«کسی که با من بنشیند با او می‌نشینم و هر کسی از من اطاعت کند من از او اطاعت می‌کنم!... هر که از من بخشش بخواهد می‌آمرزمش... ماه ماه من است و بنده بنده من است.. کسی که به ریسمان ماه رجب چنگ بزند، به من وصل می‌شود!...» ترجمه‌ها نمی‌دانم این صمیمیت و لطفی که در این عبارات موج می‌زند را می‌رساند: الشهر شهری و العبد عبدی والرحمهًْ رحمتی... فمن دعانی فی‌هذاالشهر أجبته و من سألنی أعطیته فمن اعتصم به وصل إلی!... این شب‌ها این ندای ملک داعی است، فرشته‌ای در آسمان هفتم که تا صبح از سوی خداوند به بندگان می‌گوید. از آغاز این ماه این ملک هر شب تا صبح صدا می‌زند: «خوشا به حال آنهایی که به یاد خدا هستند، خوشا به حال کسانی که از خدا اطاعت می‌کنند...». چند شبی است که این ندا در گوش آسمان می‌پیچد و می‌پیچد و می‌پیچد تا گریختگانی چون من به یاد بیاورند آن حدیث را که «لو علم المدبرون اشتیاقی بهم...». آلودگانی چون من فرصتی دوباره پیش روی خود بیابند، راهی برای بازگشت. انگار کسی خیابانخواب آشفته‌ای را به حمامی گرم و لباسی تمیز و خوابگاهی نرم و آرام دعوت کند و بی‌بهانه او را در آغوش بگیرد و از محبت‌های بی‌دریغ سیرابش کند بی‌آنکه بپرسد چه کردی که کارت به اینجا رسید یا به خاطرش آورد که با رفتارش او را آزرده است. پیامبر
دوست داشتنی‌مان با دیدن هلال ماه مبارک رجب، دست‌هایش را به سوی آسمان بالا می‌برد و محبوبش را می‌ستود و ثنایش می‌گفت، 30 بار تکبیر و تهلیل می‌گفت و می‌فرمود: «ماه رجب، ماه استغفار برای امت من است. در این ماه بسیار طلب آمرزش کنید که خداوند آمرزنده مهربان است.» به خودم نگاه می‌کنم از این همه آلودگی به تنگ آمده‌ام و رجب را رختی نو برای دل آلوده‌ام می‌یابم. به یاد گفته‌های آن عزیز می‌افتم که با اشاره به دعای این ماه می‌گفت: «یا من ارجوه لکل خیر» یعنی وقتی به ماه رجب می‌رسید، از لحظه شروع ماه رجب دیگر توقعتان از خداوند فقط و فقط خیر است. «و امن سخطه عند کل شر» و ایمنی هم به شما می‌دهد. روزه این ماه پذیرایی ویژه خداوندی از دل‌هاست. «الهی آزمودم تا شکم دایر است، دل بایر». *
شاید همین است که بارها و بارها به روزه، به دوری از خوردن دعوتمان کرده‌اند، به دوری از شکم و این همه اسارتی که بر بند بند روحمان بسته شده است. ابن بابویه (ره) آن محدث بزرگ چنین روایت می‌کند در اصرار پزشکان روح بر داروی روزه: «در اواخر ماه رجب که چند روز از آن مانده بود، خدمت امام صادق علیه‌السلام رسیدم. وقتی نظر مبارک آن حضرت بر من افتاد، فرمودند آیا در این ماه روزه گرفتهاى؟ گفتم نه والله، اى فرزند رسول خدا ! فرمود آنقدر ثواب از تو فوت شده است که قدر آن را به غیر از خدا کسى نمىداند. به درستى این ماهى است که خدا آن را بر ماه‌هاى دیگر فضیلت داده و حرمت آن را عظیم داشته و گرامی داشتن روزه‌دار را در این ماه بر خود واجب کرده است. پس گفتم یابن رسول‌الله! اگر در باقیمانده این ماه روزه بدارم آیا به بعضى از ثواب روزهداران آن نائل مىشوم؟ فرمود: اى سالم! هر کس یک روز از آخر این ماه را روزه بدارد خدا او را ایمن گرداند از شدت سکرات مرگ و از هول بعد از مرگ و از عذاب قبر و هر کس دو روز از آخر این ماه را روزه بگیرد از صراط به آسانى بگذرد و هر کس سه روز از آخر این ماه را روزه بگیرد ایمن شود از ترس بزرگ روز قیامت و از شدت‌ها و هول‌هاى آن روز و برات بیزارى از آتش جهنم به او عطا کنند».
این شب‌ها، این روزها و این ساعت‌ها که می‌گذرد، احساس می‌کنم عزمت را جزم کردهای تا این گریخته را بازگردانی و رختی نو بپوشانی و برای میهمانی‌ات دعوتش کنی، کاش این بندها که روحم را به اسارت گرفته، بگذارد برخیزم و به سویت بشتابم.
* مناجاتنامه علامه حسن حسن‌زاده‌آملی ماه ماه من، بنده بنده من
«کسی که با من بنشیند با او می‌نشینم و هر کسی از من اطاعت کند من از او اطاعت می‌کنم!... هر که از من بخشش بخواهد می‌آمرزمش... ماه ماه من است و بنده بنده من است.. کسی که به ریسمان ماه رجب چنگ بزند، به من وصل می‌شود!...» ترجمه‌ها نمی‌دانم این صمیمیت و لطفی که در این عبارات موج می‌زند را می‌رساند: الشهر شهری و العبد عبدی والرحمهًْ رحمتی... فمن دعانی فی‌هذاالشهر أجبته و من سألنی أعطیته فمن اعتصم به وصل إلی!... این شب‌ها این ندای ملک داعی است، فرشته‌ای در آسمان هفتم که تا صبح از سوی خداوند به بندگان می‌گوید. از آغاز این ماه این ملک هر شب تا صبح صدا می‌زند: «خوشا به حال آنهایی که به یاد خدا هستند، خوشا به حال کسانی که از خدا اطاعت می‌کنند...». چند شبی است که این ندا در گوش آسمان می‌پیچد و می‌پیچد و می‌پیچد تا گریختگانی چون من به یاد بیاورند آن حدیث را که «لو علم المدبرون اشتیاقی بهم...». آلودگانی چون من فرصتی دوباره پیش روی خود بیابند، راهی برای بازگشت. انگار کسی خیابانخواب آشفته‌ای را به حمامی گرم و لباسی تمیز و خوابگاهی نرم و آرام دعوت کند و بی‌بهانه او را در آغوش بگیرد و از محبت‌های بی‌دریغ سیرابش کند بی‌آنکه بپرسد چه کردی که کارت به اینجا رسید یا به خاطرش آورد که با رفتارش او را آزرده است. پیامبر
دوست داشتنی‌مان با دیدن هلال ماه مبارک رجب، دست‌هایش را به سوی آسمان بالا می‌برد و محبوبش را می‌ستود و ثنایش می‌گفت، 30 بار تکبیر و تهلیل می‌گفت و می‌فرمود: «ماه رجب، ماه استغفار برای امت من است. در این ماه بسیار طلب آمرزش کنید که خداوند آمرزنده مهربان است.» به خودم نگاه می‌کنم از این همه آلودگی به تنگ آمده‌ام و رجب را رختی نو برای دل آلوده‌ام می‌یابم. به یاد گفته‌های آن عزیز می‌افتم که با اشاره به دعای این ماه می‌گفت: «یا من ارجوه لکل خیر» یعنی وقتی به ماه رجب می‌رسید، از لحظه شروع ماه رجب دیگر توقعتان از خداوند فقط و فقط خیر است. «و امن سخطه عند کل شر» و ایمنی هم به شما می‌دهد. روزه این ماه پذیرایی ویژه خداوندی از دل‌هاست. «الهی آزمودم تا شکم دایر است، دل بایر». *
شاید همین است که بارها و بارها به روزه، به دوری از خوردن دعوتمان کرده‌اند، به دوری از شکم و این همه اسارتی که بر بند بند روحمان بسته شده است. ابن بابویه (ره) آن محدث بزرگ چنین روایت می‌کند در اصرار پزشکان روح بر داروی روزه: «در اواخر ماه رجب که چند روز از آن مانده بود، خدمت امام صادق علیه‌السلام رسیدم. وقتی نظر مبارک آن حضرت بر من افتاد، فرمودند آیا در این ماه روزه گرفتهاى؟ گفتم نه والله، اى فرزند رسول خدا ! فرمود آنقدر ثواب از تو فوت شده است که قدر آن را به غیر از خدا کسى نمىداند. به درستى این ماهى است که خدا آن را بر ماه‌هاى دیگر فضیلت داده و حرمت آن را عظیم داشته و گرامی داشتن روزه‌دار را در این ماه بر خود واجب کرده است. پس گفتم یابن رسول‌الله! اگر در باقیمانده این ماه روزه بدارم آیا به بعضى از ثواب روزهداران آن نائل مىشوم؟ فرمود: اى سالم! هر کس یک روز از آخر این ماه را روزه بدارد خدا او را ایمن گرداند از شدت سکرات مرگ و از هول بعد از مرگ و از عذاب قبر و هر کس دو روز از آخر این ماه را روزه بگیرد از صراط به آسانى بگذرد و هر کس سه روز از آخر این ماه را روزه بگیرد ایمن شود از ترس بزرگ روز قیامت و از شدت‌ها و هول‌هاى آن روز و برات بیزارى از آتش جهنم به او عطا کنند».
این شب‌ها، این روزها و این ساعت‌ها که می‌گذرد، احساس می‌کنم عزمت را جزم کردهای تا این گریخته را بازگردانی و رختی نو بپوشانی و برای میهمانی‌ات دعوتش کنی، کاش این بندها که روحم را به اسارت گرفته، بگذارد برخیزم و به سویت بشتابم.
* مناجاتنامه علامه حسن حسن‌زاده‌آملی ارسال نظر
پربیننده