گابریله مارکوتی: اجازه دهید اشاره مختصری داشته باشم به این موضوع که اوضاع چطور پیش می‌رود. شنبه گذشته چلسی در بازی با کریستال‌پالاس قبل از اینکه بر بازی سلطه پیدا کند 2 بر یک عقب افتاد و شکست خورد. اینکه چرا آنها مساوی نکردند یا نبردند به خاطر دفاع خوب حریف و بازی فوق‌العاده هنسی و ساخو بود، البته قدرت تمام‌کنندگی ضعیف و بدشانسی چلسی هم بی‌تاثیر نبود.
چهارشنبه گذشته چلسی 2 بر یک به برتری رسید اما این بار مقابل تیمی کاملا بهتر از قبلی؛ منچسترسیتی. بر خلاف بازی شنبه این تیم کاملا بازی را از دست داده بود و حریف بر بازی سلطه داشت. در این بازی برای گل اول چلسی بهره زیادی از اشتباهات بازیکنان سیتی و بویژه اشتباه دروازه‌بان این تیم برد. همچنین بعد از اینکه ویلی کابایرو پنالتی آزار را مهار کرد، بدشانس بود که توپ دوباره مقابل پاهای او قرار گرفت. البته این هم درست است که اگر کورتوا تصمیم می‌گرفت به جای چیپ زدن از روی سر سیلوا، توپ را دور کند، آگوئرو نمی‌توانست گل مساوی را بزند اما در کل بازی و وقتی توجه کنید که جان استونز شانس داشت که یک بار دیگر دروازه حریف را باز کند، براحتی می‌توان فهمید که سیتی شانس بهتری برای برد داشته است.
حالا دقت کنید که در سوانسی چه اتفاقی افتاد. تاتنهام تا دقیقه 88 یک بر صفر عقب بود و بعد 3 گل زد تا 3 بر یک برنده شود. این یعنی یک سناریو کاملا متفاوت وجود دارد.
10 امتیاز اختلاف یا 7 امتیاز اختلاف، این تفاوتش است. پس افرادی که می‌گویند این بیزینس نتیجه است در اشتباه هستند. وقتی عملکردها را بررسی کنید متوجه میشوید باید به عقب‌تر بیشتر توجه کنید. افراد باهوش هم این کار را می‌کنند. کونته بعد از بازی از عبارت «خیلی اذیت شدیم» استفاده کرد و واقعیت این است که تیم او اذیت شدن و کنار آمدن با اذیت شدن را بلد است.
یعنی او و تیمش بخوبی می‌دانند در طول بازی دقایق و لحظاتی وجود دارد که اوضاع بشدت بر خلاف خواسته تو پیش می‌رود. گاهی این اتفاق در بازی با تیم‌هایی می‌افتد که از تیم شما خیلی بهتر هستند. گاهی دلیلش این است که رقیبان باهوش هستند. گاهی هم دلیلش بازی ضعیف تیم خود است. حالا سوال اینجاست که چطور باید واکنش نشان داد؟
مقابل سیتی، کونته با فرستادن ماتیچ و کورت زوما به زمین این کار را کرد. آسپیلیکوئتا به کمک 3 بازیکن دفاعی رفت و پدرو به سمت فضاهای خالی رفت. این کار باعث شد چلسی دوباره تعادل پیدا کند.
فراموش نکنید اذیت شدن به این معنی نیست که حتما باید عقب‌نشینی کنی، دفاع کنی و زیر فشار باشی. بعضی تیم‌ها برای این کار ساخته شده‌اند. حتی اگر بعضی از تیم‌ها کاملا در زمین خودشان باشند، باز هم آرام و صبور هستند، چون می‌دانند سرانجام راهی پیدا می‌کنند، شاید حتی از روی ضربات کاشته. بارها دیده‌ایم تیم‌های زیادی این کار را کرده‌اند، مثل همین چلسی کونته.
اما این چیزی نبود که کونته از آن صحبت می‌کرد. منظور او این بود که چطور تیمش مقابل سختی‌ها مقاومت می‌کند، آن هم در شرایطی که کنترل بازی را در اختیار ندارد. همه بازی‌ها بالا و پایین دارد اما گاهی شرایط تغییر نمی‌کند و بازی یکطرفه است. در این شرایط آیا اعتقادت به چیزی که برایش آماده شدی باقی می‌ماند؟ اگر این طور باشد می‌توانی از سردرگمی نجات پیدا کنی. اگر بخواهی سبکت را تغییر دهی ریسک بیشتری کردهای. همچنین خوب نیست که در این شرایط در انتظار دستورالعمل‌هایی از سوی نیمکت مربیگری و کادر فنی باشی.
اما تصمیم‌گیری در زمین مربوط به همه بازیکنان است. آن هم در شرایطی که هر یک توانایی تصمیم‌گیری فردی را هم دارند و تصمیمات فردی آنها هم می‌تواند روی تیم تاثیر داشته باشد. به همین دلیل است که کارشناسان درباره مهاجمی که از روزهای اوج به دور است می‌گویند فقط باید یک گل بزند تا دوباره اعتماد به نفس پیدا کند. این خوب است اما همه موضوع نیست. موضوع پیچیده‌تر از اینهاست. موضوع فقط اعتماد به نفس نیست، بلکه باید به همتیمیها و مربی‌ات هم ایمان و اعتماد کامل داشته باشی. نباید شرایط برایت تغییر کند، فقط به این دلیل که اوضاع بر خلاف میل و خواسته‌ات پیش رفته است. مربی گاهی می‌تواند فضایی ایجاد کند که اوضاع تغییر کند و گاهی هم نه اما همیشه باید بازیکنانی هم وجود داشته باشند که مسؤولیت‌هایی به عهده گیرند. افرادی که پنهان نشوند و ظرفیت زیادی هم داشته باشند.
چلسی کونته این را نشان داده است. با وجود توقع برای تلاش و تمرین زیاد، پیام کونته این است که باید اذیت شوید. از روزی که در سیه‌نا بوده همین طور بوده است.