شاید همه اینها به خاطر رنگ پیراهنشان باشد. شاید هم اگر دوباره همان پیراهن سنتی آبی لاجوردی را به جای این پیراهن رنگ پریده لجنی شبیه منچستر سیتی با آن شورت سرمه‌ای زشت بر تن کنند، همه چیز روبه‌راه شود. مشکل ایتالیا در جام کنفدراسیون‌های 2009 شاید هم به این برمی‌گشت که آنها با تیم‌هایی مواجه شدند که ایتالیایی‌تر از خودشان بازی می‌کنند. مثل مصر حسن شهاته که در آن یک مسابقه واقعا عالی دفاع کرد و هرگونه حرکت تیمی و فردی ایتالیا را ناکام گذاشت یا حتی برزیل دونگا که توجه زیادی به رعایت اصول دفاعی دارد.
خیلی‌ها می‌گویند این یک جام جهانی کوچک یا دست‌کم غیرواقعی است. تازه یک سال دیگر شاهد قدرت واقعی تیم‌‌ها خواهیم بود. این حقیقت دارد ولی آنچه از ایتالیای لیپی تا امروز شاهد بوده‌ایم، یک عالمه دود است با شعله‌هایی کوچک از آتش. لیپی با اینکه با سابقه قهرمانی جهان در سال 2006 به آتزوری برگشت اما هنوز نتوانسته در دوره جدید به این تیم هویت ببخشد. شاید این پیراهن و شورت زشتی که بر تن کردند تلاش هر چند نافرجام برای تعریف هویتی تازه برای ایتالیا بوده است اما انگار تاریخ دارد با دون مارچلو لجبازی می‌کند تا به واسطه این شکست‌ها و عملکرد مذبوحانه ایتالیا در آفریقای جنوبی برای او پیغام بفرستد که ایتالیای غیرلاجوردی را به عنوان آتزوری به رسمیت نمی‌شناسد. اما از نظر من همه چیز کالچو با شکست 3 بر صفر مقابل برزیل و ناکامی در راهیابی به نیمه نهایی رقابت‌ها پایان نمی‌یافت چون ایتالیای آفریقای جنوبی را تنها می‌توان گذشته و حال کالچو دانست در حالی که همزمان در مسابقات قهرمانی زیر 21 ساله‌های اروپا در سوئد شاهد تکاپوی ایتالیای آینده بودیم. در جریان شکست سنگین مقابل برزیل، لیپی شش تن از بازیکناني را که در فینال جام جهانی 2006 از ابتدا مقابل فرانسه به میدان رفته بودند، در ترکیب ابتدایی یازده نفری آتزوری قرار داد در حالی که 2 تن از ذخیره‌های فینال 2006 یعنی یاکوئینتا و دروسی هم جمع قهرمانان جهان را به 8 نفر می‌رسانند. همزمان در سوئد، «ماریو بالوتلی» که تازه هجده سالش تمام شده هم آینده‌ای خاکستری از فوتبال ایتالیا ترسیم کرد، یک آینده آبی لاجوردی چشمگیر. او تنها سیزده دقیقه پس از گلزنی مقابل زیر21 ساله‌های ایرلند از زمین اخراج شد تا سمبلی باشد از این حقیقت که نسل تازه‌نفس و آینده‌ساز کالچو هنوز چندان پخته نیستند و چنگی به دل نمی‌زنند. مارکو موتا، دومنیکو کریسچینو، کلودیو مارکیوزو، سباستین جوونیکو و روبرت آکوافرسکا شاید همگی لیاقت این را داشتند که به جای سوئد همراه تیم اول آتزوری به آفریقای جنوبی بروند ولی چه کسی می‌خواست تضمین کند که با حضور آنها در جام کنفدراسیون‌ها وضع حتی از این هم بدتر نمی‌شد. لاجوردی زشت و آینده‌ای زشت‌تر!
شاید همه اینها به خاطر رنگ پیراهنشان باشد. شاید هم اگر دوباره همان پیراهن سنتی آبی لاجوردی را به جای این پیراهن رنگ پریده لجنی شبیه منچستر سیتی با آن شورت سرمه‌ای زشت بر تن کنند، همه چیز روبه‌راه شود. مشکل ایتالیا در جام کنفدراسیون‌های 2009 شاید هم به این برمی‌گشت که آنها با تیم‌هایی مواجه شدند که ایتالیایی‌تر از خودشان بازی می‌کنند. مثل مصر حسن شهاته که در آن یک مسابقه واقعا عالی دفاع کرد و هرگونه حرکت تیمی و فردی ایتالیا را ناکام گذاشت یا حتی برزیل دونگا که توجه زیادی به رعایت اصول دفاعی دارد.
خیلی‌ها می‌گویند این یک جام جهانی کوچک یا دست‌کم غیرواقعی است. تازه یک سال دیگر شاهد قدرت واقعی تیم‌‌ها خواهیم بود. این حقیقت دارد ولی آنچه از ایتالیای لیپی تا امروز شاهد بوده‌ایم، یک عالمه دود است با شعله‌هایی کوچک از آتش. لیپی با اینکه با سابقه قهرمانی جهان در سال 2006 به آتزوری برگشت اما هنوز نتوانسته در دوره جدید به این تیم هویت ببخشد. شاید این پیراهن و شورت زشتی که بر تن کردند تلاش هر چند نافرجام برای تعریف هویتی تازه برای ایتالیا بوده است اما انگار تاریخ دارد با دون مارچلو لجبازی می‌کند تا به واسطه این شکست‌ها و عملکرد مذبوحانه ایتالیا در آفریقای جنوبی برای او پیغام بفرستد که ایتالیای غیرلاجوردی را به عنوان آتزوری به رسمیت نمی‌شناسد. اما از نظر من همه چیز کالچو با شکست 3 بر صفر مقابل برزیل و ناکامی در راهیابی به نیمه نهایی رقابت‌ها پایان نمی‌یافت چون ایتالیای آفریقای جنوبی را تنها می‌توان گذشته و حال کالچو دانست در حالی که همزمان در مسابقات قهرمانی زیر 21 ساله‌های اروپا در سوئد شاهد تکاپوی ایتالیای آینده بودیم. در جریان شکست سنگین مقابل برزیل، لیپی شش تن از بازیکناني را که در فینال جام جهانی 2006 از ابتدا مقابل فرانسه به میدان رفته بودند، در ترکیب ابتدایی یازده نفری آتزوری قرار داد در حالی که 2 تن از ذخیره‌های فینال 2006 یعنی یاکوئینتا و دروسی هم جمع قهرمانان جهان را به 8 نفر می‌رسانند. همزمان در سوئد، «ماریو بالوتلی» که تازه هجده سالش تمام شده هم آینده‌ای خاکستری از فوتبال ایتالیا ترسیم کرد، یک آینده آبی لاجوردی چشمگیر. او تنها سیزده دقیقه پس از گلزنی مقابل زیر21 ساله‌های ایرلند از زمین اخراج شد تا سمبلی باشد از این حقیقت که نسل تازه‌نفس و آینده‌ساز کالچو هنوز چندان پخته نیستند و چنگی به دل نمی‌زنند. مارکو موتا، دومنیکو کریسچینو، کلودیو مارکیوزو، سباستین جوونیکو و روبرت آکوافرسکا شاید همگی لیاقت این را داشتند که به جای سوئد همراه تیم اول آتزوری به آفریقای جنوبی بروند ولی چه کسی می‌خواست تضمین کند که با حضور آنها در جام کنفدراسیون‌ها وضع حتی از این هم بدتر نمی‌شد. ارسال نظر
پربیننده