La Caraja مصداق فوتبال احمقانه اسپانيا
ويروسي به‌نام‌غرور
بی‌تردید شما هم ترجیح می‌دادید دیدار نهایی این دوره از رقابت‌های جام کنفدراسیون‌ها بین تیم‌های برزیل و اسپانیا برگزار شود اما حقیقت این است که ماتادورها با نتیجه 2 بر صفر برابر ایالات متحده آمریکا مغلوب شدند تا نوار 35 بازی بدون شکست آنها از هم بپاشد.
La caraja
بهتر است معنای این واژه از طریق مثال شرح داده شود. گاهی روزها بی هیچ دلیل و منطقی ذهن شما جای دیگری است و مدام دست به کارهای احمقانه می‌زنید. به عنوان مثال، در حالی که کلید خود را داخل آپارتمان جا گذاشته‌اید خارج از آپارتمان به دنبال آن هستید یا به جای شکر در قهوه خود نمک می‌ریزید. در دیدار چهارشنبه شب، اسپانیایی‌ها از همان دقیقه نخست مفهوم این واژه را به خوبی به تصویر کشیدند. بازیکنان بزرگ این تیم حتی زمانی که پای آمریکایی‌ها در میان نبود همانند بازیکنان معمولی ظاهر شدند؛ پاس‌های بد، جاگیری‌های بدتر و انتخاب وحشتناک در بازیکن هدف. حتی ژاوی هرناندز هم در روز
La caraja همانند بازیکنان معمولی به نظر می‌رسید. اگر حریف شما تمرکز کافی داشته باشد و قدر فرصت‌ها را همانطوری که آمریکا دانست بداند، بازی بیش از پیش با چالش همراه می‌شود.
دست کم گرفتن تیم حریف
من چند ساعت پیش از آغاز بازی به همراه اعضای تیم در هتل «بلوم فونتين» بودم. هرگز چنین جو راحتی پیش از یک دیدار مرحله نیمه پایانی ندیده بودم. با وجود اینکه تمام رسانه‌های اسپانیا از آمریکا به عنوان یک رقیب قابل احترام یاد کرده بودند، به نظر می‌رسید ماتادورها خود را برای یک دیدار دوستانه که عواید آن قرار بود صرف امور خیریه شود آماده می‌کردند. هواداران در حال عکس گرفتن با ویسنته دل بوسکه بودند و شماری از بازیکنان بدون محافظ در آن حواشی پرسه می‌زدند. من با حامی مالی اصلی تیم ملی مشغول صحبت شدم و از او پرسیدم: «آیا این جو بیش از حد آرام نیست؟» او هم به من پاسخ داد: «به جز صحبت درباره مسائل فنی، آنها در سه سال گذشته بیش از نیم ساعت درباره بازی‌های خود صحبت نکرده‌اند. ترجیح می‌دادم ایتالیا حریف ما بود تا آنها رقیب را جدی‌تر می‌گرفتند».
شیوه اشتباه
زمانی که اسپانیا از شیوه 2-4-4 استفاده کرده و فابرگاس در سمت راست انجام وظیفه می‌کند، در واقع او به مرکز آمده و فضا را برای نفوذ سرخیو راموس از سمت راست باز می‌گذارد. این شیوه شباهت زیادی با رئال مادرید زمان دل بوسکه دارد و در آن زمان هم زیدان به ظاهر به عنوان هافبک سمت چپ ظاهر می‌شد، اما در واقع فضای سمت چپ را در اختیار روبرتو کارلوس قرار می‌داد تا از آن مراقبت کند. چنین روشی نیازمند یک مدافع کناری بسیار بانظم (روبرتو کارلوس) و یک هافبک دفاعی بزرگ (کلود ماکه‌له‌له) برای پوشش همه فضاها در زمانی است که تیم حریف دست به ضد حمله یا نفوذ از جناحین می‌زند. در ترکیب اسپانیای کنونی، بی تردید سرخیو راموس نمی‌تواند نقش «روبرتو کارلوس» را ایفا کند و «چابی آلونسو» هم در کارهای دفاعی فاصله زیادی با بازیکنی همچون «مارکوس سنا» دارد. «بردلی» بازیکن تیم آمریکا متوجه این مساله شد بویژه در نیمه نخست، هربار که راموس نفوذ می‌کرد تیم او باعث می‌شد تا اسپانیا تاوان این مساله را بپردازد.
سرخیو راموس
سرمربی آمریکا تصمیم گرفت تا فضای زیادی در اختیار «راموس» قرار داده و روی ضد حمله‌ها از فضای پشت سر او استفاده کند؛ سرخیو راموس هم براحتی گرفتار این دام شد. همکاری درخشان او روی گل دوم آمریکا مرا به یاد «کریستین کارمبو» هافبک فرانسوی و سابق رئال مادرید انداخت. این بازیکن به سه دلیل تا همیشه در اذهان هواداران رئال باقی خواهد ماند: مجموعه افتخاراتش، همسر عجیبش و کارمبینا. در سال 1999، طی یکی از دیدارهای رئال مادرید در چارچوب رقابت‌های لالیگا، کارمبو تصمیم گرفت تا با ضربه پشت پای خود مانع از دادن کرنر به تیم مقابل یعنی سلتاویگو شود اما او توپ را درست به مهاجم حریف رسانده و اسباب گلزنی وی را فراهم کرد. از آن پس واژه «کارمبینا» به معنی پاس گل بازیکن مدافع برای بازیکن حریف به وجود آمد. مدت‌ها بود که شاهد این حرکت نبودم و حالا می‌توانم از سرخیو راموس به خاطر سخاوت وی تشکر کنم.
ویروسی به نام غرور
یک روز قبل از دیدار دو تیم، خورخه والدانو مدیر ورزشی باشگاه رئال مادرید که مبلغ هنگفتی خرج جذب کریستیانو رونالدو و کاکا کرده بود، اظهار داشت که داوید ویا همسطح ستارگانی همچون رونالدو و کاکا نیست. ویا طوری بازی کرد که گویی باید خود را به والدانو و رئال مادرید ثابت می‌کرد و به شکلی باورنکردنی خودخواهی به خرج داد. فرناندو تورس هم خیلی زود به ویروس خودخواهی ویا مبتلا شد و در تمام جریان بازی به ندرت شاهد همکاری این دو مهاجم بودیم. زمانی که تمام این عوامل را در یک دیدار کنار هم می‌گذارید، پیروزی برابر حریف دشوار می‌شود. مهم‌تر از آن، اگر برابر تیمی بازی کنید که پس از راهیابی معجزه آسای خود به مرحله حذفی هیچ چیز برای از دست دادن ندارد و در هر لحظه از بازی می‌داند که باید چکار کند، بشدت دچار مشکل می‌شوید.
منبع: ساكرنت
ترجمه: رشيد سعدلو یادداشت
La Caraja مصداق فوتبال احمقانه اسپانيا
ويروسي به‌نام‌غرور
بی‌تردید شما هم ترجیح می‌دادید دیدار نهایی این دوره از رقابت‌های جام کنفدراسیون‌ها بین تیم‌های برزیل و اسپانیا برگزار شود اما حقیقت این است که ماتادورها با نتیجه 2 بر صفر برابر ایالات متحده آمریکا مغلوب شدند تا نوار 35 بازی بدون شکست آنها از هم بپاشد.
La caraja
بهتر است معنای این واژه از طریق مثال شرح داده شود. گاهی روزها بی هیچ دلیل و منطقی ذهن شما جای دیگری است و مدام دست به کارهای احمقانه می‌زنید. به عنوان مثال، در حالی که کلید خود را داخل آپارتمان جا گذاشته‌اید خارج از آپارتمان به دنبال آن هستید یا به جای شکر در قهوه خود نمک می‌ریزید. در دیدار چهارشنبه شب، اسپانیایی‌ها از همان دقیقه نخست مفهوم این واژه را به خوبی به تصویر کشیدند. بازیکنان بزرگ این تیم حتی زمانی که پای آمریکایی‌ها در میان نبود همانند بازیکنان معمولی ظاهر شدند؛ پاس‌های بد، جاگیری‌های بدتر و انتخاب وحشتناک در بازیکن هدف. حتی ژاوی هرناندز هم در روز
La caraja همانند بازیکنان معمولی به نظر می‌رسید. اگر حریف شما تمرکز کافی داشته باشد و قدر فرصت‌ها را همانطوری که آمریکا دانست بداند، بازی بیش از پیش با چالش همراه می‌شود.
دست کم گرفتن تیم حریف
من چند ساعت پیش از آغاز بازی به همراه اعضای تیم در هتل «بلوم فونتين» بودم. هرگز چنین جو راحتی پیش از یک دیدار مرحله نیمه پایانی ندیده بودم. با وجود اینکه تمام رسانه‌های اسپانیا از آمریکا به عنوان یک رقیب قابل احترام یاد کرده بودند، به نظر می‌رسید ماتادورها خود را برای یک دیدار دوستانه که عواید آن قرار بود صرف امور خیریه شود آماده می‌کردند. هواداران در حال عکس گرفتن با ویسنته دل بوسکه بودند و شماری از بازیکنان بدون محافظ در آن حواشی پرسه می‌زدند. من با حامی مالی اصلی تیم ملی مشغول صحبت شدم و از او پرسیدم: «آیا این جو بیش از حد آرام نیست؟» او هم به من پاسخ داد: «به جز صحبت درباره مسائل فنی، آنها در سه سال گذشته بیش از نیم ساعت درباره بازی‌های خود صحبت نکرده‌اند. ترجیح می‌دادم ایتالیا حریف ما بود تا آنها رقیب را جدی‌تر می‌گرفتند».
شیوه اشتباه
زمانی که اسپانیا از شیوه 2-4-4 استفاده کرده و فابرگاس در سمت راست انجام وظیفه می‌کند، در واقع او به مرکز آمده و فضا را برای نفوذ سرخیو راموس از سمت راست باز می‌گذارد. این شیوه شباهت زیادی با رئال مادرید زمان دل بوسکه دارد و در آن زمان هم زیدان به ظاهر به عنوان هافبک سمت چپ ظاهر می‌شد، اما در واقع فضای سمت چپ را در اختیار روبرتو کارلوس قرار می‌داد تا از آن مراقبت کند. چنین روشی نیازمند یک مدافع کناری بسیار بانظم (روبرتو کارلوس) و یک هافبک دفاعی بزرگ (کلود ماکه‌له‌له) برای پوشش همه فضاها در زمانی است که تیم حریف دست به ضد حمله یا نفوذ از جناحین می‌زند. در ترکیب اسپانیای کنونی، بی تردید سرخیو راموس نمی‌تواند نقش «روبرتو کارلوس» را ایفا کند و «چابی آلونسو» هم در کارهای دفاعی فاصله زیادی با بازیکنی همچون «مارکوس سنا» دارد. «بردلی» بازیکن تیم آمریکا متوجه این مساله شد بویژه در نیمه نخست، هربار که راموس نفوذ می‌کرد تیم او باعث می‌شد تا اسپانیا تاوان این مساله را بپردازد.
سرخیو راموس
سرمربی آمریکا تصمیم گرفت تا فضای زیادی در اختیار «راموس» قرار داده و روی ضد حمله‌ها از فضای پشت سر او استفاده کند؛ سرخیو راموس هم براحتی گرفتار این دام شد. همکاری درخشان او روی گل دوم آمریکا مرا به یاد «کریستین کارمبو» هافبک فرانسوی و سابق رئال مادرید انداخت. این بازیکن به سه دلیل تا همیشه در اذهان هواداران رئال باقی خواهد ماند: مجموعه افتخاراتش، همسر عجیبش و کارمبینا. در سال 1999، طی یکی از دیدارهای رئال مادرید در چارچوب رقابت‌های لالیگا، کارمبو تصمیم گرفت تا با ضربه پشت پای خود مانع از دادن کرنر به تیم مقابل یعنی سلتاویگو شود اما او توپ را درست به مهاجم حریف رسانده و اسباب گلزنی وی را فراهم کرد. از آن پس واژه «کارمبینا» به معنی پاس گل بازیکن مدافع برای بازیکن حریف به وجود آمد. مدت‌ها بود که شاهد این حرکت نبودم و حالا می‌توانم از سرخیو راموس به خاطر سخاوت وی تشکر کنم.
ویروسی به نام غرور
یک روز قبل از دیدار دو تیم، خورخه والدانو مدیر ورزشی باشگاه رئال مادرید که مبلغ هنگفتی خرج جذب کریستیانو رونالدو و کاکا کرده بود، اظهار داشت که داوید ویا همسطح ستارگانی همچون رونالدو و کاکا نیست. ویا طوری بازی کرد که گویی باید خود را به والدانو و رئال مادرید ثابت می‌کرد و به شکلی باورنکردنی خودخواهی به خرج داد. فرناندو تورس هم خیلی زود به ویروس خودخواهی ویا مبتلا شد و در تمام جریان بازی به ندرت شاهد همکاری این دو مهاجم بودیم. زمانی که تمام این عوامل را در یک دیدار کنار هم می‌گذارید، پیروزی برابر حریف دشوار می‌شود. مهم‌تر از آن، اگر برابر تیمی بازی کنید که پس از راهیابی معجزه آسای خود به مرحله حذفی هیچ چیز برای از دست دادن ندارد و در هر لحظه از بازی می‌داند که باید چکار کند، بشدت دچار مشکل می‌شوید.
منبع: ساكرنت
ترجمه: رشيد سعدلو ارسال نظر
پربیننده