7 دلیل برای سقوط ایران

کنفدراسیون فوتبال آسیا همواره از ایران به عنوان یکی از چهار تیم برتر قاره آسیا نام می‌برد اما عدم صعود ما به جام جهانی آنقدر تعجب‌انگیز است که سایت رسمی AFC با زیر ذره بین بردن تیم ملی ایران دلایل این ناکامی را موشکافی می‌کند. آنها در هفت بند این ناکامی را بررسی کردند تا نشان دهند چرا یکی از قدرت‌های آسیا در 11 سال اخیر همواره برای صعود به جام جهانی روی لبه تیغ حرکت کرده و به غیر از سال 2006 در مابقی موارد با مشکلات‌ فراوانی مواجه بوده است. 1- تعویض پی‌در‌پی مربیان بعد از نارضایتی‌هایی که در جام جهانی 2006 پیش آمد برانکو جایش را به قلعه‌نویی داد که او نتوانست در یک‌چهارم نهایی جام ملت‌های آسیا 2007 برابر کره‌جنوبی موفق باشد. منصور ابراهیم زاده مربی موقت هرگز فرصت نمایش توانایی‌های خود را پیدا نکرد و علی دایی بعد از باخت به عربستان در آزادی برکنار شد.محمد مایلی کهن فقط دو هفته مربی ماند و بدون حتی یک جلسه تمرینی برکنار شد تا بالاخره افشین قطبی که یکسال پیش نامش مطرح بود، مربی شود و روی نیمکت بنشیند. 2- علی کریمی دعوت کردن یا دعوت نکردن دایی از علی کریمی همیشه بحث‌بر‌انگیز بود. یکی از انتقاد طرفداران و رسانه‌ها از دایی استفاده نکردن از علی کریمی بود که در بازی با عربستان به اوج خود رسید. او در بازی کره شمالی در پیونگ یانگ به تیم برگشت و در بازی بعدی مقابل امارات پایش به گل باز شد. کریمی 30 ساله در بازی آخر به‌دلیل خستگی در نیمه دوم بیرون رفت. 3- نبود نفرات جایگزین لیست ایران مثل همیشه، بدون نام‌های بزرگ نماند اما شاید آنها به اندازه نامشان نتوانستند منجی تیم ملی باشند. کریم باقری هرچند یکبار برای ایران گل هم زد اما حضوری پرنوسان داشت و نتوانست در تمرینات به‌طور ثابت حضور داشته باشد. کاملاً مشخص بود که دایی برای جایگزین کردن جوان‌ترها تلاش می‌کند. احتمالاً اگر مایلی‌کهن هم می‌آمد همین کار را می‌کرد و افشین قطبی هم حداقل چند بار گفت که فقط به‌دلیل حساسیت بازی‌های آخر فرصت چنین تغییراتی را پیدا نکرد. 4- نداشتن بازی‌های تدارکاتی مناسب تیم ملی برای بازی با تیم‌های قدرتمند بارها با مشکل روبه‌رو شد. ایران به قهرمانی بازی‌های غرب آسیا در تهران رسید و آذربایجان را هم شکست داد اما این حریفان فشار لازم برای ورود به بازی‌های انتخابی جام‌جهانی را به تیم نیاوردند. بازی با اکوادور و چین و بعد سنگال و کنیا آخرین دیدارهای ایران پیش از جدال با عربستان در ریاض بود. 5- کره شمالی اگر تورنمنت‌ دیگری بود آن‌وقت ایران از همگروهی با کره شمالی می‌توانست خوشحال باشد. کره شمالی در سال‌های اخیر و به غیر از دیدارهای جام‌جهانی حریف چندان خطرناکی نبوده است. آنها حتی به‌دلیل نتایج ضعیف در بازی‌های جام ملت‌ها به جام چلنج کاپ آسیا فرستاده شدند اما آنجا هم نتوانستند در بین تیم‌های ضعیف‌تر به قهرمانی برسند و سال گذشته با شکست برابر هند در فینال دوم شدند. اما کره شمالی در بازی‌های جام‌جهانی چهره دیگری دارد. آنها در دوره قبلی هم برای ایران حریف سرسختی بودند و این بار به غیر از باخت 2-1 در تهران نه تنها در پیونگ یانگ دروازه‌شان را بسته نگه داشتند بلکه در ریاض تا دقیقه 90 مقاومت کردند تا ایران از بازی‌ها حذف شود. 6- رسانه‌ها و فشار طرفداران علی دایی یکسال قبل در روزهای قرعه‌کشی بود که از همه رسانه‌ها درخواست کرد تا همکاری بیشتری با تیم‌ملی داشته باشند و از طرفداران خواست با صبر بیشتری از تیم ملی حمایت کنند.اما در کشوری که مردم فوتبال را با شور و حرارت و تمام علاقه‌شان دنبال می‌کنند نگه داشتن تیم ملی دور از اعتراض و انتقاد زودهنگام رسانه‌ها و تماشاگران کاری دشوار به نظر می‌آید. بسیاری از تغییرات تیم ملی ایران در طول بازی‌های انتخابی جام جهانی مثل همیشه تحت تاثیر فشارهای سنگینی بود که از خارج تیم می‌آمد. 7- «این فوتبال است» این دلیل ممکن است همیشه دلیل محکم فنی یا منطقی به حساب نیاید اما سر زبان خیلی از اهالی فوتبال است. در ایران از مربی گرفته تا بازیکنان از این عبارت استفاده کم و بیش زیادی می‌کنند. بعضی‌ها به‌دست آوردن تنها یک پیروزی در هشت بازی گروهی، باخت در خانه برابر عربستان، تعویض زیاد مربی‌ها، تغییرات بازیکنان و باز شدن دروازه در هشت دقیقه پایانی در سئول را با همین عبارت توصیف می‌کنند. پایگاه خبری کنفدراسیون فوتبال آسیا در پایان این مطلب خود آورده است: آیا شما با توصیف «این فوتبال است» موافقید؟ می‌توانید برای انتخاب یکی از دلایل فوق به رای‌گیری روی سایت بروید و نظرتان را اعلام کنید.