رضا صابر
پرونده انتخابات ریاست جمهوری در ایران دیروز بسته شد. شورای نگهبان پس از چند روز بررسی دقیق و تلاش برای جلب نظر همه طرف‌های درگیر، دیروز اعلام کرد، هیچ تخلف قابل بياني در انتخابات ایران مشاهده نکرده و سلامت آن را تایید می‌کند. میرحسین موسوی و جمع اندکی از هواداران وی طی روزهای پس از انتخابات ادعا کردند که در انتخابات 22 خرداد به طور وسیع تقلب شده و باید انتخابات را باطل کرد، اما در همه این مدت و با وجود دعوت‌های پی در پی شورای نگهبان، نتوانستند حتی یک سند قابل اعتنا که ادعایشان را تایید کند به مراجع قانونی ارائه کنند. بر مبنای همین ادعای پا در هوا بود که موسوی در دو هفته اخیر چندین بار هواداران خود را به برگزاری تجمعات غیرقانونی در خیابان‌های تهران فراخواند و زمینه اوباشگری و اغتشاش را برای کسانی که از قبل خود را برای ایجاد ناآرامی پس از انتخابات مهیا کرده بودند، به وجود آورد. بسیاری از ناظران البته عقیده دارند، جرم موسوی محدود به «زمینه سازی برای آشوب» نیست بلکه شواهد بسیار محکمي در دست است که نشان می‌دهد برنامه‌ریزی خیابانی و تامین مالی آشوبگران تا حد زیادی از درون ستاد میرحسین موسوی و از طریق دوستان نزدیک او صورت می‌گرفته و در نتیجه او مستقیما مسؤول آشوب‌ها و جنایات صورت گرفته در جریان آن است و نباید نقش او را به زمینه‌سازی و واسطه‌گری محدود کرد. با این حال، این بحث‌ها تا حدود زیادی پایان یافته است. از این پس با فراغت و حوصله تک تک رفتارهای میرحسین موسوی مورد تأمل و بازخوانی قرار خواهد گرفت و او بدون تردید باید در ازای هزینه‌های فراوان داخلی و بین‌المللی که در این مدت بر کشور تحمیل کرده، جوابگو باشد. در عین حال، درست است که پرونده انتخابات ریاست جمهوری بسته شده اما پرونده‌هایی هست که تازه باز شده است.
پرونده اول مربوط به مجموعه سیاسیونی است که در ایام انتخابات به جای آنکه کمک کار دولت و نظام در دفاع از گفتمان امام و انقلاب باشند، همه همت خود را آشکار و نهان صرف ضربه زدن به این گفتمان، ایستادن در مقابل مسیر مورد تایید رهبری و آب ریختن در آسیاب دشمنانی کردند که حالا دیگر معلوم شده از هیچ فرصت و امکانی برای ضربه زدن به نظام صرفنظر نمی‌کنند. برخی آقایان وجیه قطعا باید پاسخ بدهند که به چه حقی و با کدام مجوز قبل از پایان زمان رای‌گیری، به موسوی بابت پیروزی قطعی در انتخابات تبریک گفتند و فضایی در ذهن او به وجود آوردند که قطعا پیروز انتخابات است و اگر نتیجه‌ای غیر از این اعلام شود، تردیدی نیست که درانتخابات تقلب شده است. یا آن گروه دیگر که در روز انتخابات ساعت به ساعت به موسوی مراجعه می‌کردند و دقیقا برخلاف واقعیتی که خود بهتر از هر کس از آن آگاه بودند به او می‌گفتند، در حال دریافت گزارش‌هایی از شهرستان‌ها هستند که نشان می‌دهد موسوی پیروز قطعی انتخابات است اکنون باید توضیح بدهند چرا آن طور با شور و انگیزه روی ذهن موسوی عملیات روانی کرده و کار را به جایی رساندند که او احساس کرد جمعی میلیونی از مردم ایران وجود دارد که حاضر است در کنار او به خیابان بیاید و از حق غصب شده خود دفاع کند؟! همچنین مجموعه کسانی هم که در دو هفته گذشته دائما به موسوی مراجعه کردند و از او خواستند کوتاه نیاید و به کشاندن مردم به خیابان‌ها ادامه بدهد، باید جواب بدهند که چه هدفی را دنبال می‌کرده‌اند. آیا هدف آنها جبران ظلمی بوده که بر موسوی رفته؟ در این‌صورت ابتدا باید ثابت کنند، به واقع چنین ظلمی وجود داشته است. اما اگر خود آنها هم عقیده‌ای به اینکه موسوی حقیقتا در این انتخابات مظلوم واقع شده نداشته‌اند، آن وقت با سخت گیری تمام باید معلوم شود چرا فردی را که معلوم شده خیلی زود جوگیر می‌شود و توان تفکر صحیح را از دست می‌دهد، جلو انداخته‌اند تا کشور را به بحران و آشوب بکشند؟ بزرگ و کوچک فرقی نمی‌کند. اگر واقعا می‌خواهیم در آینده دیگر شاهد نباشیم که هر کس انتخابات را باخت به خیابان قشون‌کشی کند، مردم را مورد هتک و هجوم قراردهد و به اموال خصوصی و عمومی خسارت برساند، باید تکلیف این پرسش‌ها یک بار برای همیشه روشن شود. نظام امانت رای‌دهندگان به موسوی را پاس داشت اما رای‌دهندگان به احمدی‌نژاد هم لابد حق دارند بدانند چه کسانی برای ضایع کردن حقشان نقشه کشیده بودند. پرونده‌هایی که باز می‌شود
رضا صابر
پرونده انتخابات ریاست جمهوری در ایران دیروز بسته شد. شورای نگهبان پس از چند روز بررسی دقیق و تلاش برای جلب نظر همه طرف‌های درگیر، دیروز اعلام کرد، هیچ تخلف قابل بياني در انتخابات ایران مشاهده نکرده و سلامت آن را تایید می‌کند. میرحسین موسوی و جمع اندکی از هواداران وی طی روزهای پس از انتخابات ادعا کردند که در انتخابات 22 خرداد به طور وسیع تقلب شده و باید انتخابات را باطل کرد، اما در همه این مدت و با وجود دعوت‌های پی در پی شورای نگهبان، نتوانستند حتی یک سند قابل اعتنا که ادعایشان را تایید کند به مراجع قانونی ارائه کنند. بر مبنای همین ادعای پا در هوا بود که موسوی در دو هفته اخیر چندین بار هواداران خود را به برگزاری تجمعات غیرقانونی در خیابان‌های تهران فراخواند و زمینه اوباشگری و اغتشاش را برای کسانی که از قبل خود را برای ایجاد ناآرامی پس از انتخابات مهیا کرده بودند، به وجود آورد. بسیاری از ناظران البته عقیده دارند، جرم موسوی محدود به «زمینه سازی برای آشوب» نیست بلکه شواهد بسیار محکمي در دست است که نشان می‌دهد برنامه‌ریزی خیابانی و تامین مالی آشوبگران تا حد زیادی از درون ستاد میرحسین موسوی و از طریق دوستان نزدیک او صورت می‌گرفته و در نتیجه او مستقیما مسؤول آشوب‌ها و جنایات صورت گرفته در جریان آن است و نباید نقش او را به زمینه‌سازی و واسطه‌گری محدود کرد. با این حال، این بحث‌ها تا حدود زیادی پایان یافته است. از این پس با فراغت و حوصله تک تک رفتارهای میرحسین موسوی مورد تأمل و بازخوانی قرار خواهد گرفت و او بدون تردید باید در ازای هزینه‌های فراوان داخلی و بین‌المللی که در این مدت بر کشور تحمیل کرده، جوابگو باشد. در عین حال، درست است که پرونده انتخابات ریاست جمهوری بسته شده اما پرونده‌هایی هست که تازه باز شده است.
پرونده اول مربوط به مجموعه سیاسیونی است که در ایام انتخابات به جای آنکه کمک کار دولت و نظام در دفاع از گفتمان امام و انقلاب باشند، همه همت خود را آشکار و نهان صرف ضربه زدن به این گفتمان، ایستادن در مقابل مسیر مورد تایید رهبری و آب ریختن در آسیاب دشمنانی کردند که حالا دیگر معلوم شده از هیچ فرصت و امکانی برای ضربه زدن به نظام صرفنظر نمی‌کنند. برخی آقایان وجیه قطعا باید پاسخ بدهند که به چه حقی و با کدام مجوز قبل از پایان زمان رای‌گیری، به موسوی بابت پیروزی قطعی در انتخابات تبریک گفتند و فضایی در ذهن او به وجود آوردند که قطعا پیروز انتخابات است و اگر نتیجه‌ای غیر از این اعلام شود، تردیدی نیست که درانتخابات تقلب شده است. یا آن گروه دیگر که در روز انتخابات ساعت به ساعت به موسوی مراجعه می‌کردند و دقیقا برخلاف واقعیتی که خود بهتر از هر کس از آن آگاه بودند به او می‌گفتند، در حال دریافت گزارش‌هایی از شهرستان‌ها هستند که نشان می‌دهد موسوی پیروز قطعی انتخابات است اکنون باید توضیح بدهند چرا آن طور با شور و انگیزه روی ذهن موسوی عملیات روانی کرده و کار را به جایی رساندند که او احساس کرد جمعی میلیونی از مردم ایران وجود دارد که حاضر است در کنار او به خیابان بیاید و از حق غصب شده خود دفاع کند؟! همچنین مجموعه کسانی هم که در دو هفته گذشته دائما به موسوی مراجعه کردند و از او خواستند کوتاه نیاید و به کشاندن مردم به خیابان‌ها ادامه بدهد، باید جواب بدهند که چه هدفی را دنبال می‌کرده‌اند. آیا هدف آنها جبران ظلمی بوده که بر موسوی رفته؟ در این‌صورت ابتدا باید ثابت کنند، به واقع چنین ظلمی وجود داشته است. اما اگر خود آنها هم عقیده‌ای به اینکه موسوی حقیقتا در این انتخابات مظلوم واقع شده نداشته‌اند، آن وقت با سخت گیری تمام باید معلوم شود چرا فردی را که معلوم شده خیلی زود جوگیر می‌شود و توان تفکر صحیح را از دست می‌دهد، جلو انداخته‌اند تا کشور را به بحران و آشوب بکشند؟ بزرگ و کوچک فرقی نمی‌کند. اگر واقعا می‌خواهیم در آینده دیگر شاهد نباشیم که هر کس انتخابات را باخت به خیابان قشون‌کشی کند، مردم را مورد هتک و هجوم قراردهد و به اموال خصوصی و عمومی خسارت برساند، باید تکلیف این پرسش‌ها یک بار برای همیشه روشن شود. نظام امانت رای‌دهندگان به موسوی را پاس داشت اما رای‌دهندگان به احمدی‌نژاد هم لابد حق دارند بدانند چه کسانی برای ضایع کردن حقشان نقشه کشیده بودند. ارسال نظر
پربیننده