نقشه‌های توریستی ایران
یا وقتی «ما به کجا می‌رویم؟»
روزگاری تهران یکی از تفرجگاه‌های اروپایی‌هایی بود که از مدرنیته نوظهور به تنگ آمده بودند و دلشان هوس کوچه‌های تنگ و باریک و باصفای شرق را می‌کرد. آنها می‌آمدند به تهران و سراغ هزار و یک جای شناخته شده و ناشناخته پایتخت را می‌گرفتند و حتی اگر زمان اجازه می‌داد سری هم به شهرهای تاریخی ایران می‌زدند، اما امروز دیگر از آن خبرها نیست. اگر چه آمارها حکایت دیگری دارند اما در واقع خیلی‌ها معتقدند یکی از راه‌های فهمیدن تعداد توریست‌ها، آمار نقشه‌های فروخته شده است و وقتی این تعداد رقم ناچیزی است چگونه می‌توان با جرأت دم از آمارهای سر به فلک کشیده زد؟
واقعیت این است که آن طرف مرزها، راحت‌طلبان بی‌دردی وجود ندارند که برای سفر به تهران هر روز سینه چاک کنند، اما با این مساله نمی‌شود قید همه چیز را زد و برای ورودشان حداقل‌هایی را در نظر نگرفت. پس بحث نقشه‌های توریستی مطرح می‌شود و اینکه در این‌باره تا به حال چه کرده‌ایم و وضعیت ما چطور است. رئیس مؤسسه جغرافیایی و کارتوگرافی سحاب در این‌باره خاطرات جالبی دارد. محمدرضا سحاب می‌گوید: زمانی توریست‌هایی که به ایران می‌آمدند تعدادشان زیاد بود. ما قبلا نقشه‌های ایران را در کل اروپا می‌فروختیم. تقریبا هر ماه 2هزار نقشه تهران سفارش می‌گرفتیم و می‌فرستادیم، چون توریست‌های خارجی مثل ما ایرانی‌ها نیستند که اول به راه بزنند و بعد دنبال نقشه بگردند؛ آنها برای یک سفر از مدت‌ها قبل روی نقشه برنامه‌ریزی می‌کنند. اعتراف تلخ سحاب هم این است که راستش را بخواهید فروش نقشه توریستی ما قبلا بیشتر بود. رئیس این مؤسسه که نخستین نقشه توریستی تهران را در سال 1315 توسط استاد عباس سحاب، بنیانگذار آن تهیه کرده، درددلی هم دارد: متأسفانه سازمان میراث فرهنگی که باید در فرودگاه‌ها و اماکن ورودی توریست‌ها با توزیع نقشه‌های گردشگری کار فرهنگی و تشویقی بکند، «چیزهایی» به دست میهمانان می‌دهد که حتی نمی‌شود اسمش را نقشه گذاشت. خطوط قرمز نقشه‌نگاری توریستی هم کم نیستند، استاد سحاب می‌گوید: باید استانداردها و ضوابط نقشه‌های توریستی رعایت شود تا نقشه توریستی خوبی داشته باشیم. نقشه‌های توریستی متفاوتند و باید سلیقه گردشگران در آنها منظور شود وگرنه حیف است که کاغذ زیبا و سفید را به هر دلیلی سیاه کنیم! و این هم یکی دیگر از خاطرات تلخ استاد: سازمان جلب سیاحان که در دهه 40 برای رسیدگی و جذب توریست در کشور تشکیل شد، می‌خواست نقشه‌های توریستی ایران را به ایتالیا سفارش دهد، اما در همان زمان موسسه سحاب این کار را با هزینه کم و کیفیت عالی انجام داد، اما امروز مسؤولان به ما برای تهیه یک نقشه خوب مراجعه نمی‌کنند یا حداقل از تجربه ما استفاده نمی‌کنند و معمولا هم نقشه‌هایی که به دست گردشگران فرضی می‌دهند، چیز دندانگیری نیست. سخن او درباره اهمیت نقشه‌های توریستی در کشور هم این است: توریست باید ما را بشناسد تا بتواند به کشورمان بیاید و این آشنایی از طریق نقشه است. نما
نقشه‌های توریستی ایران
یا وقتی «ما به کجا می‌رویم؟»
روزگاری تهران یکی از تفرجگاه‌های اروپایی‌هایی بود که از مدرنیته نوظهور به تنگ آمده بودند و دلشان هوس کوچه‌های تنگ و باریک و باصفای شرق را می‌کرد. آنها می‌آمدند به تهران و سراغ هزار و یک جای شناخته شده و ناشناخته پایتخت را می‌گرفتند و حتی اگر زمان اجازه می‌داد سری هم به شهرهای تاریخی ایران می‌زدند، اما امروز دیگر از آن خبرها نیست. اگر چه آمارها حکایت دیگری دارند اما در واقع خیلی‌ها معتقدند یکی از راه‌های فهمیدن تعداد توریست‌ها، آمار نقشه‌های فروخته شده است و وقتی این تعداد رقم ناچیزی است چگونه می‌توان با جرأت دم از آمارهای سر به فلک کشیده زد؟
واقعیت این است که آن طرف مرزها، راحت‌طلبان بی‌دردی وجود ندارند که برای سفر به تهران هر روز سینه چاک کنند، اما با این مساله نمی‌شود قید همه چیز را زد و برای ورودشان حداقل‌هایی را در نظر نگرفت. پس بحث نقشه‌های توریستی مطرح می‌شود و اینکه در این‌باره تا به حال چه کرده‌ایم و وضعیت ما چطور است. رئیس مؤسسه جغرافیایی و کارتوگرافی سحاب در این‌باره خاطرات جالبی دارد. محمدرضا سحاب می‌گوید: زمانی توریست‌هایی که به ایران می‌آمدند تعدادشان زیاد بود. ما قبلا نقشه‌های ایران را در کل اروپا می‌فروختیم. تقریبا هر ماه 2هزار نقشه تهران سفارش می‌گرفتیم و می‌فرستادیم، چون توریست‌های خارجی مثل ما ایرانی‌ها نیستند که اول به راه بزنند و بعد دنبال نقشه بگردند؛ آنها برای یک سفر از مدت‌ها قبل روی نقشه برنامه‌ریزی می‌کنند. اعتراف تلخ سحاب هم این است که راستش را بخواهید فروش نقشه توریستی ما قبلا بیشتر بود. رئیس این مؤسسه که نخستین نقشه توریستی تهران را در سال 1315 توسط استاد عباس سحاب، بنیانگذار آن تهیه کرده، درددلی هم دارد: متأسفانه سازمان میراث فرهنگی که باید در فرودگاه‌ها و اماکن ورودی توریست‌ها با توزیع نقشه‌های گردشگری کار فرهنگی و تشویقی بکند، «چیزهایی» به دست میهمانان می‌دهد که حتی نمی‌شود اسمش را نقشه گذاشت. خطوط قرمز نقشه‌نگاری توریستی هم کم نیستند، استاد سحاب می‌گوید: باید استانداردها و ضوابط نقشه‌های توریستی رعایت شود تا نقشه توریستی خوبی داشته باشیم. نقشه‌های توریستی متفاوتند و باید سلیقه گردشگران در آنها منظور شود وگرنه حیف است که کاغذ زیبا و سفید را به هر دلیلی سیاه کنیم! و این هم یکی دیگر از خاطرات تلخ استاد: سازمان جلب سیاحان که در دهه 40 برای رسیدگی و جذب توریست در کشور تشکیل شد، می‌خواست نقشه‌های توریستی ایران را به ایتالیا سفارش دهد، اما در همان زمان موسسه سحاب این کار را با هزینه کم و کیفیت عالی انجام داد، اما امروز مسؤولان به ما برای تهیه یک نقشه خوب مراجعه نمی‌کنند یا حداقل از تجربه ما استفاده نمی‌کنند و معمولا هم نقشه‌هایی که به دست گردشگران فرضی می‌دهند، چیز دندانگیری نیست. سخن او درباره اهمیت نقشه‌های توریستی در کشور هم این است: توریست باید ما را بشناسد تا بتواند به کشورمان بیاید و این آشنایی از طریق نقشه است. ارسال نظر
پربیننده