از مدت‌ها پیش همه منتظر سخنرانی بنیامین نتانیاهو در دانشگاه «بار میلان» در اراضی اشغالی بودند. در پایان، این سخنرانی به سمتی رفت که تمام جریان‌های سیاسی داخل رژیم صهیونیستی را در بر گرفت، به نحوی که هیچ‌کدام از این جریان‌ها با این موضع مخالفت نکردند، به طوری که حد میانگین مواضع جریان‌های داخلی تندرو، چپ و میانه رژیم صهیونیستی را شامل شد. این سخنرانی و محورهای آن به گونه‌ای بود که رژیم صهیونیستی عملاً به آن اعتقاد دارد و دیدگاه‌های اولیه نتانیاهو با همان ارکان ثابت به شکلی تغییر یافته ارائه شد. به این نحو که موضوع قدس به عنوان پایتخت اسرائیل، موضوع ضرورت شناسايي كشور یهودی اسرائیل و مخالفت با حق بازگشت آوارگان فلسطینی به سرزمین خودشان به عنوان محورهای اصلی بحث مورد تاکید قرار گرفت، اینکه مذاکره با سوریه بدون تاکید برعقب‌نشینی از جولان باید صورت بگیرد یا ضرورت مذاکره با فلسطینی‌ها و تاکید بر تعهدات امنیتی آنها نیز از محورهای صحبت نتانیاهو بود. در حقیقت نتانیاهو با راه‌حل دو دولت به این شرط موافقت کرد که این دولت فاقد مرز، سلاح و مولفه‌های حاکمیتی باشد. از ابتدا موضوع شهرک‌سازی را به عنوان محور فشار اصلی خود روی رژیم صهیونیستی قرار داده بودند با سفری که لیبرمن به آمریکا داشت و کنفرانس مطبوعاتی مشترکی که با هیلاری کلینتون برگزار کرد، معلوم شد که صهیونیست‌ها همچنان روی رشد شهرک‌ها تاکید و اصرار دارند و می‌خواهند در درون شهرک‌های صهیونیستی ساخت‌وسازهای خود را ادامه دهند. آنها به این شکل خواستند به موضع آمریکا تبصره‌ای اضافه کنند که بتوانند مساله شهرک‌سازی را متوقف نکنند. این مساله نشان می‌دهد که آمریکایی‌ها سقف فشار خود را روی شهرک‌سازی قرار داده‌اند تا روی موضوعات اساسی مانند قدس و حق بازگشت یا مولفه‌های اصلی حاکمیتی دولت فلسطینی متمرکز نشوند. حال این مساله جای سوال و تعجب دارد که آمریکایی‌ها در واقع آیا دنبال یک بازی سیاسی بودند تا طرف‌های عربی را به نحوی فریب دهند و آنها را راضی کنند یا اینکه این دغدغه اصلی آنها بود. زمینه‌هایی که از درون آمریکا و آیپک ایجاد شد و سخنرانی‌هایی که باراک اوباما ایراد کرد، در ابتدا یک موضع‌گیری سیاسی بود که موضع تندی را از طرف آمریکایی‌ها نشان می‌داد و این حدس را ایجاد کرد که اوباما قصد اعمال فشار جدی بر صهیونیست‌ها را دارد. البته از جهت تبلیغاتی هم این مساله کاملاً درست بود اما عملاً دیده شد که این موضوع تنها مانور مناسبی بود برای اینکه زمینه‌های پذیرش و موافقت کشورهای عربی و فلسطینی را با مواضع اسرائیل فراهم کند. این مساله‌ای است که حسنی مبارک از دو روز پیش آن را مورد تاکید قرار داد و گفت که ما دیدگاه اوباما را اجرا می‌کنیم. مجموعه دیدگاه‌های اوباما این است که کشورهای عربی یهودیت اسرائیل را به رسمیت بشناسند و مذاکرات آغاز شود و عادی‌سازی روابط شکل بگیرد. این بدان معناست که مصر و اردن پرچمداری پذیرش یهودیت اسرائیل و عادی‌سازی را بر عهده گرفتند و این مرحله به جهت تحلیل محتوا شامل این مولفه است. ما در گذشته شاهد بودیم که اسرائیلی‌ها برای پذیرش مشروعیت خود هیچ‌گونه غلظتی را در مواضع‌شان اعمال نمی‌کردند تا در دولت یهودی مطرح شود، آنها تنها اصل وجود رژیم صهیونیستی را مورد تاکید قرار می‌دادند، اما امروز پس از آنکه کشورهای عربی ابعاد وسیعی از سازشکاری را در قبال رژیم صهیونیستی و آمریکا نشان می‌دهند خود را آماده می‌بینند تا محتوای رژیم صهیونیستی را نیز به تثبیت برسانند و اعتراف به یهودیت اسرائیل را از کشورهای عربی اخذ کنند. معنای یهودیت اسرائیل، اخراج بیش از یک میلیون و 200 هزار فلسطینی از اراضی 1948 و جلوگیری از ورود 5/4 میلیون آواره فلسطینی است که در مناطق مختلف جهان پراکنده هستند. یهودیت اسرائیل یعنی اینکه بیش از 6 میلیون فلسطینی از حقوق اولیه هر انسان که نخستین آنها دارا بودن سرزمین است محروم و به اسرائیل این حق داده می‌شود که یک دولت کاملا نژادپرست را در منطقه شکل دهد. این امر نشان می‌دهد که فضای قبلی تبلیغاتی که فشار به رژیم صهیونیستی را دنبال می‌کرد، چقدر ماهیت حبابی داشته و اصلا هیچ اثری از مشی فشار واقعی به رژیم صهیونیستی در میان نبوده است. حال که این حباب ترکیده، امروز براحتی می‌بینیم که کشورهای اروپایی و آمریکا چگونه از موضع کاملا منفی نتانیاهو دفاع می‌کنند. پارادوکس‌های خاورمیانه
از مدت‌ها پیش همه منتظر سخنرانی بنیامین نتانیاهو در دانشگاه «بار میلان» در اراضی اشغالی بودند. در پایان، این سخنرانی به سمتی رفت که تمام جریان‌های سیاسی داخل رژیم صهیونیستی را در بر گرفت، به نحوی که هیچ‌کدام از این جریان‌ها با این موضع مخالفت نکردند، به طوری که حد میانگین مواضع جریان‌های داخلی تندرو، چپ و میانه رژیم صهیونیستی را شامل شد. این سخنرانی و محورهای آن به گونه‌ای بود که رژیم صهیونیستی عملاً به آن اعتقاد دارد و دیدگاه‌های اولیه نتانیاهو با همان ارکان ثابت به شکلی تغییر یافته ارائه شد. به این نحو که موضوع قدس به عنوان پایتخت اسرائیل، موضوع ضرورت شناسايي كشور یهودی اسرائیل و مخالفت با حق بازگشت آوارگان فلسطینی به سرزمین خودشان به عنوان محورهای اصلی بحث مورد تاکید قرار گرفت، اینکه مذاکره با سوریه بدون تاکید برعقب‌نشینی از جولان باید صورت بگیرد یا ضرورت مذاکره با فلسطینی‌ها و تاکید بر تعهدات امنیتی آنها نیز از محورهای صحبت نتانیاهو بود. در حقیقت نتانیاهو با راه‌حل دو دولت به این شرط موافقت کرد که این دولت فاقد مرز، سلاح و مولفه‌های حاکمیتی باشد. از ابتدا موضوع شهرک‌سازی را به عنوان محور فشار اصلی خود روی رژیم صهیونیستی قرار داده بودند با سفری که لیبرمن به آمریکا داشت و کنفرانس مطبوعاتی مشترکی که با هیلاری کلینتون برگزار کرد، معلوم شد که صهیونیست‌ها همچنان روی رشد شهرک‌ها تاکید و اصرار دارند و می‌خواهند در درون شهرک‌های صهیونیستی ساخت‌وسازهای خود را ادامه دهند. آنها به این شکل خواستند به موضع آمریکا تبصره‌ای اضافه کنند که بتوانند مساله شهرک‌سازی را متوقف نکنند. این مساله نشان می‌دهد که آمریکایی‌ها سقف فشار خود را روی شهرک‌سازی قرار داده‌اند تا روی موضوعات اساسی مانند قدس و حق بازگشت یا مولفه‌های اصلی حاکمیتی دولت فلسطینی متمرکز نشوند. حال این مساله جای سوال و تعجب دارد که آمریکایی‌ها در واقع آیا دنبال یک بازی سیاسی بودند تا طرف‌های عربی را به نحوی فریب دهند و آنها را راضی کنند یا اینکه این دغدغه اصلی آنها بود. زمینه‌هایی که از درون آمریکا و آیپک ایجاد شد و سخنرانی‌هایی که باراک اوباما ایراد کرد، در ابتدا یک موضع‌گیری سیاسی بود که موضع تندی را از طرف آمریکایی‌ها نشان می‌داد و این حدس را ایجاد کرد که اوباما قصد اعمال فشار جدی بر صهیونیست‌ها را دارد. البته از جهت تبلیغاتی هم این مساله کاملاً درست بود اما عملاً دیده شد که این موضوع تنها مانور مناسبی بود برای اینکه زمینه‌های پذیرش و موافقت کشورهای عربی و فلسطینی را با مواضع اسرائیل فراهم کند. این مساله‌ای است که حسنی مبارک از دو روز پیش آن را مورد تاکید قرار داد و گفت که ما دیدگاه اوباما را اجرا می‌کنیم. مجموعه دیدگاه‌های اوباما این است که کشورهای عربی یهودیت اسرائیل را به رسمیت بشناسند و مذاکرات آغاز شود و عادی‌سازی روابط شکل بگیرد. این بدان معناست که مصر و اردن پرچمداری پذیرش یهودیت اسرائیل و عادی‌سازی را بر عهده گرفتند و این مرحله به جهت تحلیل محتوا شامل این مولفه است. ما در گذشته شاهد بودیم که اسرائیلی‌ها برای پذیرش مشروعیت خود هیچ‌گونه غلظتی را در مواضع‌شان اعمال نمی‌کردند تا در دولت یهودی مطرح شود، آنها تنها اصل وجود رژیم صهیونیستی را مورد تاکید قرار می‌دادند، اما امروز پس از آنکه کشورهای عربی ابعاد وسیعی از سازشکاری را در قبال رژیم صهیونیستی و آمریکا نشان می‌دهند خود را آماده می‌بینند تا محتوای رژیم صهیونیستی را نیز به تثبیت برسانند و اعتراف به یهودیت اسرائیل را از کشورهای عربی اخذ کنند. معنای یهودیت اسرائیل، اخراج بیش از یک میلیون و 200 هزار فلسطینی از اراضی 1948 و جلوگیری از ورود 5/4 میلیون آواره فلسطینی است که در مناطق مختلف جهان پراکنده هستند. یهودیت اسرائیل یعنی اینکه بیش از 6 میلیون فلسطینی از حقوق اولیه هر انسان که نخستین آنها دارا بودن سرزمین است محروم و به اسرائیل این حق داده می‌شود که یک دولت کاملا نژادپرست را در منطقه شکل دهد. این امر نشان می‌دهد که فضای قبلی تبلیغاتی که فشار به رژیم صهیونیستی را دنبال می‌کرد، چقدر ماهیت حبابی داشته و اصلا هیچ اثری از مشی فشار واقعی به رژیم صهیونیستی در میان نبوده است. حال که این حباب ترکیده، امروز براحتی می‌بینیم که کشورهای اروپایی و آمریکا چگونه از موضع کاملا منفی نتانیاهو دفاع می‌کنند. ارسال نظر
پربیننده