشار، کمر خم نکند. این فشار روی تاتنهام و ویگان و هال سیتی نیست. همانطور که در اسپانیا غیر از رئال و بارسا، هیچ تیمی با تهدید «همیشه باید قهرمان شوید» روبه‌رو نیست. ما هرچه بزرگ‌تر و معروف‌تر شویم، محدودتر می‌شویم.
قوی باش، جز این چاره‌ای نیست
یونایتد، رئال و بایرن‌مونیخ، روسای جمهور فوتبال کشور خود هستند. فوتبال در این سال‌ها نشانه و شناسه توسعه و پیشرفت و قدرت هر کشوری شده است. پس می‌شود به بزرگ‌ترین باشگاه‌های هر کشور اروپایی، لقب رئیس‌جمهور فوتبال آن کشور را داد. رئیس‌جمهور باید خوب لباس بپوشد، باید مشاوران و حتی نویسندگان قوی کنارش باشند، هواپیمای اختصاصی نیاز دارد و خیلی امکانات دیگر. تمام اینها برای «تحمل فشار بزرگی» کنار رئیس‌جمهور جمع می‌شوند؛ برای خوب از کار درآوردن مهم‌ترین شخصیت حقوقی کشور. اگر ما شیفته فوتبال اروپا هستیم، که هستیم و اگر فضیلت برای ما تنها یک بُعد و یک وجه خاص نداشته باشد، که ندارد؛ نباید از سیّال بودن و ادامه داشتن جریان طبیعی فوتبال ناراحت شویم. این حقیقت تلخ و گاه شیرین زندگی است که قوی، ضعیف را کنار می‌زند. تلخی‌اش اینجاست که ممکن است فاصله قوی و ضعیف بیشتر و بیشتر شود و شیرینی‌اش بستگی دارد به درک و جهان بینی طرف ضعیف که اگر بفهمد «می‌تواند قوی شود و ببرد» می‌رود و خودش را قوی می‌کند و به جای اینکه به گوسفند ماندن افتخار کند، از خودش شیر می‌سازد. آن وقت به خودش می‌آید و می‌بیند فاصله قوی و ضعیف، کم شده. همانطور که منچستریونایتد پس از کشته شدن بازیکنانش در سانحه هوایی سال 1958 به داد خودش رسید و فرگوسن با صبر و تحمل تیمش را بالا آورد و همانطور که مورینیو از مترجمی بابی رابسون، خودش را با رنج و زحمت، به هیبت خودشیفته‌ترین مربی جهان درآورده است. در واقع حمله به قوی، ضعیف را قوی نمی‌کند. یادداشت
دفاع از «قوی شدن» به جای حمله به قوی
گوسفند ماندن افتخار نیست
تابستان 2008 بازار نقل و انتقالات، پر از حدس و شایعه و تقریبا خالی از اتفاق بود تا جایی که انتقال برباتف به منچستریونایتد در آخرین ساعات مهلت نقل و انتقالات، تبدیل به مهم‌ترین اتفاق تابستان شد. این بار داستان برعکس شده و هنوز شایعات اوج نگرفته، یک پیامک روی گوشی خود می‌بینی که «کریس رونالدو به رئال پیوست» یا سایت گاردین را باز می‌کنی و با خبر فروش کاکا به رئال مواجه می‌شوی. تابستان 2008، زمان حکومت تئوری و شایعه بر واقعیت سرد و کسل‌کننده بود و در تابستان 2009 زلزله واقعیت هیجان‌انگیز است که اجازه نمی‌دهد شایعات سرشان را از لانه بیرون بیاورند. تغییر دهنده این جریان، باشگاهی است که در کمال «بی فلسفگی»، هیجان‌انگیز است.
بی فلسفه و هیجان انگیز
رئال مادرید که یک فصل با برند شوستر فوتبال آلمانی بازی می‌کند و یک فصل با کاپلو قهرمان می‌شود و سرمربی‌اش را اخراج می‌کند یا دل بوسکه را به جرم برآمدگی غبغب، بیرون می‌کند تا با کارلوس کرش، پز خاص بودن بدهد، دوباره وارد فاز خبرسازی شده و همین خبرسازی است که صدای خیلی‌ها را درآورده. فرناندو تورس و حتی متسلدر که بازیکن رئال است، می‌گویند: «دادن 160 میلیون یورو برای دو بازیکن، دیوانگی است و بازار فوتبال را خراب می‌کند». البته نمی‌شود رئال را به جرم صید شاه مهره‌ها محکوم کرد. در فوتبال هم مثل سیستم‌های اجتماعی دیگر، قوی بر ضعیف چیره می‌شود. مثل ماهی‌های بزرگی که ماهی‌های کوچک را می‌خورند، مثل شیر و پلنگ و ببر که در جنگل کارشان را راه می‌اندازند و مثل حکومت سرمایه دارها بر جامعه سلطه پذیر. این «برند» رئال است که هرچند با «بی فلسفگی» اما کارش را پیش می‌برد و مهره‌های درشت را شکار می‌کند.
فقیر یا غنی، موفق یا ناموفق
این وسط نباید زیاد برای باشگاه‌های فقیر دل بسوزانیم. مُد شده که برخی از تریبون‌های مهم استفاده کنند و فریاد «ضعیف دوستی» سر بدهند. اینها فکر نمی‌کنند که باشگاه بزرگ، فشار روانی و مالی بزرگ‌تری هم احساس می‌کند و این فشار روی دوش تمام بازیکنان و مربیان و مدیرانش قرار دارد. سرمربی ویگان اتلتیک می‌تواند 10 بازی پشت سر هم را ببازد و از جایش تکان نخورد اما فرگوسن با این همه جامی که برای منچستر آورده، اواسط فصل 2004-2003 پس از چند شکست متوالی یونایتد، شنونده اعتراض بی‌پرده هوادارانی بود که از او می‌خواستند گورش را گم کند. در واقع «هرچه بزرگ‌تر؛ محدودتر». این حقیقت ساده درباره تمام آدم‌های روی کره خاکی تا همه باشگاه‌های فوتبال صدق می‌کند. تو اگر یک واحد باشی، یک واحد مشکل داری و اگر به 10 واحد برسی، مشکل ، رنج، جاه‌طلبی و خواسته‌هایت هم
10 واحد می‌شود. اینجاست که باید از کلمه «مقیاس» استفاده کنیم. آدم‌ها و باشگاه‌های فقیر و غنی تقریبا با هم برابرند چون یک تقسیم بر یک، با 10تقسیم بر 10 برابر است و فقط تفاوت مقیاس دارند. پس از باخت منچستر در فینال چمپیونز لیگ، اغلب یادداشت‌ها در سایت‌های معتبر فوتبال اروپا معطوف به عملکرد ضعیف یونایتد در این فصل بود؛ فصلی که قهرمانی لیگ جزیره، قهرمانی جام اتحادیه فوتبال انگلستان، قهرمانی باشگاه‌های جهان، حذف در نیمه نهایی جام حذفی در پنالتی آن هم با تیم دوم و نایب قهرمانی چمپیونزلیگ در آن رخ داده بود. باشگاهی که حتی دستاوردهایش در طول یک فصل پرفشار، اینگونه با یک شکست زیر سوال می‌رود، باید چندین ستاره داشته باشد تا زیر این فشار، کمر خم نکند. این فشار روی تاتنهام و ویگان و هال سیتی نیست. همانطور که در اسپانیا غیر از رئال و بارسا، هیچ تیمی با تهدید «همیشه باید قهرمان شوید» روبه‌رو نیست. ما هرچه بزرگ‌تر و معروف‌تر شویم، محدودتر می‌شویم.
قوی باش، جز این چاره‌ای نیست
یونایتد، رئال و بایرن‌مونیخ، روسای جمهور فوتبال کشور خود هستند. فوتبال در این سال‌ها نشانه و شناسه توسعه و پیشرفت و قدرت هر کشوری شده است. پس می‌شود به بزرگ‌ترین باشگاه‌های هر کشور اروپایی، لقب رئیس‌جمهور فوتبال آن کشور را داد. رئیس‌جمهور باید خوب لباس بپوشد، باید مشاوران و حتی نویسندگان قوی کنارش باشند، هواپیمای اختصاصی نیاز دارد و خیلی امکانات دیگر. تمام اینها برای «تحمل فشار بزرگی» کنار رئیس‌جمهور جمع می‌شوند؛ برای خوب از کار درآوردن مهم‌ترین شخصیت حقوقی کشور. اگر ما شیفته فوتبال اروپا هستیم، که هستیم و اگر فضیلت برای ما تنها یک بُعد و یک وجه خاص نداشته باشد، که ندارد؛ نباید از سیّال بودن و ادامه داشتن جریان طبیعی فوتبال ناراحت شویم. این حقیقت تلخ و گاه شیرین زندگی است که قوی، ضعیف را کنار می‌زند. تلخی‌اش اینجاست که ممکن است فاصله قوی و ضعیف بیشتر و بیشتر شود و شیرینی‌اش بستگی دارد به درک و جهان بینی طرف ضعیف که اگر بفهمد «می‌تواند قوی شود و ببرد» می‌رود و خودش را قوی می‌کند و به جای اینکه به گوسفند ماندن افتخار کند، از خودش شیر می‌سازد. آن وقت به خودش می‌آید و می‌بیند فاصله قوی و ضعیف، کم شده. همانطور که منچستریونایتد پس از کشته شدن بازیکنانش در سانحه هوایی سال 1958 به داد خودش رسید و فرگوسن با صبر و تحمل تیمش را بالا آورد و همانطور که مورینیو از مترجمی بابی رابسون، خودش را با رنج و زحمت، به هیبت خودشیفته‌ترین مربی جهان درآورده است. در واقع حمله به قوی، ضعیف را قوی نمی‌کند. ارسال نظر
پربیننده