همچنین چنانچه در میان کارکنان بلندپایه ورزش آسیا همدستی و فساد رایج باشد، در آن صورت این موضوع در قیاس با ارتباطات میان افراد قدرتمند کشور و سازمان‌های تبهکاری
هیچ نیست.
در سال 1882 کارمندی انگلیسی شاغل در مستعمره‌ها با نام دبلیو. ای. پیکرینگ به خاطر وجود شهر بازی‌های فراوان در شهر و پیامدهای زیانبارش نگران بود. در آن زمان در سنگاپور افزون بر 100 شهر بازی باز شده بود که توسط گانگستر‌ها یا مافیای چینی اداره می‌شدند. پیکرینگ کمیسیونی را ترتیب داد تا گروه مخفی
Ghee Hok را زیر نظر بگیرد. چند ماه بعد نجاری به نام «چوآ آه سیوک» به بهانه داشتن شکایت و تنظیم شکایتنامه به دفتر پیکرینگ رفت. او به جای این کار تبری را به پیشانی پیکرینگ پرتاب کرد. این هشدار حتی امروز هم برای تمام کسانی که در نظر دارند با مافیا دربیفتند باقی و پا برجاست. از سویی کارکنان و دست‌اندرکاران ورزشی به انجام تبانی یاری می‌رسانند و از سوی دیگر تبهکاری سازمان یافته به پشتیبانی افراد با نفوذ نیاز دارد تا بازار شرط‌بندی و البته تبانی را بگرداند.
در آسیا از تفکیک و تمایزی که از قرار معلوم در غرب میان جنایت سازمان یافته و جامعه «درستکار و شرافتمند» وجود دارد، خبری نیست (اینکه آیا در واقع چنین چیزی در غرب وجود دارد یا نه، خود داستان دیگری است). به عنوان نمونه کوالالامپور به دست دو گروه مافیایی رقیب چینی پایه‌گذاری شد. این دو گروه، حکومت انگلیسی را تنها به عنوان داوری بی‌طرف پذیرفتند که قرار بود به انبوهی از اختلاف نظرها پایان دهد. گروه‌های مافیایی در امپراتوری چین بخشی از اپوزیسیون مخالف حکومت «مانچو» و استیلای استعماری را تشکیل می‌داد. جنایت سازمان یافته در آسیا بسیار قدرتمند است، درست از آن رو که در درون جامعه جای گرفته است.
سران مافیا تاجرانی سرشناس و درستکار هستند. این روسا دیگر خود را سرگرم کارهای روزمره نمی‌کنند و به حراست از مافیا با ابزارهای سیاسی مشغول هستند. آنها در سطوح پایین‌تر پلیس را از دخالت باز داشته یا آنکه رقم‌های سنگین بسیار بالایی را به عنوان رشوه طلب می‌کنند. آنها در لایه‌های بالاتر حتی می‌توانند در تصمیم‌های حکومت تاثیرگذار باشند. آنها قدرتمند هستند و چنانچه شایعه‌ها درباره شخصیت آنها واقعیت داشته باشد، جامعه مدنی در آسیا نادرست شکل یافته است: وزیر کابینه، تاجران سرشناس و مردانی که پشت فرمان رولز رویس خود می‌نشینند و بر تمام نواحی تسلط دارند. یکی از خبرچین‌های من زمانی که پای روابط میان جنایات سازمان یافته و سیاستمداران به میان می‌آمد، تا حدودی محتاط و خوددار می‌شد. او به من می‌گفت: «اگر شما به حکومت نگاه کنید، مالزی را نمی‌شناسید و درک نمی‌کنید. حکومت سایه مافیاست. این مافیاست که همه چیز را در کنترل خود دارد».
برتیل لینتنر، خبرنگاری با سال‌ها سابقه در Far Eastern Economic Review در کتاب درخشان خود «برادران خونی» درباره روابط گسترده میان سیاست، تجارت و تبهکاری می‌نویسد:
«پیروزی در سیاست و زندگی تجاری در آسیا به ارتباط‌هایی بستگی دارد که بیشتر ورای قانون هستند و در شکستن قانون ماهر و استاد، مناسباتی که به عنوان قاضی و داور عمل می‌کنند و نه به عنوان دادگاه و محکمه. اینکه چه کسی را می‌شناسید، نه، اما اینکه چه تعداد وکیل به کار گرفته می‌شود، در نتیجه پروژه‌های سنگین تجاری و پیشرفت‌های سیاسی تعیین کننده است. این عوامل هستند که معین می‌کنند فرد به عنوان حق‌السکوت بگیر، دلال یا یک دزد تا چه اندازه موفق خواهد بود».
لینتنر می‌توانست به جمله آخرش یک شغل دیگر را هم بیفزاید: میرزابنویس‌های غیرقانونی در مسابقه‌هایی که بر سر آنها شرط‌بندی صورت می‌گیرد.
جو سائومارز اسمیت، یک مشاور در صنعت قمار و ساکن در لندن زمانی به تایلند دعوت شد تا برای یک سندیکای شرط‌بندی در آسیا کار کند. او با لبخند این موضوع را برایم تعریف کرد:
«غیر قانونی است. منظورم این کار در تایلند است. زمانی که از هواپیما پیاده شدم، یک مامور پلیس در فرودگاه با دردست داشتن تابلویی که اسمم رویش نوشته شده بود، ایستاده و منتظر بود و زمانی که من را دید، به خودم گفتم، اوه نه! اینجا چه خبر است؟ او من را از گمرک عبور داد. چمدانم هم از هواپیما بیرون آورده شده بود. سه خودروی پلیس ما را در مرکز شهر بانکوک اسکورت می‌کردند. در پی دفتر شرط‌بندی بودیم. دیدار خوبی داشتیم و به رستوران فروشگاهش رفتیم تا با رئیس پلیس غذایی مفصل بخوریم. پیام بخوبی روشن و گویا بود: از پشتیبانی برخوردارم».
پرسش این است که چرا قدرتمندان باید تا این اندازه علاقه‌مند باشند که به یاری گروه‌ها و دسته‌های مافیایی و بنگاه‌های شرط‌بندی بیایند و از آنها حمایت و حراست کنند؟ پاسخ این است که زیرا آنها همگی در این صنعت بی‌اندازه بزرگ و گسترده نقش داشته و بشدت درگیر آن شده‌اند.
ترجمه: محمد علیجانی بائی پیروزی‌های مطمئن (20)
همچنین چنانچه در میان کارکنان بلندپایه ورزش آسیا همدستی و فساد رایج باشد، در آن صورت این موضوع در قیاس با ارتباطات میان افراد قدرتمند کشور و سازمان‌های تبهکاری
هیچ نیست.
در سال 1882 کارمندی انگلیسی شاغل در مستعمره‌ها با نام دبلیو. ای. پیکرینگ به خاطر وجود شهر بازی‌های فراوان در شهر و پیامدهای زیانبارش نگران بود. در آن زمان در سنگاپور افزون بر 100 شهر بازی باز شده بود که توسط گانگستر‌ها یا مافیای چینی اداره می‌شدند. پیکرینگ کمیسیونی را ترتیب داد تا گروه مخفی
Ghee Hok را زیر نظر بگیرد. چند ماه بعد نجاری به نام «چوآ آه سیوک» به بهانه داشتن شکایت و تنظیم شکایتنامه به دفتر پیکرینگ رفت. او به جای این کار تبری را به پیشانی پیکرینگ پرتاب کرد. این هشدار حتی امروز هم برای تمام کسانی که در نظر دارند با مافیا دربیفتند باقی و پا برجاست. از سویی کارکنان و دست‌اندرکاران ورزشی به انجام تبانی یاری می‌رسانند و از سوی دیگر تبهکاری سازمان یافته به پشتیبانی افراد با نفوذ نیاز دارد تا بازار شرط‌بندی و البته تبانی را بگرداند.
در آسیا از تفکیک و تمایزی که از قرار معلوم در غرب میان جنایت سازمان یافته و جامعه «درستکار و شرافتمند» وجود دارد، خبری نیست (اینکه آیا در واقع چنین چیزی در غرب وجود دارد یا نه، خود داستان دیگری است). به عنوان نمونه کوالالامپور به دست دو گروه مافیایی رقیب چینی پایه‌گذاری شد. این دو گروه، حکومت انگلیسی را تنها به عنوان داوری بی‌طرف پذیرفتند که قرار بود به انبوهی از اختلاف نظرها پایان دهد. گروه‌های مافیایی در امپراتوری چین بخشی از اپوزیسیون مخالف حکومت «مانچو» و استیلای استعماری را تشکیل می‌داد. جنایت سازمان یافته در آسیا بسیار قدرتمند است، درست از آن رو که در درون جامعه جای گرفته است.
سران مافیا تاجرانی سرشناس و درستکار هستند. این روسا دیگر خود را سرگرم کارهای روزمره نمی‌کنند و به حراست از مافیا با ابزارهای سیاسی مشغول هستند. آنها در سطوح پایین‌تر پلیس را از دخالت باز داشته یا آنکه رقم‌های سنگین بسیار بالایی را به عنوان رشوه طلب می‌کنند. آنها در لایه‌های بالاتر حتی می‌توانند در تصمیم‌های حکومت تاثیرگذار باشند. آنها قدرتمند هستند و چنانچه شایعه‌ها درباره شخصیت آنها واقعیت داشته باشد، جامعه مدنی در آسیا نادرست شکل یافته است: وزیر کابینه، تاجران سرشناس و مردانی که پشت فرمان رولز رویس خود می‌نشینند و بر تمام نواحی تسلط دارند. یکی از خبرچین‌های من زمانی که پای روابط میان جنایات سازمان یافته و سیاستمداران به میان می‌آمد، تا حدودی محتاط و خوددار می‌شد. او به من می‌گفت: «اگر شما به حکومت نگاه کنید، مالزی را نمی‌شناسید و درک نمی‌کنید. حکومت سایه مافیاست. این مافیاست که همه چیز را در کنترل خود دارد».
برتیل لینتنر، خبرنگاری با سال‌ها سابقه در Far Eastern Economic Review در کتاب درخشان خود «برادران خونی» درباره روابط گسترده میان سیاست، تجارت و تبهکاری می‌نویسد:
«پیروزی در سیاست و زندگی تجاری در آسیا به ارتباط‌هایی بستگی دارد که بیشتر ورای قانون هستند و در شکستن قانون ماهر و استاد، مناسباتی که به عنوان قاضی و داور عمل می‌کنند و نه به عنوان دادگاه و محکمه. اینکه چه کسی را می‌شناسید، نه، اما اینکه چه تعداد وکیل به کار گرفته می‌شود، در نتیجه پروژه‌های سنگین تجاری و پیشرفت‌های سیاسی تعیین کننده است. این عوامل هستند که معین می‌کنند فرد به عنوان حق‌السکوت بگیر، دلال یا یک دزد تا چه اندازه موفق خواهد بود».
لینتنر می‌توانست به جمله آخرش یک شغل دیگر را هم بیفزاید: میرزابنویس‌های غیرقانونی در مسابقه‌هایی که بر سر آنها شرط‌بندی صورت می‌گیرد.
جو سائومارز اسمیت، یک مشاور در صنعت قمار و ساکن در لندن زمانی به تایلند دعوت شد تا برای یک سندیکای شرط‌بندی در آسیا کار کند. او با لبخند این موضوع را برایم تعریف کرد:
«غیر قانونی است. منظورم این کار در تایلند است. زمانی که از هواپیما پیاده شدم، یک مامور پلیس در فرودگاه با دردست داشتن تابلویی که اسمم رویش نوشته شده بود، ایستاده و منتظر بود و زمانی که من را دید، به خودم گفتم، اوه نه! اینجا چه خبر است؟ او من را از گمرک عبور داد. چمدانم هم از هواپیما بیرون آورده شده بود. سه خودروی پلیس ما را در مرکز شهر بانکوک اسکورت می‌کردند. در پی دفتر شرط‌بندی بودیم. دیدار خوبی داشتیم و به رستوران فروشگاهش رفتیم تا با رئیس پلیس غذایی مفصل بخوریم. پیام بخوبی روشن و گویا بود: از پشتیبانی برخوردارم».
پرسش این است که چرا قدرتمندان باید تا این اندازه علاقه‌مند باشند که به یاری گروه‌ها و دسته‌های مافیایی و بنگاه‌های شرط‌بندی بیایند و از آنها حمایت و حراست کنند؟ پاسخ این است که زیرا آنها همگی در این صنعت بی‌اندازه بزرگ و گسترده نقش داشته و بشدت درگیر آن شده‌اند.
ترجمه: محمد علیجانی بائی ارسال نظر
پربیننده