جیمز لانگلی که برای ساختن مستندی درباره دبیرستانی در روستایی در مازندران ایران بسر می‌برد، در گفت‌وگو با نشریه سیاتل تایمز از دلایل حضور خود در ایران و تجربه‌های تازه‌اش می‌گوید. به گزارش مهر، مستندساز نامزد اسکار و خالق فیلم‌های «نوار غزه» و «عراق تکه‌تکه‌شده» در گفت‌وگوی مکتوب خود با اریک لاسیتیس خبرنگار روزنامه سیاتل تایمز، قرار گرفتن در متن ماجراها و درک مستقیم حقایق را دلایل اصلی خود از سفر به ایران عنوان می‌کند و می‌گوید، دوست ندارد حقیقت را از زبان دیگران بشنود.
چه شد به ایران رفتید؟
دوست دارم خودم در جریان اتفاق‌هایی قرار بگیرم که در دنیا می‌افتد و قضاوتم را بر اساس تجربه مستقیم بنا کنم. سفر و زندگی در کشورها و مناطقی چون روسیه، عراق، نوار غزه و ایران به من اجازه می‌دهد از نزدیک شاهد برخی مسائل جهان باشم و فیلم ساختن هم باعث می‌شود تجربه‌هایم را با روشی آسان با دیگران قسمت کنم. از دوران کودکی وقتی درباره ایران در دایرهًْ‌المعارف قدیمی مادرم مي‌خواندم، دوست داشتم به ایران سفر کنم و امروز اینجا هستم.
نخستین بار کی به ایران رفتید و مهم‌ترین تغییری که نسبت به ذهنیت خود در آن یافتید چه بود؟
فکر می‌کنم مهم‌ترین تغییری که از زمان نخستین حضور من در سال 2007 در ایران تا امروز رخ داده، احیای علاقه مشارکت جوانان ایرانی در زندگی سیاسی کشورشان بوده است. در همان نگاه اول احساس کردم ایرانی‌ها بیشتر به زندگی شخصی‌شان علاقه دارند تا زندگی عمومی اما در آستانه انتخابات این نگاه تغییر کرد و جوانان به شدت به تعیین سرنوشت سیاسی خود علاقه نشان دادند.
بیشترین و مهم‌ترین سوء برداشت دوستان آمریکایی شما از ایران و مردم آن چیست؟ کدام تعریف شما از ایران آنها را شگفت‌زده‌تر می‌کند؟
بسیاری از آمریکایی‌ها احتمالا از دیدن زندگی روزانه ایرانی‌ها شگفت‌زده می‌شوند. جدا از نوع پوشش مردم و نشانه‌هایی که به شما یادآوری می‌کند در ایران هستید، زندگی در اینجا هیچ تفاوتی با دیگر کشورها ندارد. سوء تفاهم نوع نگاه ایرانی‌ها به غرب هم به هیچ وجه درست نیست. ضمن اینکه بعید است شما مردمی گرم‌تر، میهمان‌نوازتر و با دستپختی بهتر از ایرانی‌ها پیدا کنید. تمایل مردم ایران به داشتن رابطه خوب با سایر نقاط دنیا هم مثال‌زدنی است.
کی به تهران رسیدید و موضوع فیلمی که می‌سازید درباره چیست؟
نخستین‌بار فوریه 2007 به ایران آمدم و یکسال اینجا زندگی کردم. در سفر اخیر از اکتبر 2008 به ایران آمدم و تمام این مدت را کم و بیش اینجا بودم. دارم درباره دبیرستانی در روستای پل مازندران در حاشیه خزر فیلم می‌سازم. در جریان انتخابات اجازه گرفتم انتخابات را در تهران و پل به تصویر بکشم. روز جمعه آغاز رای‌گیری را در پل فیلمبرداری کردم و بعد برای ادامه کار به تهران آمدم و عصر روز انتخابات را در تهران پشت سر گذاشتم. مستندساز نامزد اسکار:
مردمی گرم‌تر و میهمان‌نوازتر از ایرانی‌ها ندیده‌ام
جیمز لانگلی که برای ساختن مستندی درباره دبیرستانی در روستایی در مازندران ایران بسر می‌برد، در گفت‌وگو با نشریه سیاتل تایمز از دلایل حضور خود در ایران و تجربه‌های تازه‌اش می‌گوید. به گزارش مهر، مستندساز نامزد اسکار و خالق فیلم‌های «نوار غزه» و «عراق تکه‌تکه‌شده» در گفت‌وگوی مکتوب خود با اریک لاسیتیس خبرنگار روزنامه سیاتل تایمز، قرار گرفتن در متن ماجراها و درک مستقیم حقایق را دلایل اصلی خود از سفر به ایران عنوان می‌کند و می‌گوید، دوست ندارد حقیقت را از زبان دیگران بشنود.
چه شد به ایران رفتید؟
دوست دارم خودم در جریان اتفاق‌هایی قرار بگیرم که در دنیا می‌افتد و قضاوتم را بر اساس تجربه مستقیم بنا کنم. سفر و زندگی در کشورها و مناطقی چون روسیه، عراق، نوار غزه و ایران به من اجازه می‌دهد از نزدیک شاهد برخی مسائل جهان باشم و فیلم ساختن هم باعث می‌شود تجربه‌هایم را با روشی آسان با دیگران قسمت کنم. از دوران کودکی وقتی درباره ایران در دایرهًْ‌المعارف قدیمی مادرم مي‌خواندم، دوست داشتم به ایران سفر کنم و امروز اینجا هستم.
نخستین بار کی به ایران رفتید و مهم‌ترین تغییری که نسبت به ذهنیت خود در آن یافتید چه بود؟
فکر می‌کنم مهم‌ترین تغییری که از زمان نخستین حضور من در سال 2007 در ایران تا امروز رخ داده، احیای علاقه مشارکت جوانان ایرانی در زندگی سیاسی کشورشان بوده است. در همان نگاه اول احساس کردم ایرانی‌ها بیشتر به زندگی شخصی‌شان علاقه دارند تا زندگی عمومی اما در آستانه انتخابات این نگاه تغییر کرد و جوانان به شدت به تعیین سرنوشت سیاسی خود علاقه نشان دادند.
بیشترین و مهم‌ترین سوء برداشت دوستان آمریکایی شما از ایران و مردم آن چیست؟ کدام تعریف شما از ایران آنها را شگفت‌زده‌تر می‌کند؟
بسیاری از آمریکایی‌ها احتمالا از دیدن زندگی روزانه ایرانی‌ها شگفت‌زده می‌شوند. جدا از نوع پوشش مردم و نشانه‌هایی که به شما یادآوری می‌کند در ایران هستید، زندگی در اینجا هیچ تفاوتی با دیگر کشورها ندارد. سوء تفاهم نوع نگاه ایرانی‌ها به غرب هم به هیچ وجه درست نیست. ضمن اینکه بعید است شما مردمی گرم‌تر، میهمان‌نوازتر و با دستپختی بهتر از ایرانی‌ها پیدا کنید. تمایل مردم ایران به داشتن رابطه خوب با سایر نقاط دنیا هم مثال‌زدنی است.
کی به تهران رسیدید و موضوع فیلمی که می‌سازید درباره چیست؟
نخستین‌بار فوریه 2007 به ایران آمدم و یکسال اینجا زندگی کردم. در سفر اخیر از اکتبر 2008 به ایران آمدم و تمام این مدت را کم و بیش اینجا بودم. دارم درباره دبیرستانی در روستای پل مازندران در حاشیه خزر فیلم می‌سازم. در جریان انتخابات اجازه گرفتم انتخابات را در تهران و پل به تصویر بکشم. روز جمعه آغاز رای‌گیری را در پل فیلمبرداری کردم و بعد برای ادامه کار به تهران آمدم و عصر روز انتخابات را در تهران پشت سر گذاشتم. ارسال نظر
پربیننده