سرانجام پسرک برزیلی پایش به برنابئو باز شد. کاکا با همان لبخند همیشگی‌اش برابر چشم پنجاه هزار هوادار رئال پیراهن جدیدش که شماره 8 روی آن حک شده بود را به دست گرفت؛ این همان شماره‌ای است که گاگوی آرژانتینی فصل پیش به تن می‌کرد و حالا نصیب کاکا شده است. در میان حضار فلورنتینوپرس بیش از همه از صید جدیدش سر از پا نمی‌شناسد و طوری باد در غب‌غب انداخته که گویی همه منتقدانش را زیر کفش‌های واکس خورده‌اش له کرده است و این نخستین جمله‌ای است که به زبان می‌آورد: «خوش‌آمدی...». بعد از آن نوبت به کاکا می‌رسد: «امروز برای من یک روز استثنایی است و ... خیلی خوشحالم». پسرک خجالتی به این چند جمله بسنده می‌کند و دوباره برابر فلاش‌های دوربین خبری همان لبخند کلیشه‌ای را می‌زند.
و این فیگور دقیقا زمانی را برای ما تداعی می‌کند که شیخ فهیم بر سر یک میز در حال چانه‌زنی با پدر او[که نقش مدیر برنامه‌هایش را نیز بازی می‌کند] بود. آنها به توافق نرسیدند، حتی برلوسکنی نیز از نگه داشتن برلیان برزیلی در سن‌سیرو عاجز مانده بود و درست در خیابان‌های میلانو هواداران روسونری «بنرهایی» را حمل می‌کردند که روی آن نوشته بود: «سیلویو او را نفروش!» ، پسرک از بالای ساختمان پیراهن میلان را در دست می‌گیرد و دوباره همان لبخند کلیشه‌ای و باقی ماجرا. خب، معلوم می‌شود این لبخند را روی صورت او نقاشی کرده‌اند که مدام تکرارش می‌کند. «شو»ي فلورنتینو یک چیزی کم دارد. خب بگذارید ببینم...! پیرمرد فسیل شده برنابئو که دیگر باید جایی هم در موزه مادرید برایش تعبیه کنند... دی‌استفانو با همان عصای همیشگی به فرزند جدیدش تبریک می‌گوید تا او احساس غریبی نکند و بعد نیز شروع می‌شود تکرار حرف‌هایی از قبیل؛ «از اینکه در اینجا حضور دارم بسیار خوشحالم، از این به بعد نام من جزو تاریخ بزرگ‌ترین باشگاه اروپا قرار می‌گیرد، امیدوارم تا در اینجا به موفقیت‌های جدید دست پیدا کنم و...». و سرانجام پسرک برزیلی پایش به برنابئو باز شد. لبخندهایت را تکرار کن پسر
سرانجام پسرک برزیلی پایش به برنابئو باز شد. کاکا با همان لبخند همیشگی‌اش برابر چشم پنجاه هزار هوادار رئال پیراهن جدیدش که شماره 8 روی آن حک شده بود را به دست گرفت؛ این همان شماره‌ای است که گاگوی آرژانتینی فصل پیش به تن می‌کرد و حالا نصیب کاکا شده است. در میان حضار فلورنتینوپرس بیش از همه از صید جدیدش سر از پا نمی‌شناسد و طوری باد در غب‌غب انداخته که گویی همه منتقدانش را زیر کفش‌های واکس خورده‌اش له کرده است و این نخستین جمله‌ای است که به زبان می‌آورد: «خوش‌آمدی...». بعد از آن نوبت به کاکا می‌رسد: «امروز برای من یک روز استثنایی است و ... خیلی خوشحالم». پسرک خجالتی به این چند جمله بسنده می‌کند و دوباره برابر فلاش‌های دوربین خبری همان لبخند کلیشه‌ای را می‌زند.
و این فیگور دقیقا زمانی را برای ما تداعی می‌کند که شیخ فهیم بر سر یک میز در حال چانه‌زنی با پدر او[که نقش مدیر برنامه‌هایش را نیز بازی می‌کند] بود. آنها به توافق نرسیدند، حتی برلوسکنی نیز از نگه داشتن برلیان برزیلی در سن‌سیرو عاجز مانده بود و درست در خیابان‌های میلانو هواداران روسونری «بنرهایی» را حمل می‌کردند که روی آن نوشته بود: «سیلویو او را نفروش!» ، پسرک از بالای ساختمان پیراهن میلان را در دست می‌گیرد و دوباره همان لبخند کلیشه‌ای و باقی ماجرا. خب، معلوم می‌شود این لبخند را روی صورت او نقاشی کرده‌اند که مدام تکرارش می‌کند. «شو»ي فلورنتینو یک چیزی کم دارد. خب بگذارید ببینم...! پیرمرد فسیل شده برنابئو که دیگر باید جایی هم در موزه مادرید برایش تعبیه کنند... دی‌استفانو با همان عصای همیشگی به فرزند جدیدش تبریک می‌گوید تا او احساس غریبی نکند و بعد نیز شروع می‌شود تکرار حرف‌هایی از قبیل؛ «از اینکه در اینجا حضور دارم بسیار خوشحالم، از این به بعد نام من جزو تاریخ بزرگ‌ترین باشگاه اروپا قرار می‌گیرد، امیدوارم تا در اینجا به موفقیت‌های جدید دست پیدا کنم و...». و سرانجام پسرک برزیلی پایش به برنابئو باز شد. ارسال نظر
پربیننده