درباره مسعود ولدبیگی، چهره‌پرداز
وقتی رویاها جان می‌گیرند
سحر قشقایی: حرفه چهره‌پردازی از جمله هنر‌هایی است که عمر چندانی در ایران ندارد اما با همین عمر کوتاه افراد زیادی در این رشته فعالیت می‌کنند و توانسته‌اند کارهای خوبی را نیز به معرض نمایش بگذارند.
یکی از همین افراد مسعود ولدبیگی، پدر سحر ولدبیگی (بازیگر) است. ولدبیگی درباره اینکه چطور به این عرصه قدم نهاده می‌گوید: در ابتدا حرفه اصلی من بازیگری بود. در گذشته معمول بود بازیگران تئاتر خودشان خود را گریم کنند. سال‌ها در زمینه بازیگری در اصفهان و تهران و همچنین گیلان فعالیت داشتم و چون به هنر گریم علاقه داشتم رفته‌رفته به سمتش گرایش پیدا کردم، تا اینکه به وسیله «موسیو خورن» که یک فرد روسی بود، با حرفه گریم آشنا شدم و به آن پرداختم.
مسعود ولدبیگی متولد 1314 در کرمانشاه است و به صورت حرفه‌ای فعالیت در تئاتر را در سال 1332 شروع کرد و سپس در دهه 1340 به عنوان بازیگر و البته چهره‌پرداز در تئاتر‌های اصفهان مشغول به فعالیت شد. او نیز به عنوان بازیگر و چهره‌پرداز در سال 1346 جزو گروه تئاتر جامعه باربد شد و با فیلم سینمایی «عروس بیانکا» (شاپور قریب) در سال 1349 به عنوان گریمور وارد سینما شد.
از جمله کارهای او در عرصه سینما می‌توان به فیلم‌هایی چون: دوئل، سلطان، ضیافت، جعفرخان از فرنگ برگشته، کمال‌الملک، از کرخه تا راین و ... اشاره کرد. ولدبیگی تا به حال جوایز زیادی را نیز به دست آورده است که از جمله آن می‌توان به سیمرغ بلورین بهترین چهره‌پردازی برای فیلم از کرخه تا راین در سال 1371 (جشنوازه یازدهم) اشاره کرد. از کارهای مهم او در تلویزیون می‌توان به سریال تاریخی مختارنامه اشاره کرد. او به عنوان چهره‌پرداز در این سریال با داوود میرباقری همکاری داشته است. البته ولدبیگی در این سریال در سکانس‌هایی هم به عنوان بازیگر حضور داشته است. وی در این‌باره می‌گوید: چیزی نزدیک به 200 بار گریم شخصیت مختار را عوض کردم تا به آن چهره دلخواه برسم.در هر حال هنر چهره‌پردازی اگر چه قدمت زیادی ندارد اما افراد زیادی توانسته‌اند توانایی‌های خود را در آن به اثبات برسانند.
اصلاحیه گفت و گو با «سیامک احصایی»
گروه فرهنگ و هنر: روز گذشته گفت‌وگویی از «سیامک احصایی» کارگردان نمایش «ترمینال» در روزنامه منتشر شد كه بخشی از سوالات و جواب‌ها در آن جابه‌جا شده بود.
بدینوسیله ضمن پوزش از جناب آقای احصایی و نیز مخاطبان محترم روزنامه، متن کامل این بخش از گفت‌وگو در زیر منتشر می‌شود.
***
دو نوار پارچه‌ای در سمت چپ صحنه از سقف آویزان است و نور بنفش به آن تابیده شده است. بنفش، یک رنگ زمینی و نشانه جسمیت است.
این سه شخصیت که تکه‌های یک انسان هستند حالا می‌خواهند دوباره متولد شوند. اینها قبلا مرده‌اند و قرار است دوباره در جسمی دیگر متولد شوند. مانند همان نظریه‌ای که وجود دارد و من نامش را فراموش کرده‌ام.
تناسخ.
بله، تناسخ. وقتی نوارها را می‌برد تا خون روی زمین را پاک کند، به آن معنی است که می‌خواهد این ارتباط را از بین ببرد و بگوید من دیگر تحمل این همه رنج را ندارم و می‌خواهم در همین‌جا بمانم.
در کار هنری، یکی از جذاب‌ترین چیزها این است که آدم اثری را خلق کند و بنشیند نظرات دیگران را بشنود. من وقتی کاری را انجام می‌دهم ذهنیت آن در من موجود است. در اینجا بدترین کار این است که من ذهنیت خودم را به زبان بیاورم، یعنی من کارم را برای دیگران زیرنویس کنم. بنشینم و راجع به ذهنیت‌ام برای آنان توضیح دهم. به نظر من یک هنرمند نباید به کار خودش سنجاق باشد و درباره کارش توضیح بدهد. وقتی یک تابلو از پیکاسو در نمایشگاه گذاشته می‌شود، آن تابلو همان است که بود؛ چه پیکاسو در آن نمایشگاه باشد چه نباشد. هر کس بر اساس ذهنیت و جهان‌بینی‌اش آن تابلو را معنی می‌کند. شما برداشت‌هایی از این نمایش دارید که می‌تواند خیلی نزدیک به اصل موضوع باشد و می‌تواند خیلی دور باشد. این دور و نزدیکی مهم نیست، مهم این است که شما یک تصویرسازی در ذهن خود ایجاد کردهای و بر اساس دیالوگ‌ها، خطی گرفته‌ای و به نقطه‌ای رسیده‌ای. این خیلی خوب است. پیکاسو می‌گوید: من گاهی از نوشته‌های منتقدان چیزهای جدیدی در تابلوهایم کشف می‌کنم که خودم نمی‌دانستم. این یک واقعیت است. آدم گاهی کاری را با ذهنیت بسیار ساده‌ای انجام می‌دهد. مثلا ممکن است من آن دو نوار پارچه‌ای آویزان و نور بنفش روی آن را فقط برای زیبایی کارم آورده باشم. شاید این کار را به لحاظ زیبایی‌شناسانه کرده باشم اما وقتی در قالب یک نمایش می‌آید ممکن است در ذهن شما معنای دیگری داشته باشد. در هنر، وقتی اثری بدون توضیح هنرمند به نمایش درمی‌آید ممکن است در جاهایی بین خالق اثر و بیننده اشتراکاتی به وجود بیاید و همین‌طور اختلافاتی. وقتی هنرمند درباره کارش توضیح می‌دهد این ارتباط بین او و مخاطبش از بین می‌رود. مخاطب می‌گوید آیا من اشتباه دیدم؟ اشتباه فهمیدم؟ و همین‌طور بالعکس. در صورتی که نسبت به یک واقعه و اثر هنری نگاه و شرایط مختلفی وجود دارد و زیبایی هنر نیز در همین است. من درباره چیزهایی که شما از نمایش من دریافت کردهای، فکر نکرده‌ام اما خوشحالم از اینکه با دیدن آن، چیزهایی نصیب شما شده است، بنابراین احساس می‌کنم تا حدودی کارم را درست انجام داده‌ام. آن سوی دوربین
درباره مسعود ولدبیگی، چهره‌پرداز
وقتی رویاها جان می‌گیرند
سحر قشقایی: حرفه چهره‌پردازی از جمله هنر‌هایی است که عمر چندانی در ایران ندارد اما با همین عمر کوتاه افراد زیادی در این رشته فعالیت می‌کنند و توانسته‌اند کارهای خوبی را نیز به معرض نمایش بگذارند.
یکی از همین افراد مسعود ولدبیگی، پدر سحر ولدبیگی (بازیگر) است. ولدبیگی درباره اینکه چطور به این عرصه قدم نهاده می‌گوید: در ابتدا حرفه اصلی من بازیگری بود. در گذشته معمول بود بازیگران تئاتر خودشان خود را گریم کنند. سال‌ها در زمینه بازیگری در اصفهان و تهران و همچنین گیلان فعالیت داشتم و چون به هنر گریم علاقه داشتم رفته‌رفته به سمتش گرایش پیدا کردم، تا اینکه به وسیله «موسیو خورن» که یک فرد روسی بود، با حرفه گریم آشنا شدم و به آن پرداختم.
مسعود ولدبیگی متولد 1314 در کرمانشاه است و به صورت حرفه‌ای فعالیت در تئاتر را در سال 1332 شروع کرد و سپس در دهه 1340 به عنوان بازیگر و البته چهره‌پرداز در تئاتر‌های اصفهان مشغول به فعالیت شد. او نیز به عنوان بازیگر و چهره‌پرداز در سال 1346 جزو گروه تئاتر جامعه باربد شد و با فیلم سینمایی «عروس بیانکا» (شاپور قریب) در سال 1349 به عنوان گریمور وارد سینما شد.
از جمله کارهای او در عرصه سینما می‌توان به فیلم‌هایی چون: دوئل، سلطان، ضیافت، جعفرخان از فرنگ برگشته، کمال‌الملک، از کرخه تا راین و ... اشاره کرد. ولدبیگی تا به حال جوایز زیادی را نیز به دست آورده است که از جمله آن می‌توان به سیمرغ بلورین بهترین چهره‌پردازی برای فیلم از کرخه تا راین در سال 1371 (جشنوازه یازدهم) اشاره کرد. از کارهای مهم او در تلویزیون می‌توان به سریال تاریخی مختارنامه اشاره کرد. او به عنوان چهره‌پرداز در این سریال با داوود میرباقری همکاری داشته است. البته ولدبیگی در این سریال در سکانس‌هایی هم به عنوان بازیگر حضور داشته است. وی در این‌باره می‌گوید: چیزی نزدیک به 200 بار گریم شخصیت مختار را عوض کردم تا به آن چهره دلخواه برسم.در هر حال هنر چهره‌پردازی اگر چه قدمت زیادی ندارد اما افراد زیادی توانسته‌اند توانایی‌های خود را در آن به اثبات برسانند.
اصلاحیه گفت و گو با «سیامک احصایی»
گروه فرهنگ و هنر: روز گذشته گفت‌وگویی از «سیامک احصایی» کارگردان نمایش «ترمینال» در روزنامه منتشر شد كه بخشی از سوالات و جواب‌ها در آن جابه‌جا شده بود.
بدینوسیله ضمن پوزش از جناب آقای احصایی و نیز مخاطبان محترم روزنامه، متن کامل این بخش از گفت‌وگو در زیر منتشر می‌شود.
***
دو نوار پارچه‌ای در سمت چپ صحنه از سقف آویزان است و نور بنفش به آن تابیده شده است. بنفش، یک رنگ زمینی و نشانه جسمیت است.
این سه شخصیت که تکه‌های یک انسان هستند حالا می‌خواهند دوباره متولد شوند. اینها قبلا مرده‌اند و قرار است دوباره در جسمی دیگر متولد شوند. مانند همان نظریه‌ای که وجود دارد و من نامش را فراموش کرده‌ام.
تناسخ.
بله، تناسخ. وقتی نوارها را می‌برد تا خون روی زمین را پاک کند، به آن معنی است که می‌خواهد این ارتباط را از بین ببرد و بگوید من دیگر تحمل این همه رنج را ندارم و می‌خواهم در همین‌جا بمانم.
در کار هنری، یکی از جذاب‌ترین چیزها این است که آدم اثری را خلق کند و بنشیند نظرات دیگران را بشنود. من وقتی کاری را انجام می‌دهم ذهنیت آن در من موجود است. در اینجا بدترین کار این است که من ذهنیت خودم را به زبان بیاورم، یعنی من کارم را برای دیگران زیرنویس کنم. بنشینم و راجع به ذهنیت‌ام برای آنان توضیح دهم. به نظر من یک هنرمند نباید به کار خودش سنجاق باشد و درباره کارش توضیح بدهد. وقتی یک تابلو از پیکاسو در نمایشگاه گذاشته می‌شود، آن تابلو همان است که بود؛ چه پیکاسو در آن نمایشگاه باشد چه نباشد. هر کس بر اساس ذهنیت و جهان‌بینی‌اش آن تابلو را معنی می‌کند. شما برداشت‌هایی از این نمایش دارید که می‌تواند خیلی نزدیک به اصل موضوع باشد و می‌تواند خیلی دور باشد. این دور و نزدیکی مهم نیست، مهم این است که شما یک تصویرسازی در ذهن خود ایجاد کردهای و بر اساس دیالوگ‌ها، خطی گرفته‌ای و به نقطه‌ای رسیده‌ای. این خیلی خوب است. پیکاسو می‌گوید: من گاهی از نوشته‌های منتقدان چیزهای جدیدی در تابلوهایم کشف می‌کنم که خودم نمی‌دانستم. این یک واقعیت است. آدم گاهی کاری را با ذهنیت بسیار ساده‌ای انجام می‌دهد. مثلا ممکن است من آن دو نوار پارچه‌ای آویزان و نور بنفش روی آن را فقط برای زیبایی کارم آورده باشم. شاید این کار را به لحاظ زیبایی‌شناسانه کرده باشم اما وقتی در قالب یک نمایش می‌آید ممکن است در ذهن شما معنای دیگری داشته باشد. در هنر، وقتی اثری بدون توضیح هنرمند به نمایش درمی‌آید ممکن است در جاهایی بین خالق اثر و بیننده اشتراکاتی به وجود بیاید و همین‌طور اختلافاتی. وقتی هنرمند درباره کارش توضیح می‌دهد این ارتباط بین او و مخاطبش از بین می‌رود. مخاطب می‌گوید آیا من اشتباه دیدم؟ اشتباه فهمیدم؟ و همین‌طور بالعکس. در صورتی که نسبت به یک واقعه و اثر هنری نگاه و شرایط مختلفی وجود دارد و زیبایی هنر نیز در همین است. من درباره چیزهایی که شما از نمایش من دریافت کردهای، فکر نکرده‌ام اما خوشحالم از اینکه با دیدن آن، چیزهایی نصیب شما شده است، بنابراین احساس می‌کنم تا حدودی کارم را درست انجام داده‌ام. ارسال نظر
پربیننده