گروه فرهنگ و هنر: مجله هفتگی آمریکایی «نیوزویک» در شماره جدید خود در گزارشی تحلیلی به «اخراجی‌ها-2» و «مسعود ده‌نمکی» پرداخت.
در این گزارش آمده است: به سختی می‌توان مسعود ده‌نمکی را کارگردان یک فیلم کمدی بسیار پرفروش تصور کرد. او سه سال در جبهه‌های جنگ ایران و عراق بوده است... . «اخراجی‌ها-2» فیلم جدید او که شبیه «قهرمانان هوگان به سبک ایرانی» است، رکورد فروش را در کشور شکسته و تا هفته پیش، بیش از 1/6 میلیون دلار فروش کرده است. او با لحنی آرام در حالی که بلندگوی کارگردانی در یک سو و خمپاره‌اندازی در سوی دیگر به عنوان وسایل صحنه فیلم قرار دارد، می‌گوید: باید به فیلمسازی می‌پرداختم چون واقعیت‌هایی را از جنگ می‌دانستم که نمایش داده نمی‌شد به همین دلیل آستین‌ها را بالا زدم تا از نسل خود برای نسل امروز بگویم.
یک تاثیر ملی عمیق...
این یک پیام نیست که جوان ایرانی از طریق کانال‌های ماهواره‌‌های غیرقانونی زیر بمباران ویدئوهای بوتینی و گروه بلک آیدپیز بوده و تمایل به شنیدن آنها داشته باشد؛ بلکه ده‌نمکی به شیوه‌ای روان و حرفه‌ای و سکانس‌های اکشن به سبک هالیوود برگرفته از الیور استون و تاثیرات «نجات سرباز رایان» و حجم زیاد شوخی‌هایش، مخاطبان را جذب کرده است. یک جوان 20 ساله مو سیخ سیخی پس از دیدن فیلم می‌گوید: از خنده مُردم.
شوخی‌هایی در این فیلم بود که در جامعه آنها به گوش نمی‌رسند. مهم‌تر اینکه شاید ده‌نمکی با نمایش ایرانیانی با دیدگاه‌های متفاوت سیاسی که اختلافاتی دارند و در ستیزند، ولی در نهایت در فیلم برای وحدت ملی با هم همکاری می‌کنند، یک تاثیر ملی عمیق در دل مخاطبانش بر جا گذاشته باشد. از آغاز اکران فیلم در 21 مارس، تشکیل صف‌های طولانی، سالن‌های انباشته از تماشاگران و استفاده از صندلی‌های تاشو مابین ردیف‌ها برای نشاندن تماشاگران بیشتر به امری
عادی بدل شد.
فقط می‌خندیم!
در بخش دیگری از این گزارش آمده است: ده‌نمکی، این مرد لاغراندام با رفتاری آرام و موقر، تجربیات شخصی خود را از سنگرهای جنگ ایران و عراق در اخراجی‌های یک و 2 به تصویر می‌کشد. او هرگز به طور رسمی آموزش فیلمسازی ندیده و این امر منتقدان فیلم را در تهران آزار می‌دهد، آنها معمولاً نقاط ضعف فنی فیلم‌هایش را در مصاحبه‌های مطبوعاتی و تلویزیونی و سابقه ده‌نمکی که بسیار دور از کارهای هنری است؛ فاصله‌ای که قابل تصور نیست به رخ او می‌کشند. در 16 سالگی از خانه گریخت تا به نیروهای نظامی بپیوندد و در دوران جنگ سه سال در خطوط مقدم جبهه بود و در معرض گاز خردل قرار گرفت و آتش خمپاره او را مجروح کرد. پس از طی دوران نقاهت در بیمارستانی در تهران در سال 1986، ده‌نمکی دوباره به خطوط مقدم جبهه بازگشت. دو سال بعد، واحدی که او در آنجا خدمت می‌کرد یکی از نخستین گروه‌هایی بود که از مرز عراق گذشت و وارد حلبچه شد؛ اندکی پس از آنکه ارتش صدام آن شهرستان را با گاز شیمیایی مورد حمله قرار داده بود. ده‌نمکی سری تکان داده و می‌گوید: فاجعه بود، آنجا یک شهر عادی بود، همه چیز طبیعی به نظر می‌رسید؛ دیگ‌های غذا روی آتش بودند، ولی کسی نفس نمی‌کشید. پرندگان مرده بودند، حیوانات مرده بودند، مردم مرده بودند. این یکی از تلخ‌ترین خاطرات من است... .
21 سال از پایان جنگ می‌گذرد ولی هنوز اغلب با هم هستیم. برخی از دوستان پاهای مصنوعی، دست یا بازوان مصنوعی و چشم شیشه‌ای دارند ولی مسأله جالب این است که وقتی دور هم جمع می‌شویم، فقط می‌خندیم.
موفقیت « اخراجی‌ها-2»
بر منتقدانش افزود
فیلم‌های «اخراجی‌ها»، ماجراهای گروهی آدم‌های ناجور متلک‌گو را دنبال می‌کند که سر و کارشان به خطوط مقدم جبهه می‌رسد. بین آنها یک معتاد، یک جیب‌بر و چند خلافکار خرده‌پا وجود دارد. به نظر می‌رسد یک روحانی خوش‌قلب تنها آدم منطقی این دو فیلم است که آوازهای مبتذل و شوخی‌های مستهجن این گروه را با صبوری تحمل می‌کند. نیوزویک نوشته است: در هر دو فیلم نیش و کنایاتی دیده می‌شود، ولی بخش عمده آن شوخی‌های بی‌حد است و صحنه‌هایی که تحول شخصیت‌ها را نشان می‌دهد و حس ملی‌گرایی‌ای که در آن است، فیلم را به سوی ملودرام می‌کشاند. در فیلم نخست، مجید سوزوکی راهی جنگ می‌شود که نامزد خود را تحت تأثیر قرار دهد و رفقای نزدیکش فرمانبردارانه به‌دنبال او راهی می‌شوند. در این گزارش نوشته شده است: سال‌ها، دولت ایران سبکی از فیلم‌ها را به‌نام فیلم‌های دفاع مقدس پایه‌گذاری کرده که در این فیلم‌ها سربازان ایرانی به صورت رزمندگان مقدس بی‌عیب و نقص و تمام عیار نمایش داده می‌شوند. در دو فیلم اخراجی‌ها، ده‌نمکی این اسطوره را درهم می‌شکند و سربازان را آدم‌هایی معمولی نشان می‌دهد که ممکن است دارای نقاط ضعفی هم باشند. او می‌گوید كه من جنگ را از زاغه‌های مهمات و پناهگاه‌های زیرزمینی آن می‌شناسم و در کنار چنین آدم‌هایی بوده‌ام. پس دیدگاه من شبیه دیدگاه فرماندهان نیست. این تصویر به‌وضوح مخاطبان را به لرزه درآورده است.
در محله‌های کارگرنشین جنوب تهران مخاطبان بارها و بارها به دیدن فیلم می‌آیند تا از شوخی‌های سربازان بخندند و در خواندن سرود پایانی فیلم همراهی کنند. نیوزویک نوشته است: احتمالاً قابل پیش‌‌بینی بود که موفقیت خبرساز ده‌نمکی با فیلم «اخراجی‌ها-2»، فقط بر فهرست منتقدانش افزوده است. برخی از آنها این تصویرسازي از جنگ توسط او را دوست ندارند. تحلیل مجله نیوزویک از موفقیت «اخراجی‌ها ـ2»
گروه فرهنگ و هنر: مجله هفتگی آمریکایی «نیوزویک» در شماره جدید خود در گزارشی تحلیلی به «اخراجی‌ها-2» و «مسعود ده‌نمکی» پرداخت.
در این گزارش آمده است: به سختی می‌توان مسعود ده‌نمکی را کارگردان یک فیلم کمدی بسیار پرفروش تصور کرد. او سه سال در جبهه‌های جنگ ایران و عراق بوده است... . «اخراجی‌ها-2» فیلم جدید او که شبیه «قهرمانان هوگان به سبک ایرانی» است، رکورد فروش را در کشور شکسته و تا هفته پیش، بیش از 1/6 میلیون دلار فروش کرده است. او با لحنی آرام در حالی که بلندگوی کارگردانی در یک سو و خمپاره‌اندازی در سوی دیگر به عنوان وسایل صحنه فیلم قرار دارد، می‌گوید: باید به فیلمسازی می‌پرداختم چون واقعیت‌هایی را از جنگ می‌دانستم که نمایش داده نمی‌شد به همین دلیل آستین‌ها را بالا زدم تا از نسل خود برای نسل امروز بگویم.
یک تاثیر ملی عمیق...
این یک پیام نیست که جوان ایرانی از طریق کانال‌های ماهواره‌‌های غیرقانونی زیر بمباران ویدئوهای بوتینی و گروه بلک آیدپیز بوده و تمایل به شنیدن آنها داشته باشد؛ بلکه ده‌نمکی به شیوه‌ای روان و حرفه‌ای و سکانس‌های اکشن به سبک هالیوود برگرفته از الیور استون و تاثیرات «نجات سرباز رایان» و حجم زیاد شوخی‌هایش، مخاطبان را جذب کرده است. یک جوان 20 ساله مو سیخ سیخی پس از دیدن فیلم می‌گوید: از خنده مُردم.
شوخی‌هایی در این فیلم بود که در جامعه آنها به گوش نمی‌رسند. مهم‌تر اینکه شاید ده‌نمکی با نمایش ایرانیانی با دیدگاه‌های متفاوت سیاسی که اختلافاتی دارند و در ستیزند، ولی در نهایت در فیلم برای وحدت ملی با هم همکاری می‌کنند، یک تاثیر ملی عمیق در دل مخاطبانش بر جا گذاشته باشد. از آغاز اکران فیلم در 21 مارس، تشکیل صف‌های طولانی، سالن‌های انباشته از تماشاگران و استفاده از صندلی‌های تاشو مابین ردیف‌ها برای نشاندن تماشاگران بیشتر به امری
عادی بدل شد.
فقط می‌خندیم!
در بخش دیگری از این گزارش آمده است: ده‌نمکی، این مرد لاغراندام با رفتاری آرام و موقر، تجربیات شخصی خود را از سنگرهای جنگ ایران و عراق در اخراجی‌های یک و 2 به تصویر می‌کشد. او هرگز به طور رسمی آموزش فیلمسازی ندیده و این امر منتقدان فیلم را در تهران آزار می‌دهد، آنها معمولاً نقاط ضعف فنی فیلم‌هایش را در مصاحبه‌های مطبوعاتی و تلویزیونی و سابقه ده‌نمکی که بسیار دور از کارهای هنری است؛ فاصله‌ای که قابل تصور نیست به رخ او می‌کشند. در 16 سالگی از خانه گریخت تا به نیروهای نظامی بپیوندد و در دوران جنگ سه سال در خطوط مقدم جبهه بود و در معرض گاز خردل قرار گرفت و آتش خمپاره او را مجروح کرد. پس از طی دوران نقاهت در بیمارستانی در تهران در سال 1986، ده‌نمکی دوباره به خطوط مقدم جبهه بازگشت. دو سال بعد، واحدی که او در آنجا خدمت می‌کرد یکی از نخستین گروه‌هایی بود که از مرز عراق گذشت و وارد حلبچه شد؛ اندکی پس از آنکه ارتش صدام آن شهرستان را با گاز شیمیایی مورد حمله قرار داده بود. ده‌نمکی سری تکان داده و می‌گوید: فاجعه بود، آنجا یک شهر عادی بود، همه چیز طبیعی به نظر می‌رسید؛ دیگ‌های غذا روی آتش بودند، ولی کسی نفس نمی‌کشید. پرندگان مرده بودند، حیوانات مرده بودند، مردم مرده بودند. این یکی از تلخ‌ترین خاطرات من است... .
21 سال از پایان جنگ می‌گذرد ولی هنوز اغلب با هم هستیم. برخی از دوستان پاهای مصنوعی، دست یا بازوان مصنوعی و چشم شیشه‌ای دارند ولی مسأله جالب این است که وقتی دور هم جمع می‌شویم، فقط می‌خندیم.
موفقیت « اخراجی‌ها-2»
بر منتقدانش افزود
فیلم‌های «اخراجی‌ها»، ماجراهای گروهی آدم‌های ناجور متلک‌گو را دنبال می‌کند که سر و کارشان به خطوط مقدم جبهه می‌رسد. بین آنها یک معتاد، یک جیب‌بر و چند خلافکار خرده‌پا وجود دارد. به نظر می‌رسد یک روحانی خوش‌قلب تنها آدم منطقی این دو فیلم است که آوازهای مبتذل و شوخی‌های مستهجن این گروه را با صبوری تحمل می‌کند. نیوزویک نوشته است: در هر دو فیلم نیش و کنایاتی دیده می‌شود، ولی بخش عمده آن شوخی‌های بی‌حد است و صحنه‌هایی که تحول شخصیت‌ها را نشان می‌دهد و حس ملی‌گرایی‌ای که در آن است، فیلم را به سوی ملودرام می‌کشاند. در فیلم نخست، مجید سوزوکی راهی جنگ می‌شود که نامزد خود را تحت تأثیر قرار دهد و رفقای نزدیکش فرمانبردارانه به‌دنبال او راهی می‌شوند. در این گزارش نوشته شده است: سال‌ها، دولت ایران سبکی از فیلم‌ها را به‌نام فیلم‌های دفاع مقدس پایه‌گذاری کرده که در این فیلم‌ها سربازان ایرانی به صورت رزمندگان مقدس بی‌عیب و نقص و تمام عیار نمایش داده می‌شوند. در دو فیلم اخراجی‌ها، ده‌نمکی این اسطوره را درهم می‌شکند و سربازان را آدم‌هایی معمولی نشان می‌دهد که ممکن است دارای نقاط ضعفی هم باشند. او می‌گوید كه من جنگ را از زاغه‌های مهمات و پناهگاه‌های زیرزمینی آن می‌شناسم و در کنار چنین آدم‌هایی بوده‌ام. پس دیدگاه من شبیه دیدگاه فرماندهان نیست. این تصویر به‌وضوح مخاطبان را به لرزه درآورده است.
در محله‌های کارگرنشین جنوب تهران مخاطبان بارها و بارها به دیدن فیلم می‌آیند تا از شوخی‌های سربازان بخندند و در خواندن سرود پایانی فیلم همراهی کنند. نیوزویک نوشته است: احتمالاً قابل پیش‌‌بینی بود که موفقیت خبرساز ده‌نمکی با فیلم «اخراجی‌ها-2»، فقط بر فهرست منتقدانش افزوده است. برخی از آنها این تصویرسازي از جنگ توسط او را دوست ندارند. ارسال نظر
پربیننده